Harriet Column Beeld Libelle
Harriet ColumnBeeld Libelle

Column

Harriet Duurvoort: “Ik vind papa’s brieven - ach, zijn spijkerachtige handschrift”

Harriet Duurvoort (51) is freelance journalist en columnist voor onder andere de Volkskrant. Ze woont in Rotterdam met haar zoon (10) die autisme en een verstandelijke beperking heeft.

Ik ben de zolder aan het opruimen. Het is alweer vijftien jaar geleden dat oma en papa tien dagen na elkaar overleden. Ergens moet ik nog oma’s glittersneeuwbol hebben met het molentje. Die had ze gekocht toen ze net was aangekomen in het land waar ze de laatste dertig jaar van haar leven zou blijven. Ze vond het schitterend. Molens en sneeuw, zo had ze als schoolmeisje in de jaren twintig in Suriname geleerd dat het moederland eruitzag. Háár land, want de tropenkinderen leerden ook dat de Rijn bij Lobith hun land binnenstroomde. Ik weet zeker dat ik die bol heb bewaard, maar helaas, ik kan hem niet vinden.

Handgeschreven

Wel vind ik een envelop met papa’s brieven. Een hartenkaartje bovenop. ‘Lieve Harriet, fijne Valentijnsdag!’ Ach, zijn spijkerachtige handschrift. Hij was linkshandig, maar op de lagere school in Paramaribo kreeg hij net zo lang een rietje op zijn linkerhand totdat hij ook met rechts kon schrijven. De rest van de handgeschreven epistels is helaas niet aan mij gericht, maar aan deurwaarders. Brieven vol vlammende aanklachten over racisme en koloniale uitbuiting. De deurwaarders zouden ze beantwoorden met automatisch opgemaakte brieven met de mededeling dat de boete wegens niet tijdig betalen opnieuw was verhoogd.

De oude

Nadat papa was ontslagen als muziekleraar en zijn huis was uitgezet, werd hij nooit meer de oude. De dozen waar zijn bezittingen lukraak in gesmeten waren, heeft hij nooit uitgepakt. Toen hij uiteindelijk een piepklein flatje toegewezen kreeg, woonde hij tot het einde van zijn leven tussen de dozen. Er paste nog net een bank naast die hij als bed gebruikte.

Mijn vader

Ik heb vaak op het punt gestaan die deurwaardersbrieven weg te gooien, maar ben blij dat ik dat niet heb gedaan. Want nergens kom ik dichter bij de kwetsbare, gehavende man die mijn vader was. Hij was met torenhoge ambities naar Nederland gekomen en de teleurstellingen hadden hem geknakt.

In de weken na zijn plotselinge dood gingen we door zijn spullen en stopten we de inhoud van honderden dozen in de kliko. Het werkte louterend om hem eindelijk van zijn ballast te ontdoen, het maakte de diepe rouw draaglijk. Maar wat ben ik blij dat ik die brieven nog heb.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden