Hanneke:
Hanneke: "Mijn hots voor een meisje vond iedereen vooral een goed verhaal"Beeld Privé

Hanneke: "Mijn hots voor een meisje vond iedereen vooral een goed verhaal”

HannekeMijnster leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby.

Mijn verkering is een cadeautje. Nee, maar echt. Ze is grappig, lief, slim en heel leuk om te zien. Zeg maar gerust knap. Als we samen door de stad lopen, of op het terras zitten, trekken we veel bekijks. Twee blonde krullenbollen met grote blauwe ogen, en dan zij met van die gazelle benen.

Ze vond meteen aansluiting met mijn vriendinnen en mijn ouders en zelfs mijn kinderen zien haar liever komen dan gaan. ‘Duidelijk een 9’ zei vriendin N. toen bleek dat de verkering serieuze vormen aannam. ‘Genoeg om je single-avonturen voor op te geven.’ Zonder twijfel.

Coming out en coming in

Mijn verkering en ik keken de laatste twee afleveringen van De Roze Revolutie. We hadden de perfecte Pinkstermaandag, met een wandeling door het bos, kroketten voor lunch en biertjes & borrelhappen aan het einde van de middag. We hoorden homo’s tegen Michiel van Erp – de regisseur die ook de fan-tas-tische verfilming van het boek I.M. maakte over de liefde tussen Connie Palmen en Ischa Meijer – vertellen hoe ze bespuugd werden op straat.

Hoe de lesbische zeventigplusser Joke had gestreden voor gelijke rechten en hoe verschillende mensen uit de LHBTIQ+ gemeenschap worstelen met diezelfde letters en hokjes. Dat je cis bent als je lichaam overeenkomt met je genderidentiteit, en non-binair of trans als de gendertinten wat grijzer zijn. Het ging over de coming out en de coming in, waarbij die laatste gaat over het oordeel van jezelf, wat voor sommigen net zo moeilijk bleek, al waren de ouders nog zo onvoorwaardelijk en ruimdenkend.

In de kast

De gesprekken raakten me. Want zoals ik al eerder schreef, ging mijn eigen ontdekkingstocht van een leien dakje. Ik voelde me nooit ‘in de kast’, onderdrukte niks en dacht hooguit dat mijn vrouwencrushes bijzondere bewonderingen waren. Ik had rolmodellen als kind aangezien de beste vriendinnen van mijn moeder een setje waren, en nog dacht ik geen moment ‘ik ben zoals zij.’ Ik had een prima heterorelatie en kreeg mijn twee jongens zonder kunst en vliegwerk. En toen ik ruim na mijn scheiding de hots kreeg voor een meisje, vond iedereen dat vooral een goed verhaal.

Lettercircus

‘Jij bent toch niet echt lesbisch Hannah’, lachte vriendin N. ‘Je houdt veel te veel van piemels.’ En los van het vleselijke vóelde ik me ook niet lesbisch. Ook nu niet, na bijna een jaar verkering met het leukste meisje. Stel dat ze de relatie nu nog slechts een 4 zou geven, en ik opnieuw op Tinder zou moeten, dan zou ik weer een vrouw zoeken. Maakt dat me iets meer les dan bi(e)? Van het hele lettercircus weet ik niet waar ik bij hoor. Of wat er bij mij hoort. Maar ik weet wel dat ik dankzij de strijd van al de roze vrienden in de afgelopen decennia, de regenboogdroom mag waarmaken.

Volledige acceptatie, bij tijd en wijlen zelfs met applaus en vrolijke knipoogjes toe. Ik realiseer me dat ik me als blanke veertigplusser met een bloedmooie blanke vriendin aan de allermakkelijkste kant van het kleurenpalet begeef. En ja, zo zonder strijd voelt dat een tikkeltje oneerlijk. Dus: ik wil iets terugdoen. Erover schrijven doe ik al, maar wat kan ik nog meer doen? Praten met jongeren? Luisteren naar twijfelaars? Boze brieven schrijven? Die zoektocht gaat nu beginnen. Ik kreeg het samenzijn met mijn verkering cadeau en nu is het tijd om iets terug te geven.

Beeld: privé.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden