Femke Beeld Ester Gebuis
FemkeBeeld Ester Gebuis

Column

Femke: “Ik appte wat mensen voor mijn spontane feestje. Niemand had tijd”

Ze is freelance journalist. Femke (40) woont met Oscar en zoon Nathan (7) in Ouderkerk. Deze week schrijft ze over haar weekendje alleen thuis.

Een heel weekend alleen thuis. Ik was er al weken mee bezig in mijn hoofd. Wat zou ik gaan doen? Beide avonden moesten natuurlijk gevuld. We konden weer uit eten, dus welke restaurants zou ik bezoeken en met wie? Of zou ik thuis een feestje geven? Gewoon zomaar. Omdat de katten (man-kat en kind-kat) van huis waren, kon deze muis op tafel dansen wat ze wilde.

Chips en roze koeken

Na lang wikken en wegen was ik eruit. De ene avond zou ik een feestje geven, de andere avond uit eten met een goede vriend. En overdag kon ik dan nog een vriendin voor de lunch uitnodigen. En zo veel netflixen als ik wilde. En chips en roze koeken eten (want dat doe ik sinds mijn dieet nooit meer).

Ik appte de vriend of hij zaterdag met me uit eten wilde. Dat wilde hij, dus één avond stond vast. Toen appte ik een clubje mensen voor mijn spontane feestje. Ze konden allemaal niet. Het was te kort van tevoren, ze hadden al iets of geen oppas. Er waren er twee die wel eventjes wilden komen, maar niet zo lang, want de volgende dag weer vroeg dag en ze wilden hun energie sparen voor de kinderen.

Ritme en regelmaat

Ik baalde als een stekker, maar besefte dat ik een beetje te veel was opgegaan in mijn eigen vrije weekend. Daardoor was ik subiet vergeten dat anderen gewoon in het leven zaten dat ik voor en na dat weekend ook had. Vol met ritme en regelmaat, kinderen, vroeg opstaan, hockey, de tuin sproeien en prioriteiten stellen. Ik besloot mijn vrije vrijdagavond dan maar lekker in mijn uppie door te brengen, met een restantje werk, een pizza, een boek en een serie.

Sentimentele vrouw

Ik verwachtte in een oase van rust te belanden, maar voelde me raar. De sporadische keren dat dit eerder was gebeurd, had ik genoten, maar nu lukte het me niet. Ik dacht aan man-kat en kind-kat en voelde me een eenzame muis. Ik knabbelde van mijn cheese-onionchips, maar het kon me niet bekoren. De volgende dag schilderde ik een stoeltje, maakte ik schoon, ruimde ik op, ging ik uit eten en kwam ik op een heel behoorlijke tijd weer thuis. Het gemis van man en kind was steeds onverminderd aanwezig. Toen ik de volgende dag wakker werd, telde ik de uren tot ze er weer waren. Ik ben een sentimentele vrouw geworden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden