Column Harriet Beeld Libelle
Column HarrietBeeld Libelle

Column

Harriet Duurvoort: “Mijn kind heeft mij leren relativeren”

Harriet Duurvoort (51) is freelance journalist en columnist voor onder andere de Volkskrant. Ze woont in Rotterdam met haar zoon (10) die autisme en een verstandelijke beperking heeft.

“Je moet er wel tijd voor vrijmaken. Anders lukt het niet, een boek schrijven.” Het was welgemeend advies van Peter Buwalda, met wie ik ooit op een Volkskrant-columnistenborrel aan de praat raakte. Zelf had hij zich volkomen van de wereld afgezonderd, vertelde hij over het schrijfproces van Bonita Avenue. Geen relatie, geen ander werk, vriendschappen en familierelaties tot het absolute minimum beperkt. Ik stond er wat bedremmeld bij, spijt dat ik, omwille het aanknopen van een gesprekje, had verteld dat ook ik bezig was met een boek. Maar aan “jezelf volledig wijden aan het schrijven” kom ik, als alleenstaand moeder van een zorgintensief kind, natuurlijk totaal niet aan toe.

Al acht jaar ben ik bezig. Zelfs al heb je kinderen zonder beperking, dan nog staat ouderschap vaak op gespannen voet met schrijverschap. Zo bleven veel grote vrouwennamen uit de wereldliteratuur kinderloos: van Hilary Mantel tot Hannah Arendt, van Virginia Woolf tot Simone de Beauvoir en Connie Palmen. Annejet van der Zijl zei ooit: “Met kinderen had ik nooit al die boeken kunnen schrijven.” Doris Lessing verliet haar jonge gezin en stelde: “Niemand kan schrijven met een kind in de buurt… Er is niets saaiers voor een intelligente vrouw dan haar tijd eindeloos te spenderen met kleine kinderen.”

Ik heb groot respect voor haar als schrijver, maar hoe harteloos, egocentrisch, arrogant en narcistisch? En dan de in de media breed uitgemeten vete tussen Alice Walker en haar enige dochter Rebecca. Die haar moeder verwijt dat ze verwaarloosd is, omdat ze de literatuur, vrouwenbeweging, haar reizen en hobby’s allemaal belangrijker vond dan haar kind. Rebecca, nu toegewijd moeder én schrijver, vertelde hoe zij op haar zestiende een trauma overhield aan een beroemd gedicht van haar moeder, waarin Alice haar moederschap vergeleek met de verschillende calamiteiten die de levens van andere grote vrouwelijke schrijvers ruïneerden. Met de geestesziekte van Virginia Woolf en het jonge overlijden van de gezusters Brontë. Haar dochter was weliswaar even een delightful distraction geweest, maar toch evenzeer een ramp.

Mijn leven draait om mijn kind. Daarna komt het schrijven van stukjes, en dan mijn boek. Als ik schrijf, word ik voortdurend afgeleid. Was ik geen moeder geweest, dan was het allang af. Maar mijn kind heeft mij lerenrelativeren. De meeste Nederlandse boeken die uitkomen worden toch maar door vierduizend mensen gelezen.

Fotografie: Els Zweerink

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden