null Beeld

Gouwke (64) ziet haar kleinkinderen niet meer

Gouwke Rijken (64) heeft zes kleinkinderen. Twee van hen ziet ze niet meer. Door de vechtscheiding van haar zoon is het contact met haar ex-schoondochter en kleindochters verbroken.

"De laatste keer dat ik mijn kleindochters zag, wilde ik ze als afscheid knuffelen. 'Doe maar niet', zei mijn zoon, 'anders raken ze zo overstuur.' De paasvakantie was achter de rug en de meisjes gingen terug naar hun moeder in Engeland. In de zomer zou ik ze weer zien, want elke vakantie waren ze bij mijn zoon. Dat had de rechter zo bepaald.

Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik ze niet zomaar laten gaan. Dan had ik ze ingefluisterd dat ik altijd aan ze blijf denken, dat ik van ze houd, dat ik op ze wacht. Dan had ik ze zo'n liefdevolle knuffel gegeven dat ze die nooit meer zouden vergeten.

Dit is nu bijna vier jaar geleden en sindsdien heb ik mijn kleindochters niet meer gezien of gesproken. Door de vechtscheiding van mijn zoon en zijn ex is er geen contact meer. Voor mijn zoon is dat verschrikkelijk en ik lijd met hem mee. De hele dag denk ik aan mijn kleindochters. Hoe zou het met ze zijn? Zijn ze gelukkig? Denken ze nog aan mij? Wist ik het maar. Ondertussen mis ik het knutselen, samen boodschappen doen en ze verwennen met wat lekkers, hun handjes in de mijne, hun geur die zo zoet en speciaal is. Als ik aan ze denk, breekt mijn hart."

Als een eigen kind

"De band tussen mijn ex-schoondochter en mij was zo sterk dat ze me soms 'ma' noemde. Ze is doof en ik hielp haar met van alles. Ik zorgde dat ze een baan vond, voerde belangrijke telefoongesprekken voor haar. Toen mijn zoon en zij kinderen kregen, paste ik elke dag op de oudste. Allemaal uit liefde, want ik hield zielsveel van mijn schoondochter. Ze was als een kind voor me. Dat het met hun huwelijk slecht ging, had ik niet in de gaten. Mijn zoon is vrij introvert en zij praatte er ook niet over.

Ik snap wel dat je zulke dingen niet snel met je schoonmoeder bespreekt. Toen ze me vertelde dat zij en mijn zoon na een relatie van acht jaar uit elkaar gingen, was ze heel emotioneel. Ze komt oorspronkelijk uit Engeland en zou daar met de kinderen naar teruggaan. Ze klampte zich aan me vast en huilde: 'Mum, we blijven elkaar zien. Je bent altijd welkom.'

Ik was in shock. Ik vond het ontzettend jammer dat hun huwelijk was mislukt, maar het ergste was dat ik mijn kleindochters veel minder zou zien. Daar was ik kapot van. Omdat ik haar, mijn zoon en mijn kleinkinderen niet lastig wilde vallen met mijn verdriet, hield ik dat zoveel mogelijk voor mezelf. Met mijn man kon ik het ook niet echt delen. Na vier hersenbloedingen is hij een heel andere man geworden. Heel emotioneel, waardoor ik niet goed met hem kan praten over wat mij dwarszit.

Niet alleen mijn zoon werd verlaten, ik ook. Ik paste elke dag op mijn kleindochter. Ik vind de zorg voor mijn man soms best zwaar en nu moest ik haar vrolijkheid in ons huis missen. Ik was de controle kwijt, dat vond ik heel moeilijk."

Koele ontvangst

"Toen mijn ex-schoondochter naar Engeland verhuisde, heb ik haar nog meer geholpen dan mijn eigen zoon. Ik gaf haar allerlei spullen. Álles om het contact goed te houden. Alsof ik iets voorvoelde, maar daarvan was ik me niet bewust. Ik had vertrouwen dat het goed zou komen.

Ik troostte mezelf met de gedachte dat er meer grootouders zijn die hun kleinkinderen niet zo vaak op bezoek krijgen. De afspraak was dat de meisjes elke vakantie bij mijn zoon zouden zijn, dat was toch een paar keer per jaar. En dan lekker een week lang. Konden ze mooi komen logeren.

Maar zodra mijn ex-schoondochter in Engeland woonde, veranderde ze. De eerste keer dat ik op bezoek kwam, mocht ik niet bij hen thuis logeren. Ik kreeg onderdak bij haar moeder, die heel koel tegen me deed. Dat gaf me een onrustig gevoel.

Maar de echte klap kwam toen mijn zoon op kerstavond 2009 op het vliegveld van Liverpool stond om zijn dochters op te halen en er niemand kwam opdagen. Telefoontjes, sms'jes, zijn ex reageerde nergens op. Hij was kapot toen hij thuiskwam. Ik vond het verschrikkelijk om hem zo te zien en begreep er niets van. Hoe kon ze zo omslaan? We hadden het zo goed gehad met elkaar."

Rechtszaak

"Mijn zoon spande een rechtszaak aan, waarvoor ik alle kosten heb betaald. Dat had ik er graag voor over. Niet alleen hij wilde zijn kinderen zien, ik ook. De rechter was heel duidelijk: er was een omgangsregeling en mijn zoon had het recht om in de vakanties de kinderen bij zich te hebben. Als hun moeder zich niet aan de regeling hield, kreeg ze een geldboete. Dat was een geweldige geruststelling en de kinderen kwamen inderdaad elke vakantie weer naar mijn zoon. Maar de sfeer was er heel gespannen door geworden. Het moeilijke was dat mijn ex-schoondochter geen reden opgaf waarom ze de kinderen bij hem wilde weghouden. Ze communiceerde gewoon niet meer."

Vechten tegen de bierkaai

"Bijna vier jaar later, in de zomer van 2013, deed ze het weer. Mijn zoon stond op het vliegveld in Manchester te wachten op zijn kinderen, maar ze kwamen niet. Weer reageerde zijn ex niet op zijn wanhopige berichtjes. Mijn zoon deed aangifte, maar daar werd niets mee gedaan. Omdat mijn ex-schoondochter was verhuisd en kennelijk onder een andere rechtbank viel, moest hij opnieuw een rechtszaak aanspannen.

Ik had inmiddels geen werk meer en ook geen geld om opnieuw een paar duizend euro te betalen aan heen en weer reizen en advocaatkosten. Bovendien zat mijn zoon er emotioneel doorheen. Een nieuwe rechtszaak trok hij niet. Het was vechten tegen de bierkaai. Ook al zou het lukken om te winnen, dan zou ze het over een tijdje weer doen. En weer, en wéér."

Onvoorstelbaar

"Sindsdien zie ik mijn kleindochters niet meer. Ik vind het onvoorstelbaar dat dit zomaar kan. Het doet me pijn dat iemand mijn zoon kennelijk zó haat, dat ze hem het recht ontneemt om zijn kinderen te zien. En het raakt niet alleen hem, maar ook de mensen om hem heen.

Ik heb nog een kleindochter die bijna even oud is als de oudste van mijn zoon. Zij is door al dit gedoe heel bang geworden om nog meer vriendinnetjes te verliezen en klampt zich bijna overdreven aan hen vast. Ik heb zelf ook last van angsten. Als de kleinkinderen bij mij zijn geweest, bel ik al na vijf minuten mijn dochter op om te horen of ze al thuis zijn. Het is maar een klein eindje, maar ik ben zo bang dat ik opnieuw mensen verlies van wie ik houd."

Mijn zonnetje

"Mijn zoon heeft een nieuwe relatie en met deze vrouw heeft hij ook twee kinderen gekregen. Maar dat maakt het gemis van zijn dochters niet goed. Ik zie dat hij ermee worstelt, maar het verdriet zit zo diep dat hij er niet over kan praten. Ik heb er weleens over gedacht om gewoon naar Engeland te gaan en mijn kleinkinderen op te zoeken, maar toch besloten om dat niet te doen. Straks wordt mijn ex-schoondochter heel boos en maak ik de kinderen overstuur. Bovendien weet ik niet wat zij over mij heeft verteld. Misschien wel nare dingen, waardoor ze me niet meer willen zien.

Met elke verjaardag en met Kerstmis stuur ik een pakketje met kleding en cadeautjes. Ik geef mijn andere kleinkinderen dan ook wat, het voelt niet eerlijk als de meisjes in Engeland niks krijgen. Naarmate de tijd verstrijkt, doet het steeds meer pijn om zo'n pakket te vullen. De oudste is al 10. Hoe lang is ze nu? Welke kledingmaat heeft ze en wat vindt ze leuk? Ik stuur de pakketten aangetekend op, dus ik weet dat ze aankomen. Maar ik krijg nooit een reactie. Dat is heel confronterend."

Kaartje

"De laatste keer dat mijn oudste kleindochter bij mij was, gaf ze me een kaart met een lief gedichtje over oma's: 'Als ik bij jou ben, hoef ik me nooit te vervelen, want jij gaat altijd met me spelen', staat erop. 'Jij bent mijn zonnetje', zei ik toen ze hem aan me gaf. 'Jij bent mijn hart, oma', antwoordde ze. Dat kaartje koester ik. Als ze op een dag voor me staat, zal ik laten zien dat ik hem nog heb. Ik blijf hopen dat die dag komt. Dat vertrouwen heb ik nodig. Zonder hoop is niet met dit verlies te leven."

BEKIJK OOK: Wat lief: deze dove oma leert haar dove kleinkind gebarentaal.

Tekst: Deborah Ligtenberg. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden