null Beeld

column

Hanneke: “Hoe vind je nou een boekhouder die niet alleen goed is, maar ook lief?”

Hanneke Mijnster

Hanneke schrijft deze week over het vinden van een nieuwe boekhouder, zo iemand die een herinnering stuurt, vervolgens een appje stuurt en dan uiteindelijk vlak voor de deadline samen met jou alle bonnetjes doorspeurt.

Ze wilde niet meer, mailde ze. Het werd haar te veel, het paste niet langer. Voor dit nieuwe jaar koos ze anders. Meteen dikke paniek hoor, aan mijn kant van het scherm. Want naast dat ik gesteld ben op haar, heb ik haar nodig. Nogal. We’re talking lifesaver here. ‘Zoek maar alvast een ander’, adviseerde ze me, maar daar kon ik nog niet eens aan dénken.

Toegegeven: ik ben ook niet de makkelijkste om erbij te hebben. Altijd te laat, rommelig ook nog en gegarandeerd dat ik iets vergeet. Het lag niet aan mij, het lag aan haar, benadrukte ze. Maar dat veranderde natuurlijk niks aan de uitkomst. Uiteraard stelde ik ook de zoektocht naar een vervanger uit tot het laatste moment. Om uiteindelijk van háár een telefoonnummer te krijgen van een goede nieuwe. Want, hoe vind je nou een boekhouder die niet alleen goed is, maar ook lief? Eentje die vriendelijke mails stuurt om je te herinneren aan die vermaledijde kwartaalaangifte, daarna iets meer druk zet met een appje en uiteindelijk twee dagen voor de deadline die hele stapel bonnetjes van twee euro veertien per bonnetje (een soep en een cola zero) doorakkert en zo toch mooi wat btw voor me terugsprokkelt. En dat zonder mopperen hè, althans, niet tegen mij.

Of ze door mij gestopt is? Ze zegt van niet. Ze heeft inmiddels twee kleinkinderen en wil meer oppassen en minder werken. Snap ik ook. Of eigenlijk niet, maar voor haar wel. En ik was ook wel een handenbindertje voor haar, hoor. Petra, want zo heet ze, nodigde zichzelf zelfs een keer bij me thuis uit. Gezellig op de koffie, dan zou ze meteen mijn ordners even doorlopen en mijn oude administratie weggooien. Maar ik heb helemaal geen ordners. Ik heb bakjes met bonnetjes in een soort klem. Ik heb koopcontracten, van mijn huis bijvoorbeeld, in een opengescheurde envelop liggen. Die ga ik namelijk allemaal een keer sorteren en in een map stoppen als ik eens een werkluwe week heb. Nou wist Petra wel beter, want zij zag natuurlijk die cijfers binnenkomen. Er is nooit een werkluwe week. En als die er al is, dan ben ik ergens mijn gefactureerde centen aan het uitgeven en zeker geen papieren in mapjes aan het perforeren. Dus daar kwam ze. Vriendelijk en gezellig, totdat we echt die mappen in moesten. De weerstand kwam uit mijn oren, en dat zag ze. ‘We beginnen bij 2015’, dirigeerde ze. En als een kleuter van 1 meter 72 kwam ik al mijn paperassen brengen en deden we treintje. Zij sorteerde, ik perforeerde, met af en toe het schaamrood op de kaken. Want: hoe moeilijk is het nou eigenlijk?

Nou, moeilijk. Want vier jaar later is er niks bijgehouden. Staan die mappen nog zo in de kast als Petra ze achterliet en liggen de nieuwe stapels ernaast. Of op mijn bureau, of, en vooral, in de grote groene kist naast mijn bureau, die ik erfde van mijn opa. Waar Boluyt op staat, maar zo heette hij niet eens. Wie zou die Boluyt zijn? Waren ze vrienden? Collega-zeemannen? Zal ik eens googelen op Boluyt en Dordrecht? Daar kwam mijn opa, die Jaap heette, net als zijn vader en zijn zoon, die dan weer mijn vader is, vandaan.

En net wanneer ik mijn telefoon pak om te googelen, komt er een appje van Petra binnen. ‘Denk je nog even om de administratie van Q4?’ Gut ja. Moet ook nog. Oh, en ik moet Jacqueline nog antwoorden. Want dat is de nieuwe Petra. Net zo lief, denk ik, en net zo streng, weet ik. Meteen met de billen bloot ging ik vertellen hoe eenzijdig de liefde tussen administratie en mij is, en dat ik inmiddels ook weet dat beterschap niet beloofd kan worden. Gevallen als ik blijken juist haar lievelings. Gelukkig maar. Ze verwacht wel een maandafsluiting van me, en geen kwartaaluitstelacties meer. Vooruit. Bedankt, Petra. Ondanks de weerstand was het me een genoegen.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden