null Beeld

column

Hanneke: “Laten we het leven alvast herschikken en niet elke keer zuchtend die lockdowns ingaan”

Hanneke Mijnster

Columnist Hanneke schrijft deze week over de derde lockdown.

Ook ik deed eraan mee. Zuchten. Mopperen. Wéér geen school, want wéér een lockdown. Dat thuisjuffen konden ze wel vergeten, riep ik, want december is mijn drukste maand. En dan heb ik het nog niet eens over de te kopen cadeaus en het te flansen kerstdiner. Nee, gewoon druk met allemaal klussen die zo heerlijk bij elkaar gebrainstormd zijn in september en oktober. Zo gaat het al jaren. En dan nu ook nog die schatten van bloedjes erbij de hele dag, met vragende ogen en Teamsgedoe. Drama op voorhand en dus een hoop gezeur van mijn kant.

Maar, het valt dus reuze mee. De school besloot zelf dat er thuis niet geteamst hoefde te worden en dat de vakantie extra lang is, en we vinden het dus heerlijk. Alledrie. We zijn in een soort natuurlijke winterslaap gerold, waarbij we het gestress met te vullen broodbakjes en te plakken fietsbanden helemaal niet missen, en waarin vooral het pas naar buiten gaan als de zon op komt ons enorm goed doet. We maken een ochtendwandeling, de jongens gaan spelen en ik schrijf een paar uur. Goed, ja, oké, ik hoor mezelf minstens twee keer per dag zeggen dat hun lockdown helaas niet betekent dat ik ook vakantie heb, maar dat blijkt juist de beste remedie tegen het entertainmentsyndroom. Want smachtende kinderen die willen weten wat je nu weer allemaal voor vertier verzonnen hebt, een museum, een speeltuin, een voorstelling, ‘niet eens een pretpark mam?’ toeteren nogal vaak hun mening of teleurstelling door de kamer. Nu is er niks te toeteren, dus wordt er weer van alles verzonnen. De wetenschap van veel tijd en prikkelluwte, zorgt na drie lockdowns inmiddels voor vindingrijkheid, zelfs bij mijn prille tieners. En omdat de games pas om een uur of drie aangezwengeld mogen van mij, wordt er weer Meccano geschroefd, worden er glittersteentjes op een paardenhoofd geplakt en prijkt er zowaar een winterschilderij op mijn kastje. Het cocoonen wat we normaal alleen uitbuikend tussen kerst en oud en nieuw doen, houden we nu al anderhalve week vol en zie ik moeiteloos anderhalve week verlengd worden. Het past ons wel, zo’n winterritme.

Laten we dat gewoon volhouden. Deze derde lockdown niet als een nieuw incident zien, maar als een nieuw begin. Als we dan toch, volgens de onderzoekers bij Pfizer, tot minstens 2024 met corona van doen hebben, laten we dan het leven alvast herschikken en niet iedere keer zuchtend al die lockdowns ingaan. Burgemeester Depla van Breda opperde al om carnaval voortaan in de zomer te vieren, om nieuwe teleurstellingen te voorkomen en ook in andere kringen is al geopperd om een paar weken van de zomervakantie af te snoepen en aan de winter vast te plakken, omdat er juist in de wintermaanden nogal wat coronapieken blijken. Lopen die kinderen niet steeds een leerachterstand op en proppen de skiërs zich ook niet massaal in die ene week tussen kerstbal en oliebol.

Maar ook zonder tante Cor lijkt me dat een uitstekend plan. Van de dagen dat ik in het donker van huis moest, negen uur onder een tl op kantoor hing en dan weer in het donker naar huis ging, werd ik het minst gelukkig van allemaal. En ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Een op de drie mensen heeft last van een winterdepressie en van moetjes in het donker en in de kou worden veel mensen nu eenmaal niet vrolijk. Prima moment om wat langer in de knusheid van binnen te verblijven dus.

Drie weken vakantie in de winter, drie in de zomer en dan nog drie losse weken tussendoor, dat is toch prima? In het voorjaar en het najaar hoeven we allang niet meer alle zeilen bij te zetten om op het land te werken en tegen de zomerhitte die ons ooit een zesweekse schoolsluiting opleverde kunnen we ons inmiddels ook prima wapenen. Laten we de boel op de schop gooien en passend maken voor de komende decennia. Knabbelen we er meteen een Paas- en Pinksterdag af en geven we er wat nieuwe feestdagen voor terug, zoals een landelijk carnaval in juli, of juist Ketikoti, emancipatiedag en nog wat dagen ergens in september en oktober. Gewoon een beetje gezellig verdeeld. Koninginnedag valt over een aantal jaar immers ook op 7 december, dus tenzij we massaal bibberend op een kleedje willen zitten kan het helemaal geen kwaad om eens met de stofkam door onze vrije dagen en tradities te gaan. Scheelt uiteindelijk een hoop gezeur.

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden