null Beeld

PREMIUMcolumn

Femke: “Vol vuur vertelt Nathan hoe ge-wel-dig de film was”

Femke Sterken

Femke merkt verandering in haar zoon als ze hem meeneemt naar de bioscoop.

2016. We gaan naar de bioscoop waar een kinderfilm draait die is gebaseerd op een serie die Nathan graag kijkt. Ik koop een zakje M&M’s en mijn temperamentvolle jongetje is de koning te rijk. Na drie scenes begint hij echter te klieren. Hij heeft zijn helft van de M&M’s op en gilt dat hij meer wil. Ik fluister dat dat niet gaat gebeuren en wijs hem op het filmdoek. Hij gooit een flesje water de zaal in, ik hoor iemand een kreet slaan. Met een rode kop, excuses mompelend en met een inmiddels krijsend en schoppend kind verlaat ik de filmzaal.

2019. Er draait een nieuwe versie van The Lion King in de bioscoop en Nathan wil die graag zien. Vrij snel na binnenkomst in de filmzaal begint hij te spelen met de klapstoeltjes. Staan, zitten, staan, zitten. De film begint, maar ik kan hem niet rustig krijgen. Na twintig minuten merk ik dat hij het sowieso wel gehad heeft. Hij wisselt van stoel met zijn vriendinnetje, staat dan op en begint door de, gelukkig vrij lege, bioscoop te rennen. Als ik hem streng toespreek, komt hij naar me toe en gaat aan mijn voeten liggen. Vervolgens begint hij tegen de enkels van andere mensen te trappen. We zitten de film uit, maar na afloop ben ik kapot.

2022. De bioscopen zijn net weer open na de lockdown en Nathan en ik gaan naar de nieuwste Spiderman-film. Bij de voorfilmpjes zegt Nathan: “Wat staat het geluid hard.” Hij is extreem gevoelig voor geluid, dus ik begin meteen propjes te maken van een papieren zakdoekje in mijn tas. Vervolgens zet mijn zoon zijn 3D-bril af en zegt: “Ik krijg hier hoofdpijn van.” De moed zakt me al in de schoenen. Maar Nathan blijft in volle concentratie kijken. De film duurt tweeënhalf uur en ik heb lage verwachtingen. Ik zou het al een wonder vinden als hij het anderhalf uur volhoudt. We blijven echter tot het eind zitten en na afloop vertelt Nathan vol vuur hoe ge-wel-dig de film was. Thuis volgt een mini-ontploffing (zo’n bioscoop-bezoek blijft heftig voor een kind met autisme), maar ik ben blij en trots. Soms voelt het alsof het nooit beter wordt. Maar als ik objectief boven de jaren ga hangen, zie ik dat we ergens komen. Mini-stap voor mini-stap.

Femke Sterken (41) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden