null Beeld

Hanneke: “Maar met al dat gedate kwam ook het leed”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40'er) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Gisteren werd ik door een reeks mooie woorden weer even terug geslingerd in de tijd. Linda Duijts deed in Het Parool een oproep voor de zichtbaarheid van singles. Want hoewel ruim 3 miljoen mensen alleen wonen, wordt dat toch als rariteit gezien. Of als uitzondering.

Waarheid

Voor veel mensen is single zijn een tijdelijke toestand. Dat was het voor mij ook, al duurde het bijna vijf jaar. Als ik dat van tevoren had geweten, had ik wel wat anders naar mijn staat van zijn gekeken. Althans, dat hoop ik. Het raakt me hoe mooi Linda berust in haar singlestatus. Geen wachthokje, maar een gekozen waarheid. Ik merk hoe sterk ik dat vind. Zelf vond ik mijn burgerlijke staat destijds een stuk minder krachtig, terwijl je als single toch een behoorlijk dikke huid moet hebben. Zeker als je date.

Stelletjesleven

Inmiddels ben ik acht maanden in vrolijke verkering, maar daarvoor was ik toch een kerst of vier single. In het begin vond ik het een verádeming om alles zelf te beslissen, elke avond te koken waar ik zin in had en geen zondagen meer bij schoonouders te slijten. En dat daten was ook wel een welkom wild avontuur na vijftien jaar stelletjesleven. Zo vond ik mezelf ineens in de armen van een romantische kunstenaar uit Berlijn en een goedlachse restauranteigenaar die puntje bij paaltje alleen op maandagavond wat tijd voor me had. Ik zag het allemaal niet rijmen met mijn leven en datete vrolijk verder. In de ban van het avontuur sprak ik zelfs een keer met een mede-Haarlemmer af in Antwerpen voor een eerste date. Meteen een roadtrip en een weekendje weg. Had ik voor geen goud willen missen allemaal.

Dikke buik

Maar met al dat gedate kwam ook het leed. Appjes die niet beantwoord werden, zelf iemand vriendelijk bedanken en alle hoop ontnemen en vooral: een spoedcursus incasseren. ‘Voor iemand die drie keer per week hardloopt, heb je wel een dikke buik’, zei een date me eens, toen hij mijn jurk uit trok. Au. ‘Ik weet niet of ik kan wennen aan je lijf’, sputterde een dame die voor de derde keer naast me wakker werd. En voor de goede orde: we hebben het hier over 1 meter 70 en maat 42. Niet slank nee, maar ook niet zo afwijkend dat er iets te wennen valt. Wel als je blijkbaar altijd hele dunne vriendinnen hebt gehad. Snap ik best, maar je ziet ook waar je aan begint toch? Op dat soort momenten voelde ik de pijn van het alleen zijn nog sterker en lag mijn haat-liefdeverhouding met het singlebestaan weer vol onder het vergrootglas.

Sappelsingle

Als ik maar eenmaal iemand zou vinden met wie het echt klikte, dacht ik, dan zou alles goed komen. In het midden latend wat ‘alles’ dan precies inhield. Nu valt er natuurlijk genoeg te zeggen over zelfliefde en focus op je eigen leven, dat is hartstikke waar allemaal. Maar door het lezen van Linda’s column realiseer ik me ineens hoe blij ik ben dat mijn solo leven voorbij is. Of beter: al het gedate en het leed eromheen. Hoe blij ik ben dat ik nu samen ben met een bijzondere fijnerd waarmee ik allemaal nieuwe avonturen beleef. Hoe klein ze ook zijn. Terugkijkend realiseer ik me dat ik best een sappelsingle was. Zelflievend tegen heug en meug. En vooral zoekend naar de opvolgfase. Dus terwijl Linda vooral vraagt om door het kabinet gezien te worden, kijk ik met bewondering naar haar en met - kom er maar in Oprah en Brené - dankbaarheid naar mijn actuele status. Het kan verkeren.

De mooiste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Privé

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden