null Beeld

Fidan Ekiz over het moederschap: “Ik ben nu 39: het is nu of nooit”

Libelle viert de zomer in Casa Libelle. 
Daar, in Zuid-Spanje, ontmoeten we vijf weken lang bijzondere BN’ers. Deze week het tweede deel van de zomerinterviews: documentairemaker Fidan Ekiz over het moederschap, gossip en haar uiterlijk. 

Redactie Libelle.nl

Als ik Fidan spreek, heeft ze net haar documentaire-serie De Pen & Het Zwaard afgerond, die ze samen met regisseur Kees Schaap maakte. De goed bekeken serie werd in mei en juni uitgezonden bij de VARA en laat zien hoe journalisten over de hele wereld onder grote druk hun werk proberen te doen. Zes maanden lang heeft ze gefilmd in landen waar vrijheid een kostbaar goed is en waar het aan de kaak stellen van onrecht en corruptie soms wordt bekocht met de dood. Fidan reisde naar Oeganda, Colombia, Hongkong, Turkije, Myanmar en Rusland. In het regenachtige Spanje komt ze eindelijk een beetje tot rust. Haar man Wierd Duk (56), ook journalist, zorgde in de tijd dat zij op reis was voor hun zoontje Ferran. Hier, in Casa Libelle, wilde ze Ferran graag bij zich hebben. “Ik ben een half jaar non-stop van huis geweest. Ik wilde nu niet weer een week weg van mijn kind.”

Is jouw werk als journalist in gevaarlijke landen te combineren met het moederschap?

“De serie is in zes landen opgenomen en duurde een half jaar. Ik vond het een geweldige kans, al was het eigenlijk te zwaar. Ook voor mijn man. Hij is correspondent in Berlijn en de zorg voor zo’n kleintje is niet niks. Als ik thuiskwam na een reis was ik niet even vrij, maar moest ik meteen research doen voor de volgende aflevering. Tussendoor maakte ik een documentaire voor De Wereld Draait door. Door de makers daarvan werd gezegd: ‘O, dan en dan ben je thuis, dus kun je werken aan die documentaire.’ Daar kreeg ik hartkloppingen van. Ik dacht: wanneer moet ik mijn zoontje dan zien? Ik heb me regelmatig afgevraagd: is het wel goed om als moeder zo veel weg te zijn?”

Hoe kom je weer tot rust na zo’n reis?

“Dat gaat niet. Ik wilde alles weer zelf doen zodra ik thuis was. Ferran zelf aankleden, naar de crèche brengen en halen. Ik wilde mijn man ontlasten en wilde weer bonden met mijn kind. Ik wilde er weer voor hem zijn. Dat gejaagde van alles willen doen en het ook nog goed willen doen, is zwaar. Vooral als je moe bent. Een vriendin zei later tegen me: ‘Fidan, ik ben net terug van een werkreis uit Hong Kong. Het vliegtuig landde en een uur later liep ik de avondvierdaagse met mijn kinderen.’ De opluchting die ik voelde toen ze dat zei! Dat hebben dus alle moeders met kleine kinderen en drukke banen. Tegelijkertijd is het dubbel: ik heb me nooit eerder zo gelukkig gevoeld. Een leuke man, een lief kind, een baan waarbij ik op de ladder omhoog klim. Ik voel me gezegend, daardoor kan ik makkelijker de motor aan de gang houden. En je wordt van al die drukte als werkende moeder wel een goede manager. Ik plan van uur tot uur en ben heel productief.”

LEES OOK: SASKIA NOORT: "IK BEN EEN LEUKER MENS DAN 20 JAAR GELEDEN"

Ze is even stil. Dat zal vaker gebeuren tijdens het gesprek. Alsof ze even nadenkt over wat ze zojuist heeft gezegd. Achter ons zitten zes mannen luidruchtig te tafelen. Het is drie uur in de middag; lunchtijd in Spanje.

“Als Ferran wat ouder was geweest, was de combinatie werken en moederschap wat makkelijker geweest. Soms denk ik: was ik maar wat eerder aan kinderen begonnen. Ik had graag drie of vier kinderen willen hebben. Ik ben nu 39. Dat is een leeftijdsgrens waarbij je denkt: het is nu of nooit. Ik probeer al een tijdje om weer zwanger te worden, maar de timing is lastig als je veel in het buitenland bent. Tijdens een van de reizen was ik moe en had ik het zo gehad. Ik dacht: misschien ben ik wel zwanger. Dat sleepte me erdoorheen. Toen dat niet zo bleek te zijn, was dat wel een domper. Mijn emoties gingen helemaal met me aan de haal. Ik ben al zonder mijn kind op reis en nu ben ik ook niet zwanger, dacht ik. Waar doe ik het allemaal voor? Dat was lastig, al die emoties tijdens mijn werk. Anderzijds vraag ik me ook af of ik me er niet gewoon bij neer moet leggen. Ik krijg veel leuke aanbiedingen die ik zou moeten laten schieten als ik weer een baby zou hebben. Toch vind ik het krijgen van een kindje zo veel leuker en belangrijker dan mijn werk. Ik zou het voor Ferran ook zo leuk vinden als hij een speelmaatje krijgt.”

Ze zwijgt. Nipt aan haar koffie. “Ik hoop echt dat het nog lukt”, zegt ze. “Maar misschien ben ik toch te oud. Of ben ik er te veel mee bezig.”

Ik las dat jij graag praat over uiterlijk. Het schijnt een van je guilty pleasures te zijn: beauty en gossip.

Ze schatert het uit. “Ik heb Djolien, de visagiste, al helemaal gek gemaakt. Bij alles wat er uit haar koffer kwam, vroeg ik: wat is dit? En waar smeer je dat op? Ik heb geen shopverslaving, maar moet wel steeds iets nieuws hebben. Ben altijd bezig met de vraag: wat kan ik anders doen? Mijn haar, mijn huid, nagels, uiterlijk? Dat doe ik voor de fun. Ik denk dat ik er met Patty Brard, die nu ook te gast is in Casa Libelle, uren over kan praten. Vroeger werd er tegen me gezegd: ‘Je bent journalist. Hoe jij je haar doet, is wel heel erg Patricia Paay. Je moet erop letten dat je serieus genomen wordt.’ Dat vind ik onzin. In Turkije en Rusland zien alle succesvolle vrouwen die hun werk goed doen er mooi en verzorgd uit. Ze hebben goede banen. Alsof je door een mooi en verzorgd uiterlijk niet serieus genomen wordt. Ik word heel blij van make-up, haar- en verzorgingsproducten.”

En die gossip?

“Ik weet alle roddels. Ik lees geen Story of Privé, maar Grazia, Glamour, OK en Hello British Magazine. Die laatste is beter op de hoogte, andere bladen komen veel te laat met nieuws. Soms verbaas ik me erover wat ik allemaal weet: wie getrouwd is met wie en welke celebrities gescheiden zijn. Ik ken ook alle celebrities in Turkije. Mijn man snapt daar helemaal niets van. Hij heeft ‘infobesitas,’ volgt al het nieuws, is van alles op de hoogte en krijgt daar geen genoeg van. Ik volg beroepsmatig het nieuws, maar vind niet alles leuk en interessant. Heb voor bepaalde onderwerpen echt een voorliefde. Zo zit hij op zaterdag en zondag met alle kranten voor zich en ik lees dan lekker glossy blaadjes over de Kardashians en het Engelse koningshuis. Dat vind ik gezellig. Koffie, gebakje erbij en dan zo’n tijdschrift lezen. Ook heb ik een enorme filmknobbel. Ik ben verslaafd aan films kijken. Weet er heel veel van.”

Meer Fidan?

Lees het hele interview in Libelle 30, vrijdag 7 juli in de winkel.

LEES OOK:

Interview: Alice Binnendijk. Fotografie: Ester Gebuis.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden