vakantie-bloopers

Gelukkig hebben we de foto’s nog...

null Beeld

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Dat geldt zeker ook voor vakanties. Eén ding is zeker: achteraf lachen we erom.

Rijden maar, schat

Nienke (38): “Na het afrekenen van de benzine stapte ik in de auto, deed mijn gordel om, zette mijn stoel goed en zei: ‘Ja, we kunnen!’ Er gebeurde niets, dus ik keek naar links. Waar een wildvreemde man zat, met achterin drie bijbehorende kinderen. Mijn vriend, die alles had gezien vanaf de pomp ernaast, heeft tot aan Saint-Tropez gehuild van het lachen.”

null Beeld

Oog van de naald

Juul (32): “Superavontuurlijk was onze reis door Zimbabwe en Botswana. In het natuurpark Chimanimani besloten mijn vriend en ik ons van de groep af te scheiden om naar Mozambique te lopen – we waren er nu toch, en hoe vaak kom je daar nou? Het was er doodstil, de enorme velden strekten zich voor ons uit en lachend renden we erdoorheen. Toen we ’s avonds aan onze gids vertelden waar we precies geweest waren, trok ze wit weg. Bleek dat precies dat gebied bezaaid was met landmijnen.”

Rampzalig resort

Karin (39): “Mijn vrouw Chantal en ik gingen naar Egypte en de reis liep op rolletjes. Eerst een week Caïro, daarna een trektocht door de woestijn, om de laatste drie dagen in een resort te verblijven. Ik verheugde me enorm op de luxe, maar het resort bleek een armoedig hotel te zijn. Desalniettemin sprong ik zo snel mogelijk onder de douche – dat was hard nodig – maar het water was koud en zout. En huh? Wat kwamen daar nou voor beestjes uit de afvoer naar boven? Ik pakte mijn bril en begon keihard te gillen toen het kakkerlakken bleken te zijn. Toch bleven we op de hotelkamer: zowel mijn vrouw als ik had zó’n erge diarree, dat we geen moment uit de buurt van de wc konden zijn. Pas op de dag van vertrek ging het weer. Zelden zo blij geweest om weer naar huis te kunnen.”

null Beeld

Dutje onderweg

Helena (60): “Rond het middaguur vertrokken we met de caravan richting Frankrijk. Onderweg lunchten we. Zonder koffie, want de thermoskan stond nog op het aanrecht. Misschien dat het daarom misging. Want na de lunch dutte ik lekker weg – maar David ook. Hij schrok wakker toen we al bijna de vangrail raakten en gaf een ruk aan het stuur. Het baatte niet: ik werd wakker van zijn schreeuw, de seconde erop klonk het geluid van brekende spiegels en blik dat in elkaar deukt. Na de klap van onze caravan die omviel en daarbij onze auto meetrok, was het doodstil. Hoe we de auto uit zijn gekomen, weet ik nog steeds niet. De rest van de dag is in een waas voorbijgegaan. De door ons veroorzaakte file zagen we ’s avonds terug op het journaal.”

Wanbetaler

Mirjam (37): “Stomverbaasd stonden we bij de incheckbalie: hoezo stonden onze namen niet op de lijst? Wat telefoontjes later bleek onze vakantie twee dagen voor vertrek te zijn geannuleerd omdat we niet hadden betaald. Achteraf een geluk: het bleek de hele week te regenen op onze geplande vakantiebestemming.”

Het was toch vandaag..?

Margreet (49): “Al jaren droomden mijn vriend en ik ervan: met de camper en onze twee dochters door Canada reizen. Wat we elk jaar uitstelden, vanwege alle mitsen en maren. Toen we in korte tijd twee dierbaren verloren, realiseerden we ons dat we onze dromen nú moesten laten uitkomen. We regelden alles, reserveerden ruim op tijd een camper, inclusief een huizenruil met een Canadees stel. Op de dag van ons vertrek kwamen zij in ons huis. Op zaterdagochtend heel vroeg pakten we de trein naar Schiphol, waar we bepakt en bezakt voor de vertrek- en aankomstborden stonden. ‘Vlucht KL2991 toch?’ mompelde mijn vriend. Paniekerig dook ik in de reispapieren… en ontdekte dat we pas op zondag zouden vliegen. De jongste barstte in tranen uit: ‘Gaan we nu niet meer naar Canada?’ Naar huis konden we niet meer, maar de rest van de dag hebben we goed besteed. We gingen op bezoek bij mijn blij verraste moeder, gingen lekker naar de speeltuin en logeerden die nacht bij de ouders van mijn vriend. De volgende dag kwam het gelukkig helemaal goed met onze Canada-droom.”

null Beeld

één voor de prijs van twee

Nazmiye (48): “Twee weken voor onze vakantie naar Gran Canaria verscheen ineens een bericht in mijn mailbox: ‘Uw vakantie begint bijna, vergeet u niet te betalen?’ Huh? Ik had toch al betaald? Gek, dit was een heel andere reisaanbieder. Toen het kwartje viel, kreeg ik het bloedheet en ijskoud tegelijk: ik had twee vakanties geboekt. En nee, ze konden geen van twee geannuleerd worden. Het werd een héél dure vakantie.”

Jij had ’m toch?

Matthea (49): “We waren al diep in Duitsland toen we onze eerste grote pauze zouden nemen. De kinderen, nog in pyjama, wilden zich omkleden, dus moesten we in de caravan zijn. ‘Mag ik de sleutel?’ vroeg ik aan mijn man. Verbijsterd keek hij me aan: ‘Ik dacht dat jij ’m had.’ We hebben eerst geluncht, daarna keerden we om, dezelfde vierhonderd kilometer terug. De kinderen zaten achterin te snikken in hun pyjamaatjes.”

null Beeld

Zwembad wordt bloedbad

Natasja (40): “Supergaaf was het luxeresort in Turkije waar we met ons gezin waren. Het zwembad was prachtig, alleen ontbraken er een paar tegels bij het trapje onder water – wat ik merkte toen ik daar met mijn rug vol tegenaan kwam. De wond bloedde gigantisch, het water kleurde rozerood. Mijn kinderen begonnen te huilen en het zwembad werd direct gesloten. Pas de volgende dag kon er weer gezwommen worden, maar niet door mij: dat vond de arts die de wond had gehecht geen goed plan. Eén souvenir aan die vakantie heb ik voor altijd bij me: het behoorlijk grote litteken op mijn rug.”

Moment suprême

Barbara (47): “De kantine van de camping waar ik met mijn geliefde stond, was afgeladen. Het was WK voetbal, Nederland speelde tegen Frankrijk en speciaal daarvoor was er een groot televisiescherm opgehangen. Ik vond er geen klap aan en vlak voor de penalty’s dacht ik: het zal wel, ik ga even plassen. Toen ik onderweg naar de wc achter het grote scherm struikelde over een kabel, ging het scherm op zwart. In de totale chaos die volgde en waarin er flink werd gevloekt en geschreeuwd, ben ik héél snel naar onze tent geslopen.”

Grote, eh, haan

Suze (26): “In Kosovo verbleef ik in een hotel dat naast een boerderij stond. Bij het ontbijt vroeg de kelner of ik lekker had geslapen. Ik antwoordde: “I slept great, but I woke up by a big cock.” De medewerker keek me verbijsterd aan en even later hoorde ik hem en zijn collega’s heel hard lachen. En herinnerde ik me de andere betekenis van cock.”

null Beeld

Pech op pech

Esther (42): “Na een zwaar jaar hadden mijn vier kinderen en ik wel een fijne vakantie verdiend. Op Marktplaats had ik een leuk chalet gevonden op een kwartier rijden van het Comomeer. Na de vlucht, die gesmeerd liep, moest ik bij het autoverhuurbedrijf in Milaan mijn rijbewijs laten zien. Dat lukte niet, want het was spoorloos, foetsie, weg, waardoor ik de huurauto niet meekreeg. Met een taxibusje moesten we naar de camping, een rit van tweeënhalf uur die een godsvermogen kostte. Het chaletje was piepklein, ongelooflijk armoedig en de warmwaterkraan deed het niet. Nog erger: na aankomst begon het te hozen, en dat duurde maar liefst drie dagen. Gelukkig kon ik dankzij lieve buren wel boodschappen doen, want ik mocht met hen meerijden. Toen eindelijk de zon weer doorbrak, gingen we naar een leuk marktje dat we lopend konden bereiken. Terug op de camping bleek dat mijn portemonnee met mijn cash en pinpassen was gestolen. Gelukkig kon ik geld overboeken en pinnen omdat mijn oudste zoon zijn pinpas mee had. De camping, waar we natuurlijk niet af konden, was nogal kostbaar: voor het voetbalveldje moest je twintig euro per uur betalen, en ook de bedjes bij het zwembad kostten goudgeld. We zouden twee weken blijven, maar na een week zat ik er he-le-maal doorheen. Mijn lieve ex-man boekte retourtickets voor ons en op Schiphol lag mijn rijbewijs bij de gevonden voorwerpen. Het jaar erop zijn we maar gewoon met de auto naar Frankrijk getuft.”

Zagende buurman

Esther (53): “Het kleinschalige, groene bungalowpark was een heerlijke vakantieplek. Helaas bleek de buurbungalow permanent bewoond te worden door een man met een hobby. Door het struikgewas heen zagen we een tenthuis staan in zijn tuin, waarin hij blijkbaar een werkplaats had ingericht. Inclusief gillende zaagmachine...”

Koffers op de weg

Talitha (51): “Het stormde nogal op de Route du Soleil. Ik haalde een vrachtwagen in, een enorme windstoot volgde – en een klap. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik van alles door de lucht vliegen: onze weekendtassen vol kleding, net als een maxipak luiers dat op de weg stuiterde en openscheurde. Wat bleek? De dakkoffer was opengebarsten en het deksel lag ergens achter ons op de snelweg. Ik reed de vluchtstrook op en gelukkig blokkeerde een vrachtwagen die achter me had gezien wat er was gebeurd, de snelweg. Al snel kon ik onze tassen pakken, die gelukkig nog dicht waren, en tussen de vangrails stond het deksel – rechtop. In het dichtstbijzijnde dorp kochten we spanbanden, waarna we onze reis weer konden hervatten. Sindsdien zeg ik tegen iedereen die met de auto met vakantie gaat: vergeet de spanbanden niet!”

null Beeld

Plankgas

Jolanda (39): “Het vliegtuig naar Krakau vertrok om één uur en voor de verandering waren we eens echt lekker op tijd op Schiphol. In de vertrekhal keken we verbaasd naar de informatieborden – waarom stond onze vlucht er nog niet op? Ineens viel het kwartje: we vlogen vanaf Eindhoven… In blinde paniek togen we terug naar de auto en als een idioot scheurden we over de A2. Op de minuut af waren we op tijd; pas in het vliegtuig konden we weer normaal ademhalen. Wat ná de vakantie nog even moeilijk was toen de boete voor te hard rijden in de bus viel.”

You múst visit us!

Suzanne (30): “Ik was au pair in New York en toen mijn broer over was, ontmoetten we een buitengewoon hartelijk Amerikaans stel dat ons op het hart drukte dat we hen echt moesten opzoeken in Florida. Wat een leuk idee! We spraken hun antwoordapparaat in en reisden low budget naar Tampa. Daar aangekomen bleek dat we toch niet zo welkom waren: meer dan een praatje aan de deur kon er niet af. Lesson learned.”

null Beeld

Dan maar een cracker

Daniëlle (51): “In 1991 vertrokken mijn vriendin en ik, twee bleue twintigers, op onze eerste verre reis naar New York. We voelden ons vrouwen van de wereld en toerden rond in de yellow cabs alsof we nooit anders hadden gedaan. Het was het pre-pin-tijdperk, geld opnemen was een crime. De situatie werd nijpend, maar gelukkig hadden we nét op tijd cash. Dát moesten we vieren! We namen een taxi naar Soho en stapten uit, klaar om te shoppen… om vervolgens te ontdekken dat onze volle portemonnee én een paspoort nog in de taxi lagen. Paniek! In ons hostel belden we de Nederlandse ambassade om het verlies te melden. Dat we het paspoort zouden terugkrijgen leek hen niet waarschijnlijk, laat staan de portemonnee. Van ons laatste geld aten we crackers met creamcheese en stijf van de stress gingen we die nacht slapen. Maar de volgende dag belde de ambassade: zowel de portemonnee mét inhoud als het paspoort was er afgeleverd! Ons vertrouwen in de mensheid was volledig hersteld en om de goede afloop te vieren, trakteerden we onszelf als echte New Yorkers op een etentje in een duur Italiaans restaurant.”

Bíjna thuis

Cathelijne (47): “Op zaterdagavond reden we de parkeergarage in Nancy in. De kinderen waren op, eerst slapen, dan morgen de laatste ruk naar Nederland. Toen we zondagochtend bepakt en bezakt bij de parkeergarage kwamen, bleek die gesloten tot maandagochtend...”

  • Interviews: Christien Jansen, Fotografie: Getty images, stocksy, Toms Rits/Unsplash
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden