Column Hanneke Beeld Libelle
Column HannekeBeeld Libelle

Hanneke: “Niemand gaf een snauw of mopper naar de ander, terwijl de aanleidingen voor het oprapen lagen”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40’er) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Deze week schrijft ze over een fietstocht door Zandvoort die ze graag wilde maken, maar dan wel zonder gedoe! Of dat is gelukt?

Column

“We huren wel fietsen in Zandvoort", opperde ik. Dat zou echt heel veel makkelijker zijn dan eerst zo’n afzichtelijke OV-fiets ophalen op het station. Nu wilde ik dat graag om verschillende redenen voorkomen. Eén: hoe duurzaam en handig ook, het blijft een IKEA op wielen. Mijn vriendin ziet het probleem niet zo. Ze is activistischer dan ik. Trouwe afvalscheider, kliekjesbewaarder, voorkeursvegetariër en bol.com-blokker. Ze is het type dat fijne schoenen gewoon nog laat oplappen voordat ze nieuwe koopt. Vind ik dus mooi.

Slechte ervaring

Reden twee is dat de vorige keer dat ze zo’n fiets huurde, en we ook bij plus 25 graden de duinen in doken, de band het na drie bier en te veel bitterballen begaf en we het teenslippertechnisch echt niet zouden redden naar huis. Plan werd dus dat ik naar huis fietste, me daar omkleedde, want overal zweet en pas een paar weken samen, met de auto terugreed en toen zo soepel mogelijk moest proberen om die geel-blauwe rakker in mijn Mini te proppen.

Relatietest

Dit bloedhete avontuur bleek overigens een onverwachte relatietest, die we glansrijk overleefden. Niemand werd boos, niemand ging huilen. We bedachten samen oplossingen, en terwijl ik de auto haalde, plukte zij bloemen voor me. Zo’n vrouw is het, ja.

Toch wilde ik dit weekend graag fietsen zonder gedoe. Een rondje Waterleidingduinen zou het worden, en dus wilde ik goed materieel in plaats van zo’n treintrapper en mijn eigen barrel.

Gedoe

Huurafspraak gemaakt, als een soort toerist in eigen wijk. Van Haarlem naar Zandvoort is een dik kwartier met de auto. Plus drie kwartier rondjes rijden om een parkeerplek te vinden, zo bleek. Zoeken zonder vloeken, want op een paar sorry’s van mij na, ging ook deze tegenvaller vlekkeloos. Maar de dag beginnen zonder gedoe was mislukt.

Zandvoort

“God schiep de mens, en de mens creëerde… Zandvoort”, grapte ze even later en dat hielp wel in het acclimatiseren. Er moest nog wat opgebouwde stress afgeschud worden. We waren immers op mini-break aan eigen kust, met ontbijt op het strand en flink wat beweging op het programma. Beach for Amsterdam wapperde ons op blauwe vlaggen tegemoet en we vroegen ons hardop af waar het mis was gegaan. De zee op links: prachtig. De duinen op rechts: fenomenaal. Herten luieren, vossen sluipen, vogels flirten en konijnen spelen er samen in hun paradijs op aard’. En als je stil bent, dan hoor je óf zacht gefluit, of piepende banden en ronkende motoren. Toch jammer. En dankzij de wensen van Prins Dikke Bril, zijn dat er straks in september tien keer zoveel. Het is een wonder hoeveel lelijkheid er rondom die paar vierkante meters boulevard van Zandvoort zijn gepropt, terwijl de rest adembenemend is.

Spiekbrief

Maar goed, we gingen. Op gehuurde rossen met versnellingen. Dat ik uiteindelijk de knooppunten van de fietstocht op mijn hand had geschreven om ze niet te vergeten, bleek niet zo’n goed idee. Bijzonder charmant gezicht voor iemand van veertig, zo’n spiekbrief. En na een uur trappen, waren onderste nummers volledig uitgewist door mijn handvat. Gelukkig is mijn verkering de zekere van het stel en had ze gauw de knooppunten op een servetje gepend.

Nassen en plassen

Zo’n beetje op de helft van de trip wist ik ook echt nog wel ergens een lekker restaurant in Vogelenzang. Wij zoeken. En trappen. En dorst. En trek. En het duurde. Uiteindelijk zagen we een bordje van een boshut, met lunch. De hongerklop maakte ons stil en ongezellig, dus we wisten allebei dat zoeken naar die ene leuke tent meer iets was voor een volgende keer. Nassen en plassen, en wel nu. Achthonderd meter blijkt nog verrassend ver, als je trek hebt. We trapten stug door en zagen een dakje boven de takken uitsteken. En een rode paddenstoel. Prima, een pannenkoekenhuis bezoeken zonder kinderen. Nog steeds gaf niemand een snauw of een mopper naar de ander, terwijl de aanleidingen voor het oprapen lagen.

Goed idee

Drie uur later sloten we ons rondje af met een, ook weer op mijn aandringen, duik in zee en kregen we zonder reserveren het mooiste stoeltje bij de strandtent toegewezen. Ze keek naar mij en zei dat deze dag echt een goed idee was. Zo’n vrouw is ze.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden