null Beeld Privé
Beeld Privé

Hanneke: "De volgende dag kwam de uitgebreide evaluatie van mijn moeder”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40’er) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Ze co-oudert vol overtuiging en zoekt al jaren een hobby. Deze week schrijf ze over haar spiraal en de kennismaking van haar ouders met haar vriendin.

Ik bleek overtijd. Al een jaar. De assistente van de huisarts lachte dat ik geluk had gehad, want na vijf jaar verliest een spiraal toch wel wat van zijn anticonceptionele werking. Ik gniffelde dat ik me daar niet druk om maak. Ook dat blijkt een onverwacht voordeel van de lesbische liefde. Als puber was ik als de dood om ongewenst zwanger te raken, en nu is sex echt alleen nog maar voor de lekker. Maar goed, ondanks het ontbreken van zaad wilde ik toch graag een nieuw exemplaar laten zetten, omdat ‘ie zo lekker de maandelijkse mokerslag onderdrukt.

Duur grapje

Voordat mijn nieuwe spiraal geplaatst kon worden, moest ik ‘m nog wel even zelf ophalen bij de apotheek. En zelf afrekenen zo bleek: 148 euro. Dure en pijnlijke grap, zo’n baarmoederbeschermer, jammerde ik even later tegen mijn vriendin N. Ik voelde me toch aardig in mijn vrouwelijkheid verfrommeld, na die eendenbek en tangetjestocht.

Oneerlijk

Vriendin N. suste me, zoals alleen beste vriendinnen dat kunnen doen. En we mopperden samen over oneerlijkheid. Want hoezo moet je als vrouw 148 euro neertellen om niet zwanger te worden? En hoezo moet je als vrouw al die hormonen slikken om voortplanting voor je uit te schuiven? En hoezo nemen we het risico op trombose daarbij al jaren voor lief, terwijl de mannen nu opeens op hun achterste poten staan omdat er bloedpropjes bij zestigminners kunnen ontstaan door het vaccin van AstraZeneca? Baas in eigen buik betekent blijkbaar ook betálen voor eigen buik.

‘Vrouwenverantwoordelijkheid’

Zwanger worden – of juist niet dus – lijkt sowieso een vrouwenverantwoordelijkheid. “Hoe vaak een man ‘m er niet toch induwt, ook al zeg ik dat ik niet aan de pil ben!” briest N. en ik weet dat ze gelijk heeft. Ik weet ook nog dat ik grote stappen in grenzen aangeven maakte toen ik nog met mannen datete. Want in het heetst van de strijd bleek bescherming pakken wel echt een proeve van karakter. “Ik heb een date weleens een Tikkie gestuurd voor de morning-afterpil”, vertelt N., omdat hij het vertikte om goed te mikken. Niet om die twee tientjes, maar gewoon omdat hij ook even moet voelen wat het gevaar van zijn gebrek aan verantwoordelijkheid betekent.” Hij heeft ‘m overigens nooit betaald.

Negen maanden onderweg

Een paar dagen na de huisartselijke beugelzitsessie kwamen mijn ouders langs, en was het na verschillende coronaverschuivingen ein-de-lijk tijd voor de eerste ontmoeting met mijn verkering. We maakten een ovenschotel, proostten met rood en aten taart. Ik schuifelde van tevoren opnieuw zenuwachtig door de kamer en mijn verkering vond het vooral heel aandoenlijk allemaal. Het kon niet beter gaan.

De volgende dag kwam de uitgebreide evaluatie van mijn moeder en bleek niet alleen mijn verkering indruk te maken, maar vooral ook de rust in mijn gestel. Een constatering die mijn broer eerder ook al deed en die me vervult van geluk. Het zoeken naar de liefde, het vrezen voor afwijzing, voor een ongewenste zwangerschap en voor een eenzaam ever after is zichtbaar verleden tijd. Niet dat je weet hoe het loopt natuurlijk. Misschien is mijn verkering me over een half jaar wel zat. Of ik haar. Maar vooralsnog zijn we al negen maanden vrolijk onderweg. Met zondags thee en beschuit met muisjes op bed en gelukkig zonder baby.

De mooiste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden