Agnes Beeld Libelle
AgnesBeeld Libelle

Column

Gehuild heb ik, die eerste nacht hier

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (21). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Ineens was ik er echt klaar mee; met mijn huis en die vervloekte buren. Ik schreef eerder over de Nick & Simon terreur, Giles de la Tourette, echtelijke vechtpartijen en de stomende sekssessies next door. Maar die drama’s verbleekten bij mijn huisbazin en haar ego. Zo had ik schimmel aan mijn slaapkamerplafond, iets dat veel voorkomt bij huizen in de binnenstad van Lissabon. “No worries!” Ze zou iemand sturen, antwoordde ze op mijn Whatsapp.

Gluurders en geluidsoverlast

Die ‘iemand’ bleek de tuinman. Om de plantjes op het balkon water te geven. “En de schimmel dan?” vroeg ik, waar nooit een antwoord op kwam. Mijn kleding zat inmiddels in koffers om ze tegen schimmelplekken te beschermen, zelf sliep ik op de bank. En daar betaalde ik duizend euro per maand voor. Het leek Ik Vertrek wel, al had ik meestal wel elektriciteit, in tegenstelling tot de meeste naïeve deelnemers in het programma.

“Heb je het fijn daar?” vroegen vriendinnen in Nederland. “Heerlijk!” loog ik terug. Ik kampeerde immers in mijn eigen huis, en hield ramen en deuren gesloten vanwege gluurders en geluidsoverlast. “Ligt het niet aan jou? Want overal waar jij woont is het drama,” merkte vriend D. op. Gelukkig was zoon T. erbij, die door mijn vrienden wel serieus wordt genomen omdat niemand zo relaxed en flexibel is als hij. Maar ja, alweer verhuizen? In het hoogseizoen waarin prijzen alsmaar stijgen?

Glamping op de bank

Nu kan ik redelijk zwelgen in ongeluk, een van mijn dubieuze talenten. Glamping op de bank werd bijna normaal, maar dat was het natuurlijk niet. Wekenlang zochten we online naar een huisje. Eentje met meer privacy, liefst iets groter, op een centrale locatie en binnen hetzelfde budget. Het leek bijna onmogelijk, tot T. een advertentie spotte. Ik durfde er niet op te hopen. Had eigenlijk ook geen tijd, wegens werkdrukte.

Dus hij plande een bezichtiging, ging kijken en deed de onderhandelingen voor ons, zo bleek, droomappartement. Denk vrij uitzicht op een pittoresk kerkje, de brug en de rivier. Met een portier, een bakkerij beneden en een nieuwe keuken, aangezien we de eerste bewoners zijn na een renovatie. Ja, “we”. In mijn eerste column schreef ik over zoonlief die overwoog het huis uit te gaan, maar met zijn grotere slaapkamer en ons heerlijke balkon gaat hij voorlopig, gelukkig, nergens naartoe.

Angst voor het onbekende

Gehuild heb ik, die eerste nacht hier. Van de onvermijdelijke verhuisstress, maar vooral van opluchting. Ik realiseerde me meer dan ooit dat geluk maakbaar is. Dat we echt voor een groot deel zelf verantwoordelijk zijn voor hoe happy we in ons dagelijks leven zijn. Maar dat we soms niet voor onszelf durven te kiezen, uit angst voor het onbekende.

Daarom blijven we zo lang in foute relaties, in die baan die meer energie kost dan geeft en, in mijn geval, wonen in een onhoudbare situatie. Want wat is het alternatief? En gaan we er echt op vooruit? Ik nu eindelijk wel. En het inspireert me om ook andere aspecten van mijn leven eens wat grondiger onder de loep te nemen. Wil ik echt geen relatie, of hou ik dat om wat voor reden dan ook tegen? Waarom saboteer ik mijn gezondheid door allerlei excuses te bedenken om maar niet te hoeven afvallen?

Maar dat is voor later. Nu eerst dozen uitpakken. En voor het eerst in lange tijd schaamteloos gelukkig zijn.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden