Fiona ontdekte dat haar overleden vader een minnares had. Beeld Getty Images
Fiona ontdekte dat haar overleden vader een minnares had.Beeld Getty Images

PREMIUM

Fiona (40) ontdekte dat haar overleden vader een affaire had: “Had mijn moeder er recht op om dit te weten?”

Fiona doet een schokkende ontdekking als ze na zijn dood haar vaders kantoor opruimt. “Hij viel in één klap van zijn voetstuk.”

Krista IzelaarGetty Images

“Ik sta in mijn vaders werkkamer en haal een stapel zakelijke documenten door de papierversnipperaar. Mijn moeder heeft me gevraagd om zijn kantoor op te ruimen. Sinds mijn vaders dood is ze niet meer in die kamer geweest omdat ze dat te confronterend vindt. Als ik bijna klaar ben met zijn bureau vind ik helemaal achter in de lade een doosje met een papieren tasje. Daarin zit een foto en een klein stapeltje brieven en kaarten. Op de foto staat mijn vader met zijn arm om een Indiaas uitziende vrouw geslagen. Mijn hart begint sneller te kloppen. De brieven zijn in het Engels en, zie ik al snel, nogal pikant. De vrouw schrijft hoe erg ze mijn vader mist en wat ze in bed allemaal met hem zou willen doen.

Ik leg de brief meteen weg. Dit wil ik helemaal niet lezen! Ik weet niet wat ik schokkender vindt: het feit dat mijn vader blijkbaar een affaire had of het idee dat hij überhaupt seks had. Ik kijk naar de data op de brieven, ze zijn van de afgelopen drie jaar. Mijn handen trillen. Op alle enveloppen staat een onduidelijk logo en een adressticker, alsof ze van bedrijven afkomstig zijn. Van de buitenkant wijst niets erop dat deze brieven van een minnares afkomstig zijn. IJsberend door de kamer twijfel ik minutenlang. Dan haal ik de brieven één voor één door de papierversnipperaar. De naam van de vrouw op de foto schrijf ik achter op de foto. Die stop ik in mijn tas.

Intense pijn

Het is nu anderhalf jaar geleden dat mijn vader totaal onverwacht stierf aan een hartaanval. Hij was pas 67 jaar. Een schok voor de hele familie. Vooral mijn moeder was diep verdrietig. Voor mij was het alsof een deel van mijzelf wegviel. Dat ik hem moet missen, doet intens veel pijn. Ik heb altijd een goede band met mijn vader gehad. Als ik terugdenk aan mijn jeugd zie ik ons samen op de tennisbaan staan. Hoewel hij een drukke baan had en ik hem doordeweeks nauwelijks zag, nam hij op zondag uitgebreid de tijd voor mij en mijn broertje. Tennissen was echt iets van ons samen. Na afloop kreeg ik altijd een ijsje of chocolademelk. Die zondagen waren onbetaalbaar. Mijn vader was mijn rustpunt, waar mijn moeder – net als ik – nogal een warhoofd was. Ook toen ik het huis uit was hadden we een hechte band. Als ik de laatste jaren bij mijn ouders ging eten, stond mijn moeder in de keuken terwijl mijn vader en ik goede gesprekken voerden. Na die gesprekken met mijn vader was de chaos in mijn hoofd weer even opgelost. Ik zie hem zo weer zitten, in zijn zondagse kleren met een glas wijn – niet meer dan twee – op zondag. Mijn vader was ook heel rationeel. Impulsiviteit kwam in zijn woordenboek niet voor. Daarom vind ik het ook zo moeilijk te bevatten dat juist hij een affaire had. Mijn vader stond voor mij op een voetstuk en daar viel hij in één klap af.

Foeteren

Ik was nog in diepe rouw toen ik zijn geheim ontdekte. Het was alsof ik onder een stolp leefde – ik deed gewoon mijn normale dingen, maar was er niet echt bij. Soms kon ik om iets kleins in huilen uitbarsten, als de vuile vaat bijvoorbeeld niet in de vaatwasser paste. Die eerste weken was ik bijna elke dag bij mijn moeder. Soms praatten we, soms hadden we daar allebei juist geen behoefte aan. Ik miste mijn vader vreselijk. En toen ontdekte ik zijn affaire met die Indiase vrouw. Na de aanvankelijke schok was ik vooral boos. Sinds zijn overlijden praat ik soms in stilte met hem. Die avond dat ik zijn geheim ontdekte, heb ik hem uitgefoeterd: ‘Wat dacht je wel niet, pap!’

Uiteindelijk móest ik het aan iemand kwijt. Toen ik mijn vriend vertelde wat ik had ontdekt, moest ik heel hard huilen. Wat ik voelde, was een mix van verdriet en woede. Mijn vriend vond dat ik het mijn moeder moest vertellen. Hij zei dat ze er recht op had om dit te weten. Ik heb daar lang over getwijfeld. Had mijn moeder daar inderdaad recht op? Ik had het idee dat ze juist weer een beetje uit het dal aan het klauteren was. Aan de andere kant: misschien wist ze het al. Bovendien drukte het geheim zwaar op me. Ik was na mijn vaders dood closer dan ooit met mijn moeder en wilde haar alles waar ik mee zat vertellen. Maar steeds als ik bij mijn moeder was, hield iets me tegen. Ik wilde haar niet nóg meer pijn bezorgen.

Iets milder

Toen ik de naam van mijn vaders minnares googelde, werd meteen duidelijk waar ze elkaar van kenden. Ook zij werkt in de consultancy en mijn vader ging vaak voor congressen naar het buitenland. Voor het officieel opdoeken van mijn vaders bedrijf moest ik in zijn mailbox zijn. Daar zag ik dat hij een speciale map had aangemaakt voor zijn mailwisseling met haar. Het waren er honderden. Ik heb er een paar gelezen. Dat vond ik nog steeds moeilijk, maar het leek erop dat die twee echt van elkaar hielden.

Ik vroeg me af of zij wel wist dat mijn vader dood is. Ik weet zeker dat zij niet bij de uitvaart was. Moest ik haar vanuit mijn vaders account mailen? Dat idee stond me zo tegen dat ik het niet heb gedaan. Wel schreef ik voor de zekerheid haar mailadres op, mocht ik ooit van gedachten veranderen. Daarna heb ik het e-mailaccount van mijn vader definitief verwijderd. Mijn moeder zal de berichten nooit ontdekken.

Te veel pijn

Uiteindelijk heb ik besloten om mijn moeder niets te vertellen. Het zou haar te veel pijn doen en zij kan nergens heen met haar emoties. Ook vind ik dat ik mijn vader postuum zijn geheim moet gunnen. Hij kan niets meer doen om zich te verdedigen. Misschien was hij een bedrieger, maar hij was ook de liefste vader, ik vind dat ik dat niet mag vergeten. Inmiddels heb ik zijn geheim een plek kunnen geven. Ik besef dat hij ook maar een mens was met behoeften, en zeker geen heilige, maar liever had ik het niet geweten.

Ik ben blij dat ik degene ben die de brieven en mails ontdekte, en niet mijn moeder. De foto van mijn vader met zijn minnares ligt nu bij mij ergens achter in een la. Waar ik de brieven en mails rücksichtslos kon weggooien, lukt dat met de foto niet. Misschien omdat ik dat deel van zijn leven dan helemaal zou ontkennen, en zij was blijkbaar heel belangrijk voor hem. Hoe moeilijk ik dat ook vind.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden