null Beeld Privé beeld
Beeld Privé beeld

Column

Hanneke: “Hij was pas 10 jaar oud en overleden. Ongeloof. Verdriet. Medelijden”

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Deze week schrijft ze over moeilijke en makkelijke telefoongesprekken.

Het was zondag en dus beldag. Sinds mijn ouders pensioneren in Portugal lopen we aan het einde van de week al bellend het lijstje langs. Meestal mijn lijstje, trouwens. Hoe is het met de kinderen? Met de liefde? Met je werk? Oh nou fijn zeg, ja hier ook, heerlijk weer en het huis wordt steeds mooier. Met een geruststellende voorspelbaarheid proberen we een lijntje te houden tussen onze levens die - in alle opzichten - 2250 kilometer uit elkaar liggen. Ik neem niet eens meer altijd op. Als ik net met mijn jongens in een mooie romcom zit, bel ik later wel terug. Soms is later pas na twee dagen, maar daar moppert niemand over.

Al sinds ik uit huis ben, is het altijd mijn moeder die het woord voert. Zonder reden, dat is gewoon zo gegroeid. Net als bij veel van mijn vriendinnen, ontdekte ik later. Mijn vader is niet zo’n beller en verhaalt liever tijdens een koffie of een verjaardag. Laatst realiseerde ik me, tijdens een aflevering van het mierzoete Chesapeake shores, dat ik mijn vaders stem al bijna drie maanden niet gehoord had. Dat was op dat moment reden voor een kleine snik, en een voornemen om hem zelf eens te bellen. Prompt belde hij de volgende dag uit zichzelf, en nam ik wel meteen op. De weinige keren dat mijn vader uit zichzelf naar mij belt heeft hij namelijk of een nieuwe baan, of een nieuw huis gekocht. De kans op allebei leek me uiterst klein, dus mijn nieuwsgierigheid was om allerlei redenen gewekt. Niks van dat alles bleek even later het geval, hij was oprecht benieuwd hoe het met mij was. Mijn hartje gloeide. Blijkbaar wordt dat lijntje over al die landen niet gehinderd door wat voor file dan ook.

Maar goed, tijdens deze zondag-beldag was ik net uitgebreid aan mijn moeder aan het vertellen hoe het in de liefde ging, toen ik gebeld werd door een onbekend 06-nummer. Nu neem ik die liever sowieso niet graag op, zoals je ziet ben ik niet zo’n beller, en op zondagavond om negen uur al helemaal niet. Ik dacht aan brutale energieverkopers, skimmende oplichters en allerlei ander gespuis waar ik niet op zat te wachten.

Het nummer belde nog een keer. Via WhatsApp ook nog, maar van de profielfoto met slechts een mannenrug in een hoodie werd ik niet veel wijzer. Ik mopperde erover tegen mijn moeder en probeerde door te gaan met mijn monoloog over de huidige romantische status. Vijf minuten later belde het nummer weer, nu rechtstreeks. “Blijkbaar wil iemand echt iets aan me kwijt mam”, zuchtte ik. En ik beloofde zo echt terug te bellen.

Het bleek meester Mark. Sinds twee weken de meester van mijn jongste bloedje. Hij verontschuldigde zich voor het late tijdstip van bellen en begon zijn zin met ‘helaas.’ Ik had mijn corona-thuisonderwijs-zucht al voor op de tong liggen, maar die bleek niet nodig. Helaas.

Met een van tranen doorspekt stemgeluid vertelde meester Mark mij, wellicht al voor de achtste of tiende keer voor hem, dat Freeks klasgenootje Y. dit weekend plotseling was overleden. Geen ongeluk, geen ziekte. Gewoon naar wakker geworden en een paar uur later niet meer te helpen. Pas 10 jaar oud. Ongeloof. Verdriet. Medelijden. Voor het veel te korte leven van het ventje, voor zijn ouders, zijn broertjes, voor alle kinderen in de klas, meester Mark en juf Sanne. Een vleug schuldgevoel ook, voor het oprekken van het moeilijke moment door mijn telefoon niet op te nemen.

Na een mooi gesprek met mijn eigen lieve, kleine jongen belde ik eindelijk mijn moeder terug. Ze nam meteen op. Zij wel. En luisterde weer naar me, als altijd. En ik realiseerde me dat dat dus eigenlijk heel fijn is. Voortaan doe ik dat dus ook, meteen opnemen. En anders bel ik bij de eerste mogelijkheid terug. Want nu kan het tenminste nog.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden