null Beeld

Hanneke: “Sinds ik deze auto rijd, lijkt het of er seks op mijn kont staat”

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Deze week schrijft ze over een zondag op de A2 in haar geliefde parelwitte Mini.

Ronkend dansen we over de A2. Zondag, zon en zonen, beter wordt het niet. Sinds mijn scheiding rijd ik een parelwitte Mini, met van die schattige deurtjes op de kont. Een cadeau aan mezelf. Een afrekening met het ooit geplande gezinsleven en de bijbehorende verstandige Prius, die voelde als een rijdend strijkijzer. Torenhoge kinderzitjes, ramen bomvol Bumba en appelstroop op het middenconsole. Geen wonder dat er geen geiligheid meer door de lucht vloog.

Maatje

Een nieuwe weg voor mezelf dus. En hoe. Die Mini is al vijf jaar mijn intieme zone. Ik heb erin gepraat, gekust, gehuild (veel), gevoeld, gelachen, gevierd. Het is mijn zalige cocon, waar ik mezelf moed in sprak toen ik voor het eerst naar mijn verkering reed, waarin ik hectometerpaaltje na hectometerpaaltje gesprekken in mezelf voer die nog niet mijn strot uit komen. En de plek waar ik me laat omvouwen door muziek die ik tot in mijn diepste vezels voel. Laatst had-ie een technisch gebrek en moest-ie worden weggesleept met zo’n grote gele rakker. Mijn hart brak. Ja, ik kreeg er een dikke BMW te leen voor terug, maar die kon me gestolen worden. Ineens begreep ik waarom vriendin A. de hare respectievelijk William en Louie noemde. Je Mini is toch ook je maatje. Hashtag nonspon trouwens (mocht ik willen!).

Even gluren

Sinds die Mini lijkt het of er seks op mijn kont staat. Inhalers minderen vaart om even naar binnen te gluren en ook bij busjes is het altijd raak. Een lach, een knipoog, een hand in de lucht. Zelfs een die gebaarde naar het tankstation verderop. Heb ik een lekke band? Staat mijn benzineklepje nog open? Wat is het verhaal? Na een snelle spiegelcheck, en wat gezonde vrouwelijke intuïtie, liet ik hem lekker in zijn eentje de afslag nemen.

Belangrijkste opvoedles

En deze zondag op de A2 zitten we er weer in. Guus, Freek en ik, op weg naar een mooie herfstdag. Ongepland maar wel gemeend blijk ik hier met 100 kilometer per uur, vooruit 106, de belangrijkste opvoedles in het leven mee te geven aan mijn spruiten. Met z’n drieën in de lady in white luisteren we naar de playlist van Freek (heen) en Guus (terug). Tussen Snelle, Allen Walker en The Kid Laroi vinden we elkaar bij Maneskin. “Oh Mammamia, oh mammamiahhhh”, gillen we gedrieën. Van het stel ben ik degene met de meeste invloed op de volumeknop. Omhoog moet-ie. En nog meer. “Wat dóe je?”, vraagt Freek zich af. En: “Let je wel op de weg? Je slingert helemaal.” Nu valt dat laatste echt wel mee. Of nou ja, enigszins. “Muziek moet je voelen!”, roep ik vanuit mijn tenen. Want ja, hoe fijn het ook is als ze met twee woorden spreken, met mes en vork eten of uit zichzelf de vaatwasser aanzetten, ik vind hun opvoeding pas echt geslaagd als ze goed kunnen voelen. Muziek, warmte, connectie, alles.

Net zoals vroeger

Zoals mijn broer en ik vroeger meeluisterden naar The Beatles en Bonnie Raitt onderweg naar wintersport, en tegen de tijd dat we België uit waren, eindelijk onze cassettes van Bon Jovi en Bert & Ernie erin mochten. Waar we dan met z’n vieren om gierden. Dat was echt iets van ons. De liedjes, het grijs van de Renault en later het rood van de Audi, ik weet het nog precies. Mijn moeder met een tas vol broodjes tussen haar benen, mijn vader strooiend met wat muzikale weetjes her en der. Heerlijk. Met Zitti e buoni schallend in onze cocon maken wij dertig jaar later onze eigen herinneringen en vinden we elkaar. We voelen wat gelijkenis naast al onze verschillen. We shuffelen door naar een liedje over een paarse pet en Guus vertelt waarom dat nummer goed is. Ik hoor het niet, maar ik hoor hem wel. En dus is het goed.

Zondag, zoeven en zingen

Weer een inhaalgluurder op links. Met grote ogen kijkt hij naar binnen. “Heb ik nou gewoon sjans met die man?”, vraag ik aan Freek. “Nee, je danst als een debiel”, roept Guus vanaf de achterbank. Hij zou zomaar eens gelijk kunnen hebben. We gieren alle drie, mijn mini-me’s in de Mini. Zondag, zoeven en zingen, beter wordt het niet.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden