null Beeld Getty Images/Maskot
Beeld Getty Images/Maskot

Getrouwde Eveline (45) koos voor haar minnaar: "Compleet overstuur na die kus"

Eveline (45) is gelukkig getrouwd wanneer ze verliefd wordt op Emiel (45). “Na de eerste kus reed ik compleet overstuur naar huis. Mijn man dacht dat ik huilde om een akkefietje met mijn moeder.”

“Soms denk ik weleens: ‘was ik hem maar voorbijgelopen’. Dan had ik anderen niet zo veel verdriet gedaan. Maar er was geen houden meer aan toen ik me op een beurs voor mijn werk voorstelde aan Emiel. Al meteen wilde ik zijn hand niet meer loslaten. Die lach, zijn hartelijkheid, zijn rust! Het raakte me diep. Emiel had exact hetzelfde. Maar mijn man was die middag bij me, en dus drukte ik mijn gevoel vlug weg. Emiel en ik hakkelden wat tegen elkaar en zwegen over het knetterende gevoel in onze buik op het moment dat we onze armen in elkaar haakten omdat we samen op de foto moesten.

Compleet overstuur

Terug naar huis probeerde ik hem snel te vergeten. Voor ons werk was verder contact nodig, maar dat hielden we zakelijk. Dat lukte vier maanden, tot Emiel aangaf dat we moesten praten. Tijdens dat gesprek legden we onze gevoelens op tafel. Het overviel ons allebei. Emiel was single, maar ik dus getrouwd. Ik zat niet bepaald te wachten op nóg een man in mijn leven. Bovendien wilde ik absoluut geen kinderen, en Emiel had er twee. Ze waren dan wel volwassen, maar wat moest ik met ze? Bij mijn auto kuste Emiel me en alles in me tintelde. Compleet overstuur reed ik naar huis. Mijn man dacht dat ik huilde om een akkefietje dat ik met mijn moeder had.

Scheiden

Tussen mijn man en mij ging het misschien niet geweldig na zeven jaar huwelijk, maar ik had het stukken slechter kunnen treffen. En ook al gaf ik geregeld aan dat ik dingen miste in onze relatie, hij bedoelde het allemaal goed en hij deed zijn best. Nachten piekerde ik over die ene zoen. Emiel en ik hielden contact via WhatsApp en e-mail. We wilden antwoorden, zekerheden. Urenlang belden we elkaar wanneer ik alleen was, tot Emiel na drie weken aangaf dat hij écht voor me ging.

Mijn hart maakte een sprongetje. Ik besloot dat ik hem een kans wilde geven. Diezelfde avond vertelde ik mijn man dat ik wilde scheiden. Over Emiel zei ik niets, daarvoor kende ik hem nog te kort. Mijn man nam mijn mededeling niet serieus: ‘Dat wil je helemaal niet, en daarmee basta’, antwoordde hij. Verder praten vond hij zinloos. Het maakte me in de war. Ik vroeg me af of ik Emiel niet eerst beter moest kennen voor ik de scheiding zou doorzetten. Wilde ik wel scheiden? En was Emiel wel wie hij zei dat hij was?

Stiekem afspreken

Stiekem spraken we af. Emiel woonde slechts een kwartier verderop, maar ik wilde niet naar zijn huis toe. Ik wilde absoluut niet verder gaan dan praten en zoenen, dus ik nam geen enkel risico om in de verleiding te komen. Ik appte mijn man dat ik wegreed bij familie wanneer ik al bijna thuis was, zodat ik Emiel nog drie kwartier in een wegrestaurant kon zien. Of ik dronk gehaast thee bij een vriendin terwijl ik thuis had gezegd dat ik er bleef eten. Dan at ik stiekem met Emiel in een eetcafé. Kilometers reden we om, om op een parkeerplaats een kwartier lang elkaars hand vast te houden. Nog nooit was ik zo verliefd geweest. Dat mijn man vluchtte in overwerk maakte het voor mij makkelijker.

Lange brieven

Intussen loog ik alles bij elkaar. Ik durfde het niemand te vertellen. Want vreemdgaan wordt gezien laf. Ik voelde me een slappeling dat ik Emiel niet kon afwimpelen. Bovendien, ik hoorde toch voor mijn man te kiezen? Emiel en ik mailden elkaar lange brieven over waarom het niet kon, waarom stoppen beter was. Ik zag Emiel als een ongewenste indringer in mijn leven.

Ik verweet hem dat hij kinderen had, gebruikte het als excuus dat onze levens te veel van elkaar verschilden. Ik probeerde te stoppen met de affaire, maar als Emiel en ik dan wéér op precies dezelfde tijd online waren op WhatsApp, zag ik daarin opnieuw een bevestiging. Soms negeerde ik hem dagenlang, maar wanneer we elkaar dan weer ontmoetten, bestond de rest van de wereld niet meer. We voelden dat we hier niet zonder kleerscheuren voor een van ons drieën uit konden komen.

Onze eerste nacht

Zes weken na ‘de kus’ had mijn man in het weekend een sporttoernooi. Emiel en ik brachten in een hotel in een stad waar niemand ons kende onze eerste nacht door. Het was een sprookje. De volgende ochtend dacht ik dat ik stierf van verdriet. Ik schaamde me enorm voor mijn man, die mij altijd vertrouwd had en helemaal niets vermoedde. Tegelijkertijd zag ik Emiel wakker worden en voelde geen enkele spijt. Dit was geen bevlieging, geen naïeve verliefdheid. Ik kwam tot de pijnlijke conclusie dat Emiel beter bij mij paste dan mijn man. Ik hield zielsveel van mijn man, maar mijn hart was bij Emiel.

Ordinaire vreemdganger

Toen ik dat eenmaal besefte, vertelde ik thuis dat ik de scheiding wilde doorzetten. Ik legde ook uit waarom. Het nieuws sloeg in als een bom. Mijn man had nooit verwacht dat ik zoiets zou doen. Zou kúnnen doen. Hij reageerde furieus, agressief zelfs. Ook mijn moeder en bijna al mijn vriendinnen waren woedend. Ze vonden mij een slappeling en een ordinaire vreemdganger. Mijn moeder koos partij voor mijn man en hij pakte in zijn boosheid mijn huissleutels af. Maar er was vooral veel verdriet. Mijn man weigerde een tijd te eten en geregeld hoorde ik hem in de badkamer huilen. Pure machteloosheid, weet ik nu.

Beslissing terugdraaien

Het was een oneerlijke en vreselijke strijd voor hem. In die tijd vroeg ik me vaak af waaraan ik was begonnen, zeker toen hij in zijn nieuwe woning trok. Ik miste hem vreselijk, wilde mijn beslissing terugdraaien en kiezen voor de makkelijkste weg. Ik wilde dat alles weer bij het oude was. Maar ik deed het niet. Ik zou dat doen uit loyaliteit of angst voor het onbekende. Bovendien was er door mijn gedrag al te veel stuk tussen ons. Ik wilde voorlopig alleen wonen, ook al kwam Emiel wel op bezoek. Ik had behoefte aan rust, huilde veel. In die maanden wenste ik meer dan eens dat ik nooit had bestaan.

Teruggevonden in een vriendschap

Toch heb ik doorgezet. Soms kan ik niet geloven hoe snel alles is gegaan vanaf het moment – nu twee jaar geleden – dat ik Emiel ontmoette. Mijn ex en ik zijn inmiddels gescheiden, en gelukkig hebben we elkaar teruggevonden in een vriendschap. Daar ben ik hem ongelooflijk dankbaar voor; ik vind zijn gebaar van vriendschap meer dan ik verdien.

Tussen Emiel en mij gaat het fantastisch. Al die tijd hebben we elkaar lange brieven gemaild over wat we voelden, onze pijn, ons geluk. Toen we een jaar samen waren, heeft Emiel die e-mails gebundeld tot een boek. Lezen wat hij doormaakte, beseffen dat ik iemand zo veel verdriet heb gedaan, maar iemand anders zo gelukkig heb gemaakt, werkte voor mij therapeutisch. Het steunde me in mijn verdriet toen de scheiding officieel in gang was gezet.

Huilen in de hal

Vaak heb ik met mijn ex staan huilen in de hal van mijn huis wanneer hij post kwam halen, en nog steeds houd ik immens veel van hem. Toch wist ik al toen ik Emiel die eerste keer een hand gaf, dat híj mijn man moest zijn. Sinds kort wonen we samen. En elke nacht dat ik naast hem lig, lijkt het alsof ik droom, zo gelukkig maakt hij me. Maar in bed, tussen sluimeren en slapen, huil ik soms om het verdriet dat ik heb veroorzaakt en de dromen die ik heb stukgemaakt.”

Interview: Eveline Karman. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden