Gerard en Tessa rijden bijna 3000 kilometer om vrienden weg te halen uit Oekraïne Beeld Getty Images
Gerard en Tessa rijden bijna 3000 kilometer om vrienden weg te halen uit OekraïneBeeld Getty Images

PREMIUM

Gerard en Tessa rijden bijna 3000 kilometer om vrienden weg te halen uit Oekraïne

Gerard de Mol (26) reed met zijn vrouw Tessa naar de grens van Oekraïne om twee vrienden op te halen uit oorlogsgebied. Weer op weg naar huis vertelt hij aan het AD ‘afgedraaid maar opgelucht’ te zijn over de indrukwekkende reis. “Het was zó fijn toen we ze eindelijk zagen.”

Paul DriessenGetty Images

“Ik ben echt hartstikke moe. Vannacht hebben we om de beurt een uurtje gereden en een uurtje geslapen”, zegt De Mol door de telefoon tijdens een tankbeurt in Duitsland. Hij verwachtte maandag aan het begin van de avond weer thuis te zijn in Berghem, een dorp aan de rand van Oss in Brabant. Bijslapen en bijkomen. “We zijn sinds zondagavond onderweg en hebben de afgelopen vier dagen niet fatsoenlijk in bed gelegen.” Een kleine prijs voor een grote reis, vindt hij zelf.

Gerard en Tessa de Mol delen een grote liefde voor het oosten van Europa. Aan hun vele reizen naar Oekraïne en Rusland hielden ze vrienden en kennissen over. “Na de inval zijn we mensen gaan appen: kunnen we helpen?” Dat kon; een goede vriendin en haar moeder voelden zich niet langer veilig in Zhitomir. De stad ligt 150 kilometer ten westen van Kyiv. “We hebben toen afgesproken dat zij zich lieten afzetten bij de grens, zodat ze met ons mee naar Nederland konden.”

‘Heel surrealistisch’

In de grijze Renault Clio van zijn schoonouders togen Gerard en Tessa vrijdagavond naar de grens van Oekraïne. Zo rond de Poolse stad Lublin voelde hun reis anders dan al die keren hiervoor. “We zagen daar op achterafweggetjes heel veel auto’s met Oekraïense kentekens onze kant op komen. Dat gaf zo’n gevoel van: hier is iets aan de hand. Heel surrealistisch.”

Dat woord gebruikt Gerard de Mol vaker als hij het over de huidige oorlog heeft. “We zijn zo vaak in die landen geweest. Dat Poetin nu als een soort krijgsheer zo maar eventjes Oekraïne binnenvalt, is heel beangstigend. Het raakt me persoonlijk, omdat we in beide landen mensen kennen. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat het Russische volk het Oekraïense volk wil aanvallen. Dat zijn broeders, hè? Allebei Slavische volkeren. Heel bizar. Surrealistisch.”

Het echtpaar uit Berghem stond zaterdag al aan de grens, maar hoorde daar dat hun vrienden aan de andere kant in een lange file stonden om Oekraïne uit te komen. “Daar kregen ze voedsel, kleding en van alles van locals.” Ook aan de Poolse kant werd goed gezorgd. “Er zijn toiletten, veel agenten, nog veel meer vrijwilligers. Noodpakketten, soep, kleding. Polen rijden af en aan om vluchtelingen te helpen. Een oorlog verbroedert, heel bijzonder om dat zo te ervaren.”

De hele dag maakten Gerard en Tessa praatjes met vluchtelingen en hulpverleners. Na 24 uur wachten bij de grens volgde eindelijk de hereniging met hun vriendin en haar moeder. “Tot die tijd denk je steeds: wat zal er nu nog misgaan? Het was echt heel fijn toen we ze eindelijk zagen, bij die Poolse slagboom. Het was gelukt. Ik zei tegen Tessa: het voelt alsof ik nu moe mag zijn.”

Inpakken en wegwezen

Na de omhelzingen was het inpakken en wegwezen. De hele nacht reden ze door, weg van de oorlog. “’s Nachts zagen we op onze telefoon nog voorbijkomen dat er in hun stad een Russische Buk-installatie werd gesloopt. We kregen van andere kennissen door dat daar veel werd gesaboteerd door Russen die vermomd als Oekraïners rondliepen. Er schijnen echt hele zieke dingen te gebeuren.”

De vriendin en haar moeder verblijven voorlopig bij de schoonouders van Gerard de Mol in Dordrecht. Hij wil zelf dinsdag weer aan het werk in Den Bosch. En hij mag komende weken nog op verkiezingscampagne in zijn eigen gemeente Oss, waar hij voor D66 als nummer vijf op de kieslijst staat. “Maar als er opnieuw vrienden zijn die echt weg moeten, gaan we zo weer die kant op. Absoluut. We hebben nu ook een beeld van hoe de situatie in elkaar zit daar aan de grens. Met die kennis kunnen we ook op afstand helpen met advies en informatie.”

Liefde en hoop

In de gesprekken die Gerard voerde aan de grens, viel hem weer eens op hoeveel hoop Oekraïners hebben, zelfs nu nog. “Het is sowieso een volk met hoop. Mensen hebben een toekomst, leven ergens naartoe. Ik denk dat het zelfvertrouwen in hun eigen natie nu een enorme boost krijgt. Ik heb het idee dat ze één blok, één nationaliteit vormen, zeker ook door president Zelensky die als leider voorop staat. Het is nu hopen dat Oekraïne standhoudt.”

De liefde voor Rusland is niet bekoeld, ook niet bij zijn vrouw Tessa, die Russisch studeerde en lesgeeft in de taal. Aan de grens hoorde hij verhalen over ‘Russische ventjes’ die, amper droog achter de oren, met tanks door de straten reden zonder zelf precies te weten wat ze aan het doen waren. “Ik geloof echt dat het Russische volk deze oorlog niet wil en dat Poetin zijn hand overspeelt. De verandering zal vanuit het Russische volk zelf moeten komen.”

Bron: AD

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden