Hanneke Beeld Privé
HannekeBeeld Privé

Hanneke: “De grap van vluchten is dat je eigenlijk niet loslaat, maar iets zoekt. Veiligheid”

Mijnster (aanstormend 40’er) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Deze week schrijft ze over vluchten.

Een van mijn onverdienstelijke talenten is vluchten. Voor snelle jongens met een enquête in de stad, bijvoorbeeld. Precies wanneer ze je aankijken aan de andere kant van de straat gaan lopen, is een overduidelijke vlucht. Voor vervelende klusjes, die na drie keer doorschuiven op mijn actielijst oprecht wegsmelten in mijn hoofd. Voor het ik-kan-het-niet-stemmetje vlucht ik al jaren linea recta het snoepkastje in en voor het is-dit-alles-gevoel naar de stad of zo’n gigantische Duitse webshop. Vluchten voor verveling, of juist voor mijn verantwoordelijkheid op dat moment? Check. Al kauwend op verhalen die nog geen heldere vorm hadden, heb ik alle vakantiefoto’s van mijn klasgenootje uit groep 7 weleens doorgebladerd en weet ik ook hoe de kinderen van mijn oud-collega van m’n studentenbaan heten. Bart en Roos. Voor deadlines wil ik in uiterste nood vluchten, maar dat is in mijn vak niet zo handig. Zo’n wit vlak op een pagina staat toch een beetje stom.

Huisje op wielen

Vroeger vluchtte ik ook nogal eens voor moeilijke gesprekken, maar dat heb ik na verschillende psychische types, een paar wijze relaties en de meewind van ouder worden inmiddels wel onder de knie. Het aanhoren althans. Trouwens, het aansnijden ook, al behoeft dat soms nog wat aanmoediging her en der.

Mijn nieuwste vluchtplan is een schrijvershuisje op wielen. Een knappe Eriba (da’s een caravan, ja), gebouwd in de tijd dat ik net leerde lopen. Wat natuurlijk ook een vorm van vluchten is, lopen. Zie je? Een teken dat ik op de goede weg ben. In gedachten droom ik mijn nieuwe, nog vrijere leven al bij elkaar. Met mijn huisje op wielen sta ik ergens in een bos en ligt de inspiratie voor het oprapen. Ik wandel wanneer ik wil, ik schrijf wanneer ik wil, ik lees wanneer ik wil en ik eet wanneer ik wil.

Veiligheid

Mijn hele leven wil ik al vluchten. Op de middelbare school voelde ik me vreselijk opgesloten in de vaste tijden dat ik in dat gebouw aanwezig moest zijn. Proefwerkweken waren mijn lievelings, want dan mocht ik zomaar ineens om 11 uur ’s ochtends op straat zijn. Op een dinsdag! Studeren daarna was een verademing, want niemand zat op mij te wachten en ik fietste me al sportend en Oprah kijkend naar de laatste letters van mijn scriptie toe. Geen wonder dat ik freelancer werd.

De grap van vluchten is dat je eigenlijk niet loslaat, maar juist iets zoekt. Veiligheid. De veiligheid van een geliefde die je wél ziet voor wie je bent. De veiligheid van de vrijheid om keuzes te maken. De veiligheid van eindelijk een stil hoofd door een suikervolle maag. Of soms gewoon even de ruimte om te denken en te voelen, maar dat is misschien ook een vorm van veiligheid. Vrijheid maakt veilig.

Kabul

En dan, even uitzoomend van mijn roze eettafel op tweehoog in Haarlem. Het is rustig. Mijn kinderen zijn bij papa en de deadline voor deze column is al verstreken, want ik vluchtte in het nieuws. 6,5 uur vliegen verderop glibberen duizenden andere veertigers als haringen in een ton door de luchthaven van Kabul. Afghaanse moeders en vaders knopen touwen aan de vleugels van een vliegtuig, in de hoop alsnog mee de lucht in te mogen. Vliegtuigen zijn afgeladen vol, maar als je écht moet vluchten, dan ga je door. Het raakt me diep. Ik kom er niet van los. Vluchtend van de zwaarheid kijk ik nog een keer op Marktplaats. Van vrijheid heb ik potdomme zoveel, dat ik kan kiezen waarvoor ik vlucht. Daar kan geen Eriba tegenop.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden