null Beeld Privé beeld
Beeld Privé beeld

column

Hanneke: “Dat je ze zelf hebt, hoeft niet te betekenen dat je dol bent op kinderen toch?”

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Deze week schrijft ze over kinderen, haar kinderen, en haar haat- liefdesrelatie met ze.

Speelgoedwinkel

Hij zag dat ik het meende. ‘Niet?’ riep hij uit. Zojuist gaf ik Guus een blik in mijn ware aard. We hadden elkaar een lome zaterdag beloofd, met La casa de Papel-marathon, maar waren alle drie te energiek om al zo vroeg op het groene pluche te zakken. Ik wilde naar de stad en had zin om lekker veel geld uit te geven. Ja, ik zeg ’t maar gewoon hoe het is. Zij allebei veertig euro voor in de speelgoedwinkel, ik shoppen voor wat chics (moest nog) in de zaak ernaast.

Waarom ik dan niet meeging naar die speelgoedwinkel. “Omdat daar kinderen zijn” liet ik me ontvallen, en daar was geen woord aan gelogen. Ook zonder dresscode zou ik buiten wachten. “En ik vind kinderen helemaal niet leuk, alleen jullie maar.” Hij overdacht het even, gaf me toen gelijk qua rondrennen en druk doen. Maar dat kan ook door die extra tientjes komen, die brandden op zijn pinpas.

Ik word er niet warm van

Dat je ze zelf hebt, hoeft niet te betekenen dat je dol bent op kinderen toch? Ja, wel op knuffelen en samen film kijken en genieten van een wandeling door het bos. Maar niet op dat gezever met dinosaurusgevechten, treinbanen bouwen en meekijken met Fortnite. Een enkele keer lag ik duplo’end met mijn jongens op de grond, diep ongelukkig te zijn. Want hoe lief ik die snuiters ook vind, blokjes bouwen, racegeluiden nadoen: ik word er niet warm van. Nee, ik denk ondertussen aan een interview dat ik nog moet uitzetten, dat ik mijn vriendin E. straks moet bellen (niet vergeten!) en vooral: kan ik het alweer maken om op te staan?

Mannen kunnen dat vaak veel beter, spelen. Ik ken een paar exemplaren die gewoon nog lego voor zichzelf kopen, en games natuurlijk, en las laatst in Psychologie Magazine over Suzanne die nog steeds barbies aait. Heerlijk als je dat kunt. Inmiddels weten ze het wel van me, mijn jongens. “Geef jij maar gewoon de blokjes aan”, opperde Guus wijs toen hij een jaar of acht was. Prima.

Regenboogfeest

Die spontane shopping spree was ook een goedmakertje op voorhand. De dag erna zouden we namelijk gedrieën afreizen naar Rotterdam. Niet om te shoppen, nee, om samen de Pride in te duiken. Het regenboogfeest van de rauwe stad, dat leek me wel wat. Er was een botenparade voor kinderen en daar wilde ik ze bij hebben. Om het nog eens goed over alle kleuren op de vlag te hebben, om te voelen en om te vieren.

Vieren op z’n Rotterdams betekent in mijn geval handen uit de mouwen. Ik wil namelijk iets terugdoen voor de roze gemeenschap. Ik zocht even. Zag mezelf niet zo snel met het COC langs de scholen gaan (want kinderen) en vond alleen erover schrijven wat karig. Dus ik meldde me aan als vrijwilliger. Ik scheet alle kleuren van de regenboog. Ik kende niemand, wist niet wat ik moest doen, in een stad waar ik niet woon. Maar het voelde goed. Dus ik deed het.

Trots

Stond ik hoor, gisteren, met een stempel in mijn hand en een roze Pride-shirt. Trots dat ik was. M’n jongens hielpen mee als vliegende keep, en wisselde iedere medestempelaar af die even moest plassen. Ze bliezen ballonnen en plakten pijlen en liepen het hardst van iedereen. Freek leerde het catwalkloopje van Lady Licka.Lolly, die er net zo mooi uitzag als haar naam klinkt, en Guus werd kapitein op een paars-geel-groen-oranje-blauw-bootje. Gut wat genoot ik. Van de mensen, van de warmte die ik voelde, van mijn jongens. Zelden voelde ik mezelf zo snel thuis tussen nieuwe gezichten.

Spelen is ook proberen. Aftasten. Past het wel of past het niet? Maakt het blij? Hoe ver kan ik gaan voordat het stuk gaat? Maar het ging niet stuk.

Dit weekend speelden we samen. Buiten, binnen, door een heel museum. We vonden elkaar in een nieuwe wereld. Er brak niets. We bouwden. Vanochtend was het eerste was ze zeiden: “Het was zó leuk bij de Pride, mama. Volgend jaar willen we weer.” Trots ben ik. In alle kleuren van de regenboog.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden