Heerlijk: in je eentje een potje schaamteloos janken, tot een wildvreemde je betrapt

Heerlijk: in je eentje een potje schaamteloos janken, tot een wildvreemde je betrapt

Heerlijk: in je eentje een potje schaamteloos janken, tot een wildvreemde je betraptBeeld Getty Images

Libelle’s Tara besloot zichzelf een flinke portie luxe en ontspanning cadeau te doen. Ze verliet de beautysalon die dag met rode konen, al kwam dat niet alleen door die peperdure gezichtsbehandeling.

Tara StokdijkGetty Images

Ik was een dag vrij en het zou een topdag worden. Ik hoefde namelijk helemaal niks, behalve opdraven voor de peperdure, maar vast levensveranderende gezichtsbehandeling die ik die middag had geboekt. Ontspanning, here I come! Het leven was goed, vond ik, en dus besloot ik die ochtend te doen wat ik graag doe als het me voor de wind gaat: een serie kijken die me diep- en dieptreurig maakt.

Ik koos The handmaid’s tale. Die serie scoort immers een 12 op de hier-zak-je-gelijk-van-in-een-depressie schaal, zo zullen kenners beamen. Al gauw zat ik te grienen op de bank. Ik weet niet eens meer waarom, er ging vast weer een handmaid dood of er werd een kind ontvoerd, van zulks. Dat klinkt zwaar, is het ook, maar ik heb niet veel nodig voor een jankpartij. Al legt de parkiet van de hoofdpersoon het loodje, mijn tranendal en ik zijn van de partij. Want wat is het toch heerlijk, hè? Zo’n potje schaamteloos janken als je alleen thuis bent. Zonder reden alle sluizen openzetten tot je niks meer kunt zien door je opgezwollen ogen. En tot je niet meer weet of die zoute smaak in je mond komt door tranen of snot. Ik smul ervan!

Vlak voor ik die middag van huis moest, bekeek ik mezelf in de spiegel. Ik was tevreden: van mijn jankfestijn geen spoor. Mijn oogballen waren weer zichtbaar en mijn neus vrij van rode kleur en lekkende vloeistoffen. Ik kon naar mijn gezichtsbehandeling toe!

Ik kwam binnen in een weelde. Dit was niet zomaar een beautysalon, dit was het Echte Werk. Kroonluchters, marmer, gouden kranen: ik keek m’n ogen uit. Er dreef een geur mijn neus in die zich het beste laat omschrijven als ‘duur’. Een tot in de puntjes verzorgde dame plantte me op een heerlijke stoel - ik moet waarschijnlijk fauteuil zeggen - en bood me thee met een moeilijke naam aan. Een gevoel van ongemak bekroop me. Alsof er een vergrootglas werd gelegd op hoe slonzig en niet-chic ik ben. Geniet, geniet, geniet... fluisterde ik mezelf liefdevol doch dwingend toe.

“Met dit apparaat kunnen we heel precies zien waar je huid schade heeft opgelopen en waar huidveroudering optreedt”, legde de verzorgde dame me even later in de behandelruimte uit. Ik bekeek het robotachtige ding waarin ik werd verzocht mijn hoofd te steken. Geïntrigeerd deed ik wat me werd gevraagd. “Als je donkere vlekjes ziet: dat is huidschade. Ik zal even met je meekijken”, zei de dame terwijl ze haar hoofd in de andere kant in het apparaat stopte.

Nadat mijn ogen gewend waren aan het felle licht, schrok ik van wat ik zag. Mijn hele hoofd was spierwit, op twee dikke, zwarte strepen na. Het duurde een seconde voor het kwartje viel. De twee dikke, zwarte strepen liepen van mijn ogen omlaag tot mijn kaak. “O”, zei de vrouw. “Heb je vandaag gehuild?” Het zout van mijn tranen had sporen op mijn gezicht getekend. Waar ik vanochtend heerlijk in de privacy van mijn eigen huis had zitten ugly cry-en, was ik hier nu ineens tekst en uitleg verschuldigd. Aan een wildvreemde nota bene. “Uh, ja, ik heb een zielige serie gekeken”, stamelde ik. Mijn gezicht ging van wit met zwarte strepen naar rood met zwarte strepen. Snel trok ik mijn hoofd uit het apparaat.

De vrouw keek me vol medeleven aan. “Ach, nou. Laten we maar met de behandeling beginnen, dat kun je vast goed gebruiken.” In het uur dat volgde kwam ontspannen er absoluut niet meer van. Mijn gezicht werd vakkundig gekneed, gescrubd en besmeerd, maar geen naar eucalyptus geurend goedje kon mijn brein nog tot rust brengen. Het gênante voorval bleef zich herhalen in mijn hoofd. “Als er verdriet naar boven komt, gewoon laten gaan hoor”, zei de dame tot overmaat van ramp. “Er kunnen emoties loskomen als ik op bepaalde drukpunten duw, dat is heel normaal.” En ja hoor, er biggelde een traan over mijn wang. Niet van opgekropt verdriet, en al helemaal niet om The handmaid’s tale, maar omdat ik mijn bol gejankte ogen uit mijn kop schaamde, daarom!

Tara (28) is online redacteur bij Libelle. Ze woont samen met haar vriend en kat en is zwanger van haar eerste kind.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden