null Beeld

‘‘Gelukkig is er nu een vaccin tegen corona’’

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Rust en schoonheid

Toen ik zevenentwintig jaar was, ging ik met een vriendin met de bus naar wat toen nog Joegoslavië heette. Wat was het daar ongelofelijk mooi, vooral Opatija en de meren van Plitvice. Het is nog steeds mijn favoriete vakantiebestemming. Al is het centrum toeristisch, je proeft er de sfeer van Joegoslavië. Ik hoop zo dat we er weer naartoe kunnen en mogen genieten van de rust en de schoonheid daar.
Ria Smink-Wijntjes

null Beeld

Stap maar in

Na een lange, warme reis met de trein en bus kwamen we in Oostvoorne aan en gingen op zoek naar ons hotel, dat we niet konden vinden. Ik vroeg een mevrouw op de fiets de weg. We liepen door, maar even later stopte er tot onze verbazing een auto naast ons. Het was dezelfde vrouw, ze had haar auto opgehaald en zei: “Stapt u maar in, ik breng u wel even naar het hotel, het is nog twee kilometer hiervandaan.” Nog heel veel dank, lieve mevrouw!
T. Barelds

KOFFIE VAN KHALID
Mijn ochtendroutine is simpel: ik word wakker, stap onder de douche, ontbijt en start de laptop op. Rond een uur of tien is het tijd voor koffie. Tijdens de pandemie wandelde ik hiervoor bijna elke dag naar het karretje van Khalid om de hoek. Natuurlijk kan ik thuis koffie maken, maar die van hem is stiekem veel lekkerder! Die dag liep ik in gedachten verzonken de straat uit, maar tot mijn schrik was het koffiekarretje dicht. Ik ging de bakkerszaak in en vroeg aan de dame achter de toonbank: “Waar is Khalid?” Ze wist van niks. Ik haalde in de lunchroom verderop mijn cappuccino. Ik leek de enige die Khalid miste die dag, én zijn heerlijk geurende koffie die mijn ochtendroutine compleet maakt.
Anouk Wittendorp

null Beeld

Mishandeld

Waren mijn broers en ik maar zo sterk als de kinderen van Ruinerwold. Wij zijn van kinds af aan gemanipuleerd, geestelijk misbruikt en mishandeld. We werden financieel uitgebuit en gedwongen om een lening voor onze ouders te nemen. Als oudste was ik de bemiddelaar en de verzorgende binnen het gezin. Pas nadat we zelf allemaal kinderen kregen, viel bij ons het kwartje. Langzaam kwam het besef dat de situatie waarin wij leefden niet normaal was. We zijn er nog steeds niet. Zelf worstel ik met emoties en wanhoop. We zeggen weleens tegen elkaar: hadden wij maar aangifte gedaan, hadden wij maar eerder aan de bel getrokken. Ik wens de kinderen van Ruinerwold veel kracht. Wij voelen enorm met jullie mee.
De Drie Musketiers

Uit logeren

Onze zevenjarige kleindochter is een echte poppenmoeder. Toen ze met haar ouders ging verhuizen, hadden haar ‘kinderen’ tijdelijk onderdak nodig. Na de nodige uitleg over luierwisselingen en fruithapjes (ze neemt haar taak nogal serieus) liet ze haar kroost met een gerust hart bij mij achter. Nu hadden wij zelf ook een weekje vakantie gepland. Toen we weer thuis waren, kwamen de kinderen en kleinkinderen langs en al snel vroeg mijn kleindochter: “Hoe heb je dat eigenlijk gedaan met mijn kiddo’s?” Ik vertelde dat ik haar kinderen tijdelijk bij de buurvrouw had gebracht. Zij heeft twee kleintjes en die van mijn kleindochter konden er prima bij. Ze slaakte een zucht van opluchting.
Boukje de Vries

ZONDAGSKIND
Ik wil mijn dochter bedanken voor wat ze altijd voor ons is geweest, ons lieve meisje, nu zelf moeder van twee kinderen. Voor iedereen staat ze klaar: voor haar zieke vader en na zijn overlijden voor mij. Al heeft ze een druk leven met haar gezin, haar werk, een ziekte en een scheiding, ze blijft een zonnestraal voor ieder die haar nodig heeft. Ze is een zondagskind, een geschenk. Ik hou meer van haar dan ik zeggen kan.
Een blije moeder

De Libelle van Sandra

Mijn moeder heeft jarenlang opgepast. Elke week kregen wij van Sandra, de moeder van de oppasmeisjes, haar Libelle als ze hem zelf uit had. Jaren later is mijn moeder zelfs naar de huisarts gegaan door een verhaal in Libelle waarin ze zichzelf herkende, waarna bleek dat zij inderdaad ook darmkanker had. Toen mijn moeder niet meer kon oppassen, hield Sandra contact met mijn ouders. En toen ik op mezelf ging wonen, kreeg ik van mijn moeder de Libelle van Sandra mee. Mijn moeder heeft na de diagnose nog tien jaar geleefd. Sinds zij is overleden, brengt Sandra haar Libelle naar mijn zus, die in hetzelfde dorp woont. Zo komt het blad nog steeds bij mij terecht. Ik zou natuurlijk zelf een abonnement kunnen nemen, maar dat Sandra en ik via deze weg nog contact hebben, vind ik heel waardevol. Bedankt, Sandra.
Roosmarijn Medema

Ik mis Hans

Enige tijd geleden werd ik gebeld door een heer die wilde weten wat ik vond van de Libelle en waar ik blij van werd. Nou, dat weet ik wel. Libelle valt al meer dan veertig jaar bij mij in de bus, heerlijk om te lezen. Ik word blij van de columns. Het enige wat ontbreekt is Hans, mijn eerlijke, stuntelige fantastische man. Wat mis ik hem!
Ans

VERGEET-HAAR-NIET

Jaren geleden kreeg ik van mijn buurvrouw Jacqueline uit Amsterdam een rozenstruik voor mijn verjaardag. Helaas overleed zij onverwachts en veel te jong. Tot vorig jaar bloeide haar roos vrolijk naast mijn voordeur. Daarna deed ze nog een poging, maar de ooit zo forse Roos Jacqueline kon niet meer tevoorschijn komen. Jammer. Maar rond de dode stronk bloeit nu een vergeet-mij-nietje, zomaar ineens, het enige exemplaar in de wijde omtrek. Hallo Jacqueline, leuk dat je er weer bent!
Sacha van Rietschoten

null Beeld

Hoe hielden ze het vol?

Wat vind ik het jammer dat ik mijn opa en oma nooit heb gekend, dat ik ze niet heb kunnen steunen tijdens de verdrietige tijd die ze hebben doorgemaakt. Vijftien kinderen kregen ze, van wie er negen zijn overleden, bijna allemaal in hun eerste levensjaar. Hoe hielden ze het vol? Begin 1900 waren er nog geen vaccinaties. Wij zijn gelukkig ingeënt tegen allerlei ziektes waar je toen nog aan overleed. Nu is er corona, waar gelukkig ook een vaccin voor gevonden is, zodat we ons dagelijks leven weer kunnen oppakken. Wij moeten blij zijn dat we niet, zoals mijn opa en oma, hele families naar het kerkhof moeten dragen.
Jeann

Huishoudrooster

Femke vraagt in haar column tips om samen het huishouden te doen. Om te beginnen: verwacht niet dat je man ziet dat het brood op is, dat er stof op de vloer ligt (al dansen de stofdeeltjes in een baan zonlicht) of dat hij iets naar boven meeneemt dat op de trap ligt. Mannen hebben een blinde vlek in deze. Wat je wél kunt doen: maak een rooster en plak dat op de koelkastdeur: stofzuigen, de vaat, bedden opmaken, boodschappen halen, wc schoonmaken. Elke week een ander rooster, Nathan kan ook meedoen. Ik heb drie dochters die vanaf hun tiende jaar met zo’n rooster hebben geleefd. Eenmaal zelfstandig waren ze me er dankbaar voor. En geen gezeur meer van je man die zegt: ik wist niet dat je dat verwachtte... Sterkte Femke!
Jeanne Koelé-Kruijff (81)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden