Hannah had een affaire met de buurman Beeld Getty Images/Westend61
Hannah had een affaire met de buurmanBeeld Getty Images/Westend61

PREMIUM

Hannah had een affaire met de buurman: “Het kon niet, het mocht niet, en toch kon ik niet stoppen”

Toen Hannah en haar man Robert verhuisden naar een klein dorp, raakten ze al snel goed bevriend met hun nieuwe buren. Maar de affaire die Hannah kreeg met de buurman gooide alles overhoop. “Ik voelde me verschrikkelijk schuldig. Dit was hoogverraad.”

Femke SterkenGetty Images/Westend61

“Robert en ik gingen met ons dochtertje in een nieuwbouwwijk wonen. We stelden ons netjes voor aan alle buren, ook aan de buurman van de overkant, Jeroen. Toen hij de deur opendeed, dacht ik meteen: zo, wat ben jij een leuke vent. Groot, mooie bruine ogen, een open gezicht. Jeroen bleek ook een heel aardige vrouw te hebben en twee kinderen. Al snel kwamen we bij elkaar over de vloer. De kinderen speelden gezellig met elkaar en Robert en Jeroen konden het goed met elkaar vinden, ondanks het grote leeftijdsverschil. Mijn man is een stuk ouder dan ik. Hij was destijds tegen de vijftig en ik, net als de overburen, halverwege de dertig. Ik raakte bevriend met zijn vrouw, Willemijn. Een leuke meid met wie ik kon lachen. Onze dochter ging toen ze vier werd een paar maanden later naar dezelfde basisschool als de kinderen van Willemijn en Jeroen. Onze levens raakten steeds meer met elkaar vervlochten. Als ik moest werken - ik geef yogales - nam Willemijn mijn dochter mee en ik haalde haar zoon en dochter op als zij aan het werk was. Op vrijdagmiddag gingen we regelmatig met elkaar borrelen en dat mondde meestal uit in gezamenlijk eten.

Ik genoot van het contact met hen. Ook Robert vond het erg gezellig. Met Jeroen kon hij het goed vinden. Jeroen heeft een aannemersbedrijf en hoewel mijn man alles behalve handig was, vond hij het leuk om samen zijn projecten te bekijken. Daarbij hielp Jeroen hem te introduceren in het dorp waar we waren gaan wonen. Van mij hoefde het allemaal niet zo nodig om op te gaan in het dorpsleven, maar Robert vond het wel belangrijk. Hij was de laatste jaren nogal een eenling geweest en nu vond hij het fijn om ergens bij te horen. Hij werd lid van de hockeyclub, werd dankzij Jeroen geïntroduceerd bij de plaatselijke herensociëteit en zat al snel bij de ondernemersvereniging. Robert maakt websites voor bedrijven en opeens had hij er tientallen potentiële klanten bij.

Ik vond het heerlijk om te zien hoe Robert opbloeide in onze nieuwe woonplaats. Hij had een neerslachtige aard en toen zijn ouders een paar jaar geleden vlak na elkaar overleden, namen zijn sombere buien toe. Dat trok een zware wissel op ons huwelijk. Ik ben optimistisch, bij mij is het glas altijd half vol in plaats van half leeg. Onze verhuizing naar dit nieuwe dorp was min of meer een vlucht, een laatste middel om onze relatie te redden. Ik was het zat om met een man te wonen die sikkeneurig op de bank zat en nooit ergens zin in had. Hij werd steeds meer een handrem op mijn leven. Dankzij Willemijn en Jeroen werd ons bestaan weer licht en vrolijk.”

Met trillende handen

“De affaire begon acht maanden na onze eerste kennismaking. Willemijn vroeg of ik haar en de kinderen wilde knippen. Voordat ik yogadocent werd, was ik kapster. Ik kleurde haar haren, knipte de kinderen en uiteindelijk wilde Jeroen ook door mij geknipt worden. In ruil voor het knippen zou hij gratis advies geven voor de uitbouw van onze woonkamer. Zijn personeel zou de verbouwing doen. De eerste keer dat ik hem knipte, begonnen mijn vingers te trillen. Ik kamde zijn haren en voelde dat mijn hart zich voor hem opende. Alsof ik de rode loper uitrolde en hij in een rechte lijn naar binnen liep. Alle alarmbellen gingen direct af. Dit mag niet. Dit mag niet. Als een mantra bleef ik die woorden in mijn hoofd herhalen. Ik voelde een enorme aantrekkingskracht en Jeroen, die normaal gesproken geen seconde zijn mond hield, voelde die blijkbaar ook. Hij zweeg, ik knipte en terwijl zijn bruine haren op de vloer dwarrelden, liep de spanning op. Toen ik klaar was, blies ik de haartjes uit zijn nek en het volgende moment zoenden we elkaar. Eerst aftastend en voorzichtig, maar al snel vol hartstocht. Een half uur lang duurde ons gezoen en daarna vertrok Jeroen.

Drie dagen later was het vrijdagmiddag. Jeroen en Willemijn kwamen met de kinderen borrelen en bleven eten. Met trillende handen stond ik in de pastasaus te roeren. Er hing een enorme spanning tussen Jeroen en mij. ‘Wij hebben gezoend’: ik dacht dat het op mijn voorhoofd stond geschreven. Maar niemand merkte iets aan ons.

De weken daarna werden de voorbereidingen voor de verbouwing getroffen. Robert was veel van huis, naar klanten toe. Jeroen en ik namen de bouwtekeningen door. Met slechts één gesprek hadden we kunnen volstaan, maar we bogen ons wel tien keer over dragende muren en steensoorten. Heel kortstondig. Hooguit tien minuten. Daarna gingen we naar boven, naar het logeerbed op zolder, terwijl onze kinderen op school zaten.

‘I’ve made love with one eye on the door’, spookte het telkens door mijn hoofd. Een nummer van Dayna Kurtz. De eerste keer dat ik met hem naar bed ging, voelde ik me er vreselijk over. Ik zei een paar dagen tegen Jeroen later dat het niet mocht. Dat het een grote vergissing was. Jeroen vond dat ook, maar er was geen houden aan. Terwijl we uitspraken dat het absoluut niet mocht en niet meer moesten doen, zoenden we weer en even later lagen we weer boven in het logeerbed. Het verdiende absoluut niet de schoonheidsprijs, maar op de een of andere manier was het niet tegen te houden. De seks was overweldigend en intens. Ik was al vanaf mijn negentiende met Robert en had nauwelijks met andere mannen geëxperimenteerd.”

Stapelverliefd

“Ik voelde me verschrikkelijk schuldig, naar Robert, naar Willemijn, naar de kinderen toe. Het was hoogverraad. Telkens sprak ik mezelf streng toe: nu moet het stoppen. Maar het verlangen naar Jeroen was groter dan de ratio. Een paar keer in de week kwam hij overdag langs om een verbouwing te bespreken die we steeds verder uitstelden. Want dan kwamen er werklui in ons huis en moesten we bij hem afspreken. En dat wilde ik niet, ik wilde niet zijn drempel over. Dat was mijn grens. Ondertussen bleven we als gezinnen met elkaar afspreken en leuke dingen doen. Het gekke was dat ik me steeds minder schuldig voelde, ik stopte het weg, probeerde er niet te veel over na te denken.

Straks ben ik uitgekeken op de seks, zei ik tegen mezelf. Maar zo bleek het niet te werken. Ik werd stapelverliefd op Jeroen. Ik betrapte mezelf er regelmatig op dat ik voor het keukenraam ging staan om een glimp van hem op te kunnen vangen. Ze woonden schuin tegenover ons en dan hoopte ik hem naar buiten te zien komen. Heel vermoeiend. Gekmakend. Vooral omdat hij niet verliefd op mij werd. Daar was hij heel duidelijk over. De seks vond hij hemels, maar hij wilde zijn gezin niet verlaten. Ik vond het steeds moeilijker om met Willemijn om te gaan. Aan de ene kant voelde ik me schuldig, maar ik was ook jaloers. Ik wilde Jeroen, ik was bereid om te scheiden van Robert. Onze affaire ging me steeds meer in de weg zit-ten, door de stress deed mijn hele lijf pijn.

Na twee maanden overspel voelde ik me als een kat in het nauw. Ik wilde stoppen, afstand nemen van Jeroen en Willemijn, maar dat ging niet. We woonden op tien meter afstand van elkaar. En telkens als hij voor de deur stond, voor ‘koffie en de verbouwing’, kon ik geen weerstand bieden. Zelfs Willemijn en Robert begonnen er grappen over te maken. Dat die uitbouw wel gigantisch groot ging worden. Dan lachte Jeroen dat hij geen personeel kon vrijmaken voor de klus. Na vier maanden zijn we betrapt. Op de klassieke wijze: door zijn vrouw. Wij lagen ‘s ochtends in het logeerbed en opeens stond Willemijn in de zolderkamer. Ze was via de keukendeur binnen gekomen. Ze zei geen woord, niets. Ze stond met de klink in de hand, keek vernietigend en liep de trap weer af. Ik had liever gehad dat ze ontplofte. Explodeerde. Maar dat deed ze niet.”

Geen spijt van affaire

“’s Avonds heb ik de affaire aan Robert opgebiecht. Gelukkig reageerde hij zoals ik had verwacht. Boos, schreeuwend, woedend. Daarna is hij naar de overkant gegaan en heeft Jeroen de huid vol gescholden. Dat was dat. Na de ontdekking hebben we elkaar niet meer gesproken. Jeroen en Willemijn negeerden ons compleet. Ook ons dochtertje was niet meer welkom. Dat arme kind begreep er niets van. Willemijn stuurde haar gewoon weg. Tegenover hen blijven wonen was geen optie; ik durfde nauwelijks nog de deur uit. De schaamte was te groot. Ik dacht dat het hele dorp het wist, maar dat was niet zo. Ze spraken er met niemand over.

Binnen een half jaar zijn we verhuisd naar een andere stad, veertig kilometer verderop. Voor Robert en onze dochter een ramp, zij hadden het heerlijk en moesten binnen anderhalf jaar weer vertrekken. De prijs die zij moesten betalen, was heel erg hoog. Daar voelde ik mij, en nu nog, het meest schuldig over. Drie jaar na het overspel met de overbuurman zijn Robert en ik alsnog gescheiden. Het zat natuurlijk al veel langer niet goed tussen ons, maar ik heb daar nooit eerlijk naar durven kijken. Inmiddels ligt de affaire acht jaar achter ons. Hoe gênant en pijnlijk het ook is geweest, ik heb er geen spijt van. Ik weet nu veel beter waar mijn grenzen liggen en ik durf voor mezelf te kiezen. Ik ben een alleenstaande moeder, maar wel een van de gelukkige soort. Robert heeft weer een nieuwe liefde gevonden, met wie ik het prima kan vinden. En onze dochter is een vrolijke en lastige puber die de ene week bij mij is en de andere week bij Robert en zijn vriendin.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden