null Beeld

column

Hanneke: “In vier minuten slurp ik het leven van mijn kind gulzig op en weet ik meer dan in een half jaar”

Hanneke Mijnster

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Deze week schrijft ze over de middelbare school verhalen van Guus.

Je kunt tijdens Black Friday naar de Primark gaan, je kunt op Tweede Paasdag meubels gaan shoppen, of je kunt precies op lunchtijd een middelbare school binnenstappen. Je doet de deur open en ziet: ik had beter moeten weten.

Zo ging het dus precies, toen ik op het door mijzelf voorgestelde tijdstip des duivels de noodlokalen binnenstapte. Kinderkoppies klitten aan elkaar, armen ingehaakt, hier en daar steekt een lang ledemaat uit. Met een hand in de lucht gebaart mijn afspraak dat anderhalve meter afstand hier inderdaad onbegonnen werk is.

Voor een immer thuiswerkend en coconschrijvend type als ik is deze een plek een aanvlieger van jewelste, zou je denken, of zou ikzelf denken, maar tot mijn eigen verrassing doet het me wel wat. In de vier minuten sandwichend tussen scholieren slurp ik het dagelijks leven van mijn kind gulzig op. Dit zijn dus zijn lokalen, dus hier gaat hij naar de wc, dus dit zijn - misschien - zijn klasgenoten. Waar ik op de basisschool nog trots als de moeder van Guus door de gang kon lopen, voel ik me nu een indringer. Voor het eerst ben ik in zijn wereld. Joekels met mutsen duwen zichzelf door de gang. Een bescheiden kerstboom verliest zijn ballen in de slipstream en niemand onder de veertig raapt ze op. Onderdeurtjes met kasten van tassen joelen en duwen. In vier minuten weet ik meer dan in een half jaar.

Want op school is het altijd ‘goed’ en ‘gewoon’ en ‘ja’. Als journalist weet ik bij menigeen de diepste zielenroerselen los te pulken, maar bij mijn zoon heb ik de Pulitzer nog lang niet te pakken. Maar ik heb een tactiek. Ik heb namelijk ontdekt dat ik via vriendjes mijn kennis kan verdubbelen. ‘Kom gezellig eten!’ bied ik aan en tijdens het ‘hoe moet ik opscheppen? Mijn moeder doet dat altijd?’ en ‘hihihi, deze wortel lijkt echt op een hihihi’ hoor ik ze vertellen dat Guus de grappenmaker van de klas is, welke jongens er van groepje A naar groepje B hupsen en welke meisjes er al roken. Dat vriendin A. emo-light is, want zij draagt alleen maar dikke zolen en kapotte panty’s. Meisje zus-en-zo uit de klas is kapot veel emo, want zij heeft zelfs blauw in haar haar en ze wil een piercing.

Flik-flak-flashback naar de jaren negentig, toen ik als alto bevriend was met de skaters en hopeloos verliefd was op een gabber uit 5 vwo. Kansloos natuurlijk. Maar ja, hij was zo knap en stoer en pelde zijn mandarijntjes zo lief. Thuis belde ik hem weleens stiekem, samen met mijn beste vriendin. Giechelen galore natuurlijk, want je kon zomaar moeder Corrie aan de lijn krijgen. Wie er ook opnam, ophangen deden we sowieso. Blijken de meisjes anno nu nog steeds te doen, telefoon op anoniem en dan met hoge stemmetjes uitdagen om te raden wie ze zijn.

Guus haalt zijn schouders op. ‘Waarom bel je eigenlijk?’ vraagt hij als de meisjes zich na de zesde poging bekend maken. Guus is geen hippie zoals zijn opa vroeger, geen alto zoals zijn moeder en geen emo zoals zijn vriendin A. Met de geblokte gympen die hij draagt en de zwarte broek (met van die zakken aan de zijkant) zou je hem onder de skaters kunnen scharen, maar hij heeft nog nooit op een board gestaan. Guus is gewoon Guus. ‘De middelbare school is de tijd van je leven,’ zei mijn moeder altijd, en ik geloof dat ik nu pas begrijp wat ze bedoelt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden