Hanneke Beeld Privébezit
HannekeBeeld Privébezit

Column

Hanneke: “Poppetjes naaien in de klas bleek de hel”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40’er) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Deze week schrijft ze over haar taken op de school van haar zoons.

Een zak aardappels (2,5 kilo). Een stapel kranten. Een babyfoto. En liever nog allerlei foto’s van de afgelopen acht jaar. In de opmaat naar de afsluiting van het schooljaar, wat zeg ik, de totale basisschoolperiode, moet nog vlug van alles verzameld en ingeleverd worden. Prima joh, proppen we er gewoon bij deze week.

Betekenisvolle stilte

Het einde van een tijdperk is het. Je zou om minder sentimenteel kunnen worden. Acht jaar van mijn lippen stijf op elkaar houden als er een klassenmoeder gezocht werd. Acht jaar van betekenisvolle stilte als er luizen gepluist moesten worden. Acht jaar waarin ik heus weleens wat kerstversiering ophing, een legobak uitsopte en hier en daar wat jongens naar een golftoernooi of een natuurtuin bracht, maar verder dan dat gaat mijn schoolpleinmoedercarrière niet. Ik werkte. Of, werk. En dus stond ik er vaker niet dan wel.

Toen ik eenmaal gescheiden was halveerden de haal- en brengmomenten sowieso. Natuurlijk was dat werk gewoon een smoes. Veel andere moeders werken ook. Misschien drie dagen, en ik 4,5, maar toch. Waar een wil is, is een weg. En dat was dus al die jaren precies het hete hangijzer. Ik wilde nooit. Ik was altijd die moeder die enigszins verlegen bij de struiken stond, of quasi-nonchalant met de fiets achter het hek. Nooit de enthousiasteling die een klassenborrel organiseert of denkt aan een aardigheidje voor de juf omdat ze een diploma haalde. Ondertussen hard hopend dat mijn jongens het sociaal wat natuurlijker aanpakten.

Wildvreemde vierjarigen

Toen Guus in de kleuterklas zat, en ik nog vond dat hulp op school logischerwijs op mijn takenlijst stond, heb ik wel eens een poging gedaan. Sokpoppen moest ik naaien, tijdens een cultuurweek. Prima, dacht ik. M’n ventje helemaal blij dat ik in zijn klas kwam en ik allang blij dat ik niet een nog rotter klusje had, zoals pannenkoeken bakken voor de hele klas. Het bleek de hel. Ik moest ogen en monden naaien op andermans oude sokken, met kleuters die nog nooit een naald en draad hadden vastgehouden. Wat op zich ook niet zo erg is, voor vierjarigen, maar het waren potdomme wildvreemde vierjarigen. Mijn eigen blije kind stond in een ander lokaal een kattenbak van karton te schilderen. Lekker interklassikaal allemaal.

Bij die poging is het gebleven. Acht jaar lang heb ik het minimale geleverd als het om schoolhulp ging. Het is een van de vele rollen die we ons als moeder denken te moeten opleggen, maar ik ben ermee gestopt. Gelukkig voor mij heeft de vader van mijn jongens nog wel een duit in het zakje gedaan, door schoolgidsen te ontwerpen en nu op te treden als vormgever van het eindboek van groep 8. Qua gezamenlijke schoolhulp per kind zitten we dus niet helemaal in vakje asociaal.

Planningsdocument

Hij schept er al net zo weinig plezier in als ik, en dus kunnen we er heerlijk over boktorren tegen elkaar. Nu de vakantie nadert en we van twee klassen moeten denken aan foto’s, cadeaus en afscheidsceremonies, heeft-ie zelfs een planningsdocument met me gedeeld, waarin we precies kunnen bijhouden wat nog allemaal moet en wanneer en waar en hoe. Het vakje ‘waarom’ blijft logischerwijs leeg. Bij navraag of de zoon het jammer vindt dat ik nooit klassenouder was, krijg ik een: “Nee man, dat is toch echt niks voor jou. Dat zijn moeders die zeg maar dingen kunnen régelen.”

Qua mensenkennis zit het dus wel goed. Vanmiddag is de musical van groep 8. Met gezonde spanning stuitert Guus door het huis. Zijn vader, zijn broer en ik glunderen, lachen, huilen en applaudisseren straks op het pluche van een mooi theater. Gefixt door fijne ouders die, zeg maar, écht dingen kunnen regelen. Dit wordt het grote slotstuk, waarbij ik alle kinderen en alle klassenouders en alle juffen voor het laatst zie. Minder verlegen deze keer, want er zijn geen verwachtingen meer. En mijn rol is duidelijk: ik ben de moeder van die guitige bibliothecaresse, met knots knieën en donsbenen in het verhaal. Dit is pas echt een moment om niet te missen. Om met een mengeling van trots en weemoed terug te kijken op de eerste afgevinkte fase in het leven van onze tiener, op naar nog vele volgende. Zonder moetjes.

Oh wacht: tissues voor de hele klas. Zet ik ook nog gauw op de lijst.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden