Buikpijn Beeld Getty Images/iStockphoto
BuikpijnBeeld Getty Images/iStockphoto

Hella (44) liet haar baarmoeder verwijderen: “Niets hielp tegen mijn heftige menstruaties”

Hella (44) had zulke zware menstruaties dat het haar hele leven begon te beïnvloeden. Wat artsen ook deden, niets hielp om de heftige bloedingen tegen te gaan. “Ik begrijp niet hoe ik het zo lang heb volgehouden.”

Laura van der MeerGetty Images/iStockphoto

“Flauwvallen, een chronisch ijzertekort, dagen niet kunnen werken, altijd een schone broek bij me hebben en niet langer dan een uur van huis kunnen als er geen wc in de buurt is. Ik weet niet waarom er niet vaker over ongesteld zijn gesproken wordt om te weten wat een ‘normale’ menstruatie is. Want wanneer moet je aan de bel trekken bij klachten? Zelf heb ik, na heel veel jaren aanmodderen onder het mom van ‘het hoort er nou eenmaal bij’, mijn baarmoeder een maand geleden laten verwijderen. Eindelijk kan ik weer meedoen met het leven.”

Bloed langs de benen

“Mijn menstruaties waren altijd al heftig sinds ik als elfjarig meisje voor het eerst ongesteld werd. Ik had last van migraine, buikkrampen en doorlekken. Daar werd in mijn omgeving nooit zo over gesproken. Buikpijn hoort erbij, begreep ik. Maar wat was ‘normaal?’ Toen ik ouder werd en ging werken, deed ik het 1 dag in de maand rustig aan. Dat werden er al snel 3, vervolgens 7 en daarna werd het zo erg dat ik de eerste paar dagen echt niet kon werken.

Ik geef musicalles aan kinderen. Vaak durfde ik niet eens op te staan om met ze te dansen, bang dat ik alweer was doorgelekt. Daarom had ik altijd had een zwarte broek bij me, voor als het mis ging. Een dagje naar het strand? Ik moest dan eerst naar de wc in de parkeergarage, daarna keek ik welke strandtent in de buurt was zodat ik mijn tampon nog een keer kon wisselen. Voor de zekerheid had ik ook maandverband in mijn bikinibroekje gedaan. En dan nog liep het bloed op het strand vaak langs mijn benen.”

Proppen wc-papier

“Als Hella langskomt, loopt ze altijd gelijk door naar de wc”, zeiden vrienden. Inmiddels duurde mijn menstruaties tien dagen en vrienden konden steeds minder van me op aan. Ik heb in die jaren zoveel feestjes afgezegd! Of dan had ik weer niet genoeg maandverband bij me om nog een biertje te blijven drinken. Ik nam ook de maximale dosis paracetamol én naproxen tegen de pijn. Als ik naar mijn werk ging, moest ik altijd een extra broek en voldoende maandverband meenemen.

Een keer had ik in de haast mijn verkeerde tas gegrepen. Ik vroeg een collega om een tampon. Ik plaats daarvan kreeg een inlegkruisje. Ik keek ernaar en dacht: bestaat het dat iemand hier genoeg aan heeft? Die dag ben ik doorgekomen met proppen wc-papier in mijn onderbroek.

Ik verloor zoveel bloed en ook stolsels, dat ik soms letterlijk de pijn aan het wegpuffen was alsof het weeën waren. De huisarts gaf me ijzertabletten. Maar helaas, het hielp me niet van mijn ijzertekort af.”

Slapeloze nachten

“Ik bleek een vleesboom te hebben die de sterke bloedingen veroorzaakten. Mijn normale menstruaties waren al heftig, de vleesboom versterkte dat alleen maar. Ik kreeg een medicijn w=dat me goed hielp: ik werd bijna niet meer ongesteld en de pijn verdween. Toen werd het medicijn van de markt gehaald. Vervolgens kreeg ik een injectie die me voor drie maanden kunstmatig in de overgang bracht. Mijn menstruaties gingen daar gewoon dwars doorheen.

Ondertussen kreeg ik het mentaal steeds zwaarder vanwege het ijzertekort, de slapeloze nachten en de pijn. Soms kon ik nog maar net genoeg energie opbrengen om mijn elfjarige dochter naar school te brengen.

Mijn vleesboom zat op een lastige plek, waardoor het weghalen ervan niet mogelijk was. “Ja, dan moet je baarmoeder er maar uit”, zei de gynaecoloog. Ik vond dat nogal bot en voelde me voor het blok gezet. Het gaat om een zware operatie en ik kon dat niet à la minuut beslissen. Ik ben ZZP’er en wilde weten hoe lang ik uit de running zou zijn, maar ook wat dit zou doen met mijn hormoonhuishouding en het krijgen van orgasmes. Ik wil namelijk wel nog leuke jaren voor de boeg hebben.”

Niet normaal

“Toen stuitte ik in een ander ziekenhuis op een pilotbehandeling met geluidsgolven waarmee vleesbomen verwijderd konden worden. Ik zag er zo’n heel Amerikaans, Tell Sell-achtig filmpje over. Na afloop zou je alles weer kunnen en het hielp bij zo’n 80% van de vrouwen! Maar helaas, dus niet bij mij. Ik weet niet hoe het kan, maar sindsdien werd het nóg erger en kreeg ik menstruaties die zo’n 7 weken duurde. ‘Dit is niet meer normaal’, zei mijn vriend.

Ik herinner me een dag dat ik op de bank zat en niet eens durfde op te staan omdat ik vóelde dat ik in een grote plas bloed zat. Op dat moment besloot ik de huisartsenpost te bellen. Daar zag de huisarts dat het echt niet goed met me ging. Ze zei: “Het bloeden moet stoppen, de pijn moet weg en er moet een oplossing worden bedacht.” Ik kreeg bloedverdikkers die, je raad het al, niet hielpen.

Wederom kreeg ik een afspraak bij de gynaecoloog. Ik was zó op dat ik er op wilskracht naartoe ben gegaan. Daar kreeg ik te horen dat mijn afspraak was verzet. Terplekke heb ik stampij gemaakt. Ze wisten waarvoor ik kwam en dan nog moet je je mondje klaar hebben voor de juiste zorg. “Kom maar mee”, zei een verpleegkundige uiteindelijk. Er bleek na overleg met het gynaecologenteam nog 1 oplossing voor me te zijn: mijn baarmoeder moest er toch echt uit als ik nog kwaliteit van leven wilde hebben. Er was niets anders wat er nog voor me gedaan kon worden tegen mijn heftige menstruaties. “Doe maar”, zei ik.

Maar voor een operatie was ik helemaal niet meer fit genoeg. Ik kreeg een ijzerinfuus en slaappillen om goed te slapen en tot rust te komen. De operatie was niet zonder risico’s: mijn blaas of darmen konden geraakt en beschadigd worden.

Zodra ik bij kwam uit de narcose wist ik: dit voelt goed. Het is alsof ik weer één lijf heb, in plaats van een boven en een onderkant. Drie dagen later zat ik alweer op de fiets. Had ik dit maar jaren eerder besloten.”

Pijnvrij

“Hoe heb ik het zo lang volgehouden, vraag ik me nu af. Ik ben maar blijven doorbeuken, terwijl ik het liefst op de grond had willen neervallen. Wat zonde van mijn tijd dat mijn leven er zoveel onder geleden heeft en dat niemand me bij de hand heeft genomen en heeft gezegd: we gaan nú wat voor je betekenen. Ik heb deze prijs betaald en ik hoop dat mijn eigen dochter dit nooit hoeft mee te maken. Er zijn vriendinnen die ik ook hoor over heftige menstruaties en het feit dat ze er misschien ook eens naar moeten laten kijken. Vrouwen passen zich vaak aan om door te kunnen gaan. Maar als je leven in het teken staat van je menstruaties is dat niet meer normaal.

Eindelijk hoef ik niet meer op mijn hoede te zijn als ik op een witte bank ga zitten. Als ik nu ’s nachts wakker word is dat niet van de pijn of omdat ik ben doorgelekt, maar omdat ik wakker schiet met nieuwe ideeën voor een theatervoorstelling. Er gaat zoveel energie zitten in het alsmaar hebben van pijn, dat mijn leven nu weer opnieuw begint met, voorstellingen die ik ga maken, feestjes waar ik heen kan en korte rokjes die ik weer draag. Mijn vrouwelijkheid zit niet in mijn baarmoeder. Ik ben nu veel meer vrouw dan ik ooit ben geweest.”

Interview Laura van der Meer

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden