null Beeld

Column

Geen zin in het baarmoederhalskanker onderzoek?! In mij kolkt het

Roos Schlikker (45) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Ze snuift. “Ik vind het gewoon naar. Een inbreuk op mijn persoonlijke integriteit. Het is zo… naakt.” Tuurlijk, ze heeft gelijk. Met je benen wijd in een stoel liggen terwijl een arts een eendenbek bij je naar binnen duwt, veel naakter wordt het niet. De kennis die ik spreek heeft een uitnodiging gekregen voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker, maar ze gaat niet. Ergens begrijp ik dat ze er geen zin in heeft, maar vanbinnen kolkt het. Ik ben terug in 2004.

Foute cellen

Een standaardonderzoekje, had de dokter het genoemd. Twee weken later belde hij. Zijn stem had de luchtigheid verloren. “Het is helemaal niet goed.” Foute cellen, een voorstadium van baarmoederhalskanker. Mijn moeder had het ook ooit gehad, maar na een kleine ingreep was zij ervan af. Dat gold niet voor mij. Er volgden jaren van proberen. Eerst een hapje uit de baarmoeder, toen een gebied weggeschild, daarna stukken weggebrand (nooit vergeet ik de schroeilucht van mijn eigen vlees).

Omdat baarmoeders traag herstellen, moest ik steeds maanden wachten voordat opnieuw kon worden getest of de narigheid weg was. Steeds weer de teleurstelling, de uitslagen werden alleen maar slechter. Een operatie bleek de enige remedie.

Willempie

Humor komt bij mij vaak op momenten dat het totaal niet gepast is. Toen ik me in het ziekenhuis meldde voor een voorgesprek met de anesthesist bleek die sprekend op André van Duin te lijken. Terwijl hij mijn bloeddruk opnam, vragen stelde over alcohol- of drugsgebruik en lijstjes met potentiële allergieën doornam, staarde ik naar zijn rode haar. Ik had het gevoel dat hij elk moment kon opstaan, een helm zou opzetten en al marcherend door zijn witte artsen-kamer Willempie zou gaan zingen. Maar de man bleef bloedserieus en legde me uitgebreid uit wat een ruggenprik was.

Uiteindelijk kwam de slotvraag. “Heeft u uw eigen tanden nog?” Nou, toen kon ik echt niet meer. Er schoot een giechel uit mijn keel. Nadat ik weer enigszins was bijgekomen, zag ik dat hij het vakje ‘Nerveus voor de operatie’ en ‘Extra rustgever’ had aangekruist.

Misschien had hij daar wel gelijk in…

(Wordt vervolgd)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden