null Beeld

Column

G. kneep in mijn huid en inspecteerde mijn kaaklijn

Redactie

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (21). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Vooruit dan, knikte ik. En ik voelde zijn hand op mijn kin, om mijn gezicht grondig te analyseren. G. is de lover van mijn beste vriend en hij maakt modellen. Letterlijk. In zijn thuisland Brazilië plukte hij knappe slanke meisjes van de straat die hij grondig door de wasstraat trok. Daarna sierden ze internationale catwalks en campagnes.

Nee, ik heb niet meer de hoop of illusie dat er een topmodel in me schuilt hoor. Maar een van mijn relaties met een kliniek biedt me gratis behandelingen aan, in ruil voor wat publiciteit. Dat is interessant genoeg om me er even in te verdiepen. En vriendje G. is dan een goed beginpunt.

Strategische prikjes

“Mag ik eerlijk zijn?” vroeg hij. Dat was dus het moment waarop ik knikte. Tuurlijk! Want ik zie er voor mijn leeftijd nog redelijk uit. Dankzij mijn moeders Afro Braziliaanse genen, heb ik geen rimpels of kraaienpootjes. Het is echt zo, black don’t crack. Dus eigenlijk verwachtte ik een heerlijke egoboost. Bevestiging dat ik er nog zo jong uitzie. Dat ik nog door kan voor 35 en vooral niet moet rommelen aan mijn gezicht.

Ik voelde G’s kritische blik, priemend op iedere porie. Hij kneep in mijn huid en inspecteerde mijn kaaklijn. Die kon sowieso wat strakker. Fillers in mijn jukbeenderen blijken ook geen overbodige luxe. Zeker niet als ik ook mijn oogleden laat liften. Met strategisch gezette prikjes zou ik al een eind komen en hoeven ze niet te snijden.

Incasseren

“Je hebt een mooie mond”, zei hij. “Maar als je lacht, zie ik tandvlees. Dat is niet nodig.” Ieder woord dreunde door, ondanks dat hij het zo lief bracht. Als een beeldhouwer die zijn ideale gezicht aan het boetseren was. Met mijn hoofd als zijn homp klei. Waar ben ik aan begonnen? Zelf ben ik ook van de tough love brigade. Wat is er leuker dan mensen advies geven waar ze zelf om hebben gevraagd? Dan kan je schaamteloos eerlijk zijn, want… Als mensen het antwoord niet kunnen incasseren, moeten ze de vraag niet stellen. Toch?

Stressvol

Gelukkig zet mijn BFF net een glas wijn voor mijn neus, wanneer G. begint over het permanent laten vullen van mijn wenkbrauwen, “omdat ieder kunstwerk in een mooie lijst moet zitten.” Het is zo verleidelijk om er helemaal in mee te gaan. Zeker toen hij een foto van mijn gezicht bewerkte om zo het resultaat van een non chirurgische neuscorrectie te laten zien. Beeldig! Echt!

Maar botox en fillers lossen op, en dan moet ik over een jaar weer. Dat kost me dan niet alleen een klein fortuin, het lijkt me ook heel stressvol om dat bij te moeten houden. Dagelijks in de spiegel turen of mijn ooglid niet alweer aan het instorten is. Of dat ik niet meer op mijn zij durf te slapen, uit angst dat de filler uit mijn jukbeenderen ongemerkt richting mijn voorhoofd glijdt. Of erger nog, naar mijn kin…

Imperfecties

G. schiet in de lach: “Volgens mij ben je er nog niet aan toe.” Dat klopt. Iedere dag voel ik me een beetje beter, meer zelfverzekerd. Ondanks mijn leeftijd, en ondanks de coronakilo’s waardoor ik echt een ander lichaam heb gekregen. De mooiste zal ik nooit worden, maar gek genoeg hoeft dat ook niet meer. Ik weet nu dat dát me niet per se gelukkig maakt. In tegenstelling tot in de spiegel kijken, alle imperfecties zien, mijn schouders ophalen, lippen stiften en lachend de deur uitgaan.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden