Kortste dag Beeld Getty Images
Kortste dagBeeld Getty Images

ColumnEva Breda

Geobsedeerd door de kortste dag van het jaar? “Vanaf september is het winter in mijn hoofd”

Redactie

Libelle’s Eva heeft een obsessie. 365 dagen per jaar is zij eigenlijk maar bezig met één dag: 21 december. En nu die weer is aangebroken is het hoog tijd om die obsessie eens onder de loep te nemen.

Daar is-ie weer: de kortste dag. Hij duurt dit jaar slechts 7 uur en 37 minuten. Maar voor mij is dat lang genoeg om me er een vol jaar druk om te maken. Morgen, als de kortste dag voorbij is, kun je er de klok op gelijk zetten dat ik alweer begin met tellen, rekenen en piekeren over hoe lang ik nog heb voordat de volgende kortste dag zich aandient. Ik geef het maar toe: het is een obsessie.

21 juni

Om te begrijpen hoe diep die zit, neem ik je graag even mee in mijn duistere wintergedachtes. En die beginnen al op 21 juni. Zo vroeg al? Ja. Als de zomer nog moet begínnen, piekert dit zomermens zichzelf alweer een diep, donker winterdal in. 21 juni is namelijk de langste dag van het jaar en het begin van de zomer. Heerlijk. Maar het begin van de zomer betekent ook het begin van het éínde van de zomer. En het einde van de zomer is het begin van het najaar. En dat is niet heerlijk. Wat dat betreft hang ik liever permanent in het schemergebied vlak voor de zomer. Laat mij maar eeuwig leven in de verwachtingsvolle opwinding van mei en juni.

Onderkoeld humeur

Waar ik mijn piekergedachtes in die periode nog iets kan temmen met een cocktail van vitamine D, tropisch fruit en zonnebrandcrème, wordt het vanaf september winter in mijn hoofd. Met iedere minuut die we vanaf dan dagelijks aan zonlicht inboeten wordt ook mijn humeur een graadje killer. Rondom 21 december bereikt mijn gemoed een vriespunt. Maar de dagen eromheen zijn misschien nog wel erger. Waar ik in december nog íets van vrolijkheid kan veinzen met kitscherige kerstlichtjes, is er in november en januari geen houden meer aan. Zo kort als de dagen zijn, zo lang en uitzichtloos voelen deze donkere maanden.

Winterdip

En zo denk ik mezelf de zon rond. Ben je spontaan in een dal beland? Je bent niet de enige. Maar liefst 1,3 miljoen Nederlanders worden jaarlijks getroffen door de winterdip. De winterblues is echt niet iets om licht op te nemen. Bij 3% leidt het tot een heuse winterdepressie. Zonlicht, of eigenlijk een gebrek daaraan, heeft een behoorlijke invloed op de gemoedsrust van veel van ons.

De overige 16 miljoen Nederlanders behoren tot een andere categorie: de ‘stel je niet zo aan met je winterdip’-categorie. Ik zal vast niet de enige winterdipper zijn die heeft gehoord dat ze haar duistere winterobsessie ‘gewoon moet uitzetten’. Let me tell you: I tried. En toen dat niet lukte heb ik ongeveer alles in het boekje gedaan om van mijn winterdip af te komen.

Kokosnoot en 17 uur slaap

Het begon met vitamine D-pillen om mijn energieniveau wat op de krikken. Geen succes. Daarna smeerde ik mezelf de winter door met zomers geurende bodybutters, het liefst kokosnoot. Volgens een herinneringenspecialist zou geur de beste manier zijn om een herinnering warm te houden. Ik geef toe: het werkte best. Maar mijn omgeving werd iets minder blij van mijn piña colada-odeur midwinter.

Vervolgens raakte ik geïnfluenced door moonsisterend ‘leven met het ritme van de maan’-Nederland. Ik hoopte dat leven met het ritme van de zón mijn biologische klok een kick zou geven, maar kwam er al snel achter dat 17 uur slaap per nacht niet echt lekker strookt met het hebben van een baan. Of een sociaal leven.

Dartel in de ochtenddauw

Een morning routine dan? Als ik al die opgeruimde mensen op mijn tijdlijn moet geloven zou dat me de donkere dagen door slepen. Ik zag mezelf al zwierend door de Amsterdamse ochtenddauw dartelen met een cappuccino met havermelk op links en de zonsopkomst op rechts. Maar de realiteit is een stuk minder Instagrammable. Dagelijks sta ik foeterend om 06:00 uur in het pikkedonker naast mijn bed mijn verwassen joggingbroek over mijn pyjama aan te trekken. Met piekhaar en een ochtendgezicht dat schreeuwt ‘praat niet tegen mij’ sleep ik mezelf de straat op. En daar is het dus alsnog donker en ijskoud. Ik kan je vertellen: dat doet ook weinig goeds voor je winterdip.

Waar de zon NIET schijnt

En nu? Nu ben ik dus radeloos. De kortste dag is aangebroken, de winter begint en de ellende is dus nog lang niet voorbij. Ik ben dus naarstig op zoek naar methodes om mijn winterdip wat in toom te houden. Heel januari op reis naar het zuidelijk halfrond waar de zon bijna permanent schijnt? Klinkt aanlokkelijk, maar helaas vinden tante Corrie en ome Omikron dat niet zo’n goed plan.

Rest mij niets anders dan me maar gewoon lekker te laten zinken in een warm bad vol zelfmedelijden. En alle mensen die dan nog steeds vinden dat ik dat gevoel ‘gewoon moet uitzetten’, mogen die mening steken op een plek waar de zon niet schijnt. Of in ieder geval minder dan 7 uur en 37 minuten per dag.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden