null Beeld

PREMIUMColumn

Hanneke: “Iemand kan ook gewoon nog áárdig zijn”

Hanneke Mijnster

Hanneke is haar atelier aan het inrichten met Marktplaats artikelen.

“Zalle we ’m dan meteen maar effe brengen meissie?” zei de man van wie ik zojuist een grenen tafel had gekocht. Hij zat in zijn loods met honderden kabeltjes aan het plafond, het gereedschap zorgvuldig gemonteerd op de muur en omtrokken met een zwart lijntje voor herkenning en extra snel opruimen. Ik kwam even bekijken of het goed was. En het was goed.

Deze tafel van ruim zestig jaar oud zou een nieuw leven krijgen in mijn atelier. Want ja hoor, wie mijn columns vaker leest weet dat ik me recentelijk de moeder gemanifesteerd heb voor een atelier. Goed, een huisje in het groen is het nog niet, maar wel een licht kamertje in een voormalige zorginstelling, waar ik op 18 vierkante meter zoveel mag schrijven, schilderen, tekenen en niksen als ik wil. Een kale hut met paarsblauwe verlopen vloerbedekking, en toch een warme plek waar ik me meteen thuis en gelukkig voelde.

En zo stond ik op een zonnige dag ineens een tafel vol kringen van onbekenden in een bus van een eveneens onbekende man te tillen. En ging ik nog naast hem zitten ook. “Stap ik nu zomaar bij een vreemde in?” grapte ik nog en hij suste mijn inwendige slimme meid met de feitjes dat hij getrouwd was en al opa.

Onderweg van zijn loods naar mijn atelier, een stukje van nog geen tien minuten, kletsten we over hoe het leven het beste geleefd wordt. Namelijk met meer vrije uren dan werkuren. Ook hadden we het erover hoe kinderen de fijnste exemplaren worden. Om even later samen in de lift te staan, slechts gescheiden door een tafel op zijn kant. We zetten ’m ook nog samen op z’n plek en daarna taxiede de beste man me ook nog terug naar mijn auto. Heerlijke moodmaker, hulpvaardige mensen en een praatje pot. Door het hele schandalencircus van Rietbergen tot Overmars zou je bijna vergeten dat iemand ook gewoon nog áárdig kan zijn.

De rest van mijn atelier heb ik ook helemaal bij elkaar gemarktplaatst, en overal waar ik kwam was het bijzonder gezellig. Ik vertelde tegen alle verkopers, of ze het nou wel of niet wilden horen, over mijn nieuwe plannen, tekendrang en schilderdromen en prompt ontstonden er mooie gesprekken. “Verdomd”, zei de man van het kleed, terwijl hij duploblokken in een bak gooide en het speelgoedkeukentje weer naar de muur schoof, “ik zou ook weer eens iets voor mezelf moeten doen.”

En nu zit ik dus op een tweedehands stoel, aan een vierdehands tafel met mijn voeten op een kleed met een herkansing.

Het enige wat nog mist is een kastje voor m’n spullen. En het tijdschriftenrek dat ik wilde ophalen, en wat die Amsterdamse goeierd speciaal voor mij van driehoog naar beneden had gedragen uit het huis waar hij al niet meer woonde. Hij liep zelfs met me mee naar de Mini, die ik blijkbaar had overschat. Want hoewel ik een station uitvoering heb, kon dat rek toch mooi niet in de auto. Een teleurstelling voor ons allebei, misschien voor hem nog iets meer dan voor mij.

Maar ook hier ging ik glimlachend weer weg. Ja, ik had eerst kunnen meten, ja ik had dat hele ding los kunnen schroeven. Maar nee, het was goed zo. Ik leen van de week wel een grotere auto en probeer het opnieuw.

Iedereen heeft zijn share of Marktplaatsmiseres wel gehad, maar nu gonst het van de positiviteit. Zelfs al zou ik geen druppel verf aanraken, dan is dit atelier al een succes.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden