null Beeld

Column

Hanneke: Dertig jaar later zie ik dat die warmte en gezelligheid niet zit in spullen, maar in samen zijn en in rituelen

Hanneke Mijnster

Columnist Hanneke schrijft deze week over dat ze vroeger graag zo normaal mogelijk wilde zijn.

Bij ons thuis moest alles vroeger altijd ‘lekker anders’. Brood werd ongesneden bij de bakker gekocht, waardoor ik als enige in de klas met dikke bammen in mijn trommeltje zat. Mijn haar knipte mijn moeder zelf ‘lekker kort’ want dat stond zo ‘vlot’, waardoor ik als peutermeisje met stekeltjes en een beginnend matje liep. En kerst vierden we met slechts een dotje ballen aan het raam.

Zodra ik er de woorden voor had, protesteerde ik. Ik wilde echt kerst vieren, zoals andere gezinnen deden. Met een boom en mooie kleren, en veel kleuren en lampjes. Zoals ik zag in Home Alone en bij vriendinnen.

Grinchmas

Na een paar jaar zeuren – deze‘Grinchmas’ raakte me inmiddels écht in mijn romantische kinderziel – kwam die boom er. Maar ook die moest weer anders. Dus een witte neppe, met felgekleurde lichtjes en grappige ballen. Vond ik helemaal niet grappig. Ik droomde van warmte, gezelligheid en knus en vond dat lekker anders vooral lekker irritant.

Ik wilde het liefst zo normaal mogelijk zijn, net als ieder ander kind. Een meisje met lang haar en lakschoentjes, en een echte boom met kerst. Ik zou het allemaal anders doen, later.

Billen schuddend

Flash forward naar 2021. Ik heb net al dansend en billen schuddend de ballen uit mijn groene nepperd getrokken en de lampjes in een kluwen in de krat gepropt. Niks geen groots en meeslepende versiering waar ik vroeger zo op hoopte.

Wat Freek betreft zou er echt wel een slee met lichtjes op het afdakje mogen, of glimmende ijspegels aan het raam. En als het aan Guus ligt, trekken we de kerstlampjes door tot alle slaapkamers. Of in ieder geval die van hem. Ik geef er niks om, maar ik houd ze ook niet tegen. Dus die lichtjes op zijn kamer hangen er, zelf opgespijkerd en gekocht van zijn eigen geld. Maar verder dus niks groots en glimmends. Ook niks ‘lekker anders’ trouwens.

Drollen van croissants

Dertig jaar later zie ik dat die warmte en gezelligheid niet zit in spullen, maar in samen zijn en in rituelen. In eigenaardigheden die ons ‘ons’ maken, zoals meezingend de boom optuigen en dansend in de keuken croissants in de vorm van drollen rollen. En even zo goed in volle vaart die meuk weer de deur uit doen wanneer de laatste oliebollen ingedaald zijn.

Voor de feestdagen geldt namelijk hetzelfde als voor vakantie: de voorpret is leuk. Ernaartoe leven, plannetjes maken, al uitrusten van het idéé van een hele dag films kijken of turen over de zee: heerlijk. De dagen zelf zijn vaak een anticlimax, want lang en hangerig en al het kruit blijkt al verschoten in de voorpret, maar even goed prima.

Maar het het aller, állerfijnst? Thuiskomen. Dat je huis weer je huis is, zonder boom en ballen, zonder broodjes halen bij de bakker en geen flessen aqua de berg op sjouwen, maar gewoon weer water uit de kraan. Volmaakt tevreden met onze eigen fijne plek.

Anders dan anders

Het is het gevoel van het blanke canvas, waar ik na een kluwen feestdagen of een vakantie, nog het meeste van geniet. Het idee dat, als is het maar voor even, alles weer open ligt. Nee, natuurlijk heb ik de afgelopen dagen niet alle boeken gelezen die ik wilde en mijn achterstallige 857 mails niet weggewerkt en ook mijn bonnetjes niet ingescand.

Nee. Ik heb gewandeld en een serie over een pinguïn die gewoon aan tafel kwam zitten gekeken met mijn jongste, een film over een komeet met mijn oudste en vooral heel veel gedanst door de kamer. Waar geheel volgens het ritueel ook een groene boom stond en tig extra kaarsjes.

Ze vonden me raar, die jongens, maar ze kwamen zo graag. En wilden zelfs mee wandelen, toen ik zei dat dat best in hun pyjama mocht. “Jij bent echt anders dan andere moeders”, glunderde Guus. En potver, wat ben ik daar blij mee.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden