null Beeld

Column

Femke: “Tergend langzaam sloeg Nathan de bladzijden om, maar hij lás”

Nathan heeft een hekel aan lezen. Thuis weigert hij een boek op te pakken. Hij leest zo slecht dat er niet eens te testen is of hij dyslexie heeft. Ik heb me er lang niet aan gewaagd, omdat ik vond dat wij met zijn gedragsstoornis al genoeg op ons bordje hadden. Leren lezen was voor school, maar op school leest hij niet genoeg. Volgens de juf en de remedial teacher is het heel belangrijk dat hij ‘kilometers’ maakt. Maar hoe?

Ik herinner me de bibliotheekboekjes uit groep 3 die ik naar mijn hoofd gesmeten kreeg. Omdat Nathan (sinds hij weer aan de medicatie zit) redelijk rustig is, dacht ik: wie weet kunnen we weer eens iets proberen. De juf zei dat hij in de klas tijdens het stillezen-moment steevast te moeilijke boekjes pakt. Dat hij de groep 3 boekjes te saai vindt en net als de rest van de klas Het leven van een loser of De waanzinnige boomhut wil lezen. “Het gaat langzaam”, zei ze, “maar ik zie hem glimlachen, dus ik denk dat hij wel wat begrijpt.”

In de boekwinkel in het dorp besloot ik een spannend boek voor achtjarigen aan te schaffen met veel grappige plaatjes en niet te grote en niet te kleine letters. Het werd Ninja Kid. Ik had geen hoop, want mijn hoop is al zo vaak de grond in geboord en dat is slecht voor je hart. Toen ik Nathan het boek gaf, reageerde hij enthousiast en ging vervolgens trampolinespringen. Zie je wel, dacht ik, hij gaat dat boek nooit meer aanraken. Na het springen kwam hij binnen en zei: “Ik ga even lezen, hoor”, en ging op de bank zitten. Met zijn boek. Mijn adem stokte. Wat gebeurde hier?

Ik wist dat ik niet moest gaan gillen. Normaal doen, zei ik tegen mezelf. Ik pakte ook een boek en deed alsof ik las. Tergend langzaam sloeg Nathan de bladzijden om. Maar hij lás.

De volgende dag gingen we naar Artis en kwam hij met zijn boek de trap af lopen. “Ik neem mijn boek mee voor als ik even wil uitrusten”, zei hij. ’s Avonds, toen ik zijn kamer binnen liep en verwachtte hem legoënd aan te treffen, zat hij in zijn zitzak. Te lezen. Ik moet mijn enthousiasme temperen, het gaat inderdaad ontzettend traag en laatst huilde hij dat hij de helft van wat hij leest niet begrijpt. Maar hij leest. Uit zichzelf. Ik mag weer hopen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden