null Beeld

Francines zoon pleegde zelfmoord: “Het schuldgevoel vreet aan me”

Het aantal zelfdodingen onder jongeren van 10 tot 20 jaar is fors toegenomen, blijkt uit onderzoek van het CBS. In 2017 maakten 81 jongeren een einde aan hun leven, tegenover 48 in 2016. Francines zoon Joren pleegde zelfmoord. Zij bleef achter met een schuldgevoel, omdat ze vindt dat ze hem niet genoeg geholpen heeft tijdens zijn depressie.

Online redactie Libelle

Francine (52): “Ik sta met Joren op en ik val met hem in slaap. Hij is altijd in mijn gedachten. Het is nu 2,5 jaar geleden dat hij zelfmoord pleegde, maar het schuldgevoel wordt alleen maar groter. De pijn wordt niet minder, het verdriet slijt niet. Joren was een zacht, gevoelig kind. Ik dacht wel eens dat hij te zacht was voor deze grote, boze wereld, maar ik wist dat ik een moederkloek was, die overal het grote gevaar zag. Heb ik toen de zaadjes geplant voor zijn latere depressie?, vraag ik me af. Was ik zo overbezorgd dat hij niet de kans kreeg weerbaar en sterk te worden?"

Therapie

"Toen hij begon te puberen, trok hij zich nog meer terug. Ik zag dat hij ongelukkig was, we praatten erover maar altijd eindigde ons gesprek met zijn schouderophalen. Hij was diep ongelukkig en zag geen uitweg, dat voelde ik. Toen hij zeventien was, ben ik met hem naar een therapeut gegaan maar toen we thuiskwamen, kon hij alleen maar huilen. Hij wilde nooit meer terug, zei hij. De therapeut had het gesprek gestuurd in onze richting, zijn ouders. Mijn man zou te weinig praten, ik zou te bezorgd zijn, Joren verstikken en hem niet de kans geven om zichzelf te zijn. ‘Maar mama, jullie zijn de beste ouders die ik me had kunnen wensen, iemand die zoiets zegt, kan me nooit helpen.' Ik was ook geschrokken door de woorden van de therapeut en volgde Joren daarom in zijn wens om niet meer te gaan. Nu denk ik: ik had moeten doorzetten, iemand anders moeten zoeken."

Depressie

"Achteraf analyses maken, is natuurlijk makkelijk. Ik zag mijn kind lijden en voelde me aangevallen in mijn moederschap, dus wat deed ik? Ik besloot Joren zélf te helpen. Dus zorgde ik nog harder voor hem. Hij wilde niet naar school, dus zocht ik een dokter die hem thuis liet blijven. Hij wilde niet uit bed, ik bracht hem een bordje met eten boven. Misschien een atypische behandeling, maar het leek te werken. Joren lachte weer af en toe, hij zocht wat vrienden op, ging zelfs terug naar school. Ik weet nog hoe trots ik was op mezelf: ondanks de onheilspellende woorden van de therapeut had ik mijn zoon door zijn depressie geholpen. Joren keek weer blij. Hij pakte me vast, zei zo vaak dat hij zo blij was dat ik zijn moeder was."

Brief

"En toen kwam de dag dat alles instortte. Ik zou die dag tot laat werken en mijn man was in het buitenland voor zijn werk. Joren had geen school, toch kwam hij me nog achternagelopen naar de auto. Hij gaf me een kus en een knuffel. ‘Zo vroeg wakker?’, vroeg ik hem nog, en ik kreeg een glimlach terug. Toen ik die avond thuiskwam, vond ik Joren. Hij had zich opgehangen in de kelder. De brief waarin hij vertelde dat hij niet meer verder kon, lag klaar. Hij wilde niet zo ongelukkig zijn, schreef hij, en wilde niet dat wij verdriet zouden hebben om hem want hij ging naar een betere plek."

Gefaald

"Ik kan niet uitleggen hoe verschrikkelijk het is je eigen kind zo te vinden. Ik kan niet beschrijven hoe gruwelijk het is te beseffen dat je enige kind zelfdoding als enige optie zag. En ik zal nooit onder woorden kunnen brengen hoe verschrikkelijk ik heb gefaald als moeder. Ik had er voor hem moeten zijn. Ik voel me zo schuldig… Het vreet aan me, nog meer dan het verdriet. Ik ben in therapie, en mijn therapeute blijft zeggen dat het mijn schuld niet is. Ze zegt dat het hoort bij afscheid nemen, dat je jezelf afvraagt of je niet iets had kunnen doen. Zijn dood had met veel meer te maken dan alleen met mij en mijn invloed. Ik begin te begrijpen wat ze zegt. Maar ik vóel het nog niet. Ik heb nog een lange weg te gaan, vrees ik. Maar ik blijf me schuldig voelen, ik had er voor hem moeten zijn. Ik was zijn moeder. Ik had hem hiervoor moeten behoeden.”

LEES OOK:

BEKIJK OOK: Wat te doen tegen een beginnende depressie? Libelle TV vlogger Dr. Rutger vertelt

Tekst: Frauke Joossen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden