null Beeld

Henny Vrienten: “Een vader hoeft niet jong te zijn om een goede vader te zijn”

Ook al is 'Doe Maar' lang geleden, het leven van Henny Vrienten (68) draait nog steeds om muziek: hij componeert en toert met zijn theatervoorstelling 'Vreemde Kostgangers' door het land. Ook zijn kinderen spelen alle 5 een instrument: “Ik gun ze een spelend leven, een leven in de kunst.” Journalist Liesbeth Smit mocht langskomen voor een goed gesprek.

Online redactie Libelle

Hij trouwde 2 keer. Uit zijn eerste huwelijk heeft hij 3 kinderen, uit zijn tweede huwelijk 2. Kinderen, ook die van anderen, vindt hij ‘aardige mensen’. “Ze zijn nog niet bezig met de zwaartekracht die aan je trekt, ze staan nog open.” En ze vinden elkaar allemaal leuk, de groten én de kleinen. Zoon Xander (28) is tegenwoordig bassist bij band Jett Rebel. “Maar hij begon met Bach en een altviool. Tot hij erachter kwam dat de meisjes dat niet zo interessant vonden. Nu is hij het soort bassist waar ik van hou. Iemand die de melodie ondersteunt en het ritme stuwt, die een dienende instelling heeft, genoegen neemt met de luwte. Daar moet je het type man voor zijn, en dat zijn wij allebei.” Zoon Polle (30) zingt in cabaretgroep Herman in een bakje Geitenkwark (ongelooflijk grappig, volgens Henny) en dochter Meke (25) studeert voor kunstdocente. En dan heeft hij nog 2 zoons, Teun (14) en Melle (10). Allemaal spelen ze een instrument. “Die muziek geven we ze mee, maar het belangrijkste is dat ze gelukkig worden. Ik loop niet met een zweep achter ze aan. Al gun ik ze allemaal een spelend leven, een leven in de kunst.”

Je was 54 toen je opnieuw vader werd, heb je die leeftijd nooit als een obstakel gezien?

“Nee, van die gedachte begrijp ik helemaal niets. Een vader hoeft niet jong te zijn om een goede vader te zijn. Je kunt beter 20 jaar lang een liefhebbende en zorgzame vader zijn en dan de pijp uitgaan, dan wat rondfladderen en veel missen. Nu doet lang niet iedereen dat, maar het grote verschil is dat als je jong bent en veel ambitie hebt, je toch hoofdzakelijk met jezelf bezig bent. Dat ben ik al heel lang niet meer. En door mijn kinderen móet ik wel fit en jong blijven, want ik wil graag zo lang mogelijk bij ze blijven. Me te pletter zuipen of risico’s nemen zit er niet in.”

Weten je jongste kinderen dat papa vroeger een meisjesidool was?

“Ja, heel goed. Ze waren dit voorjaar bij de concerten van Doe Maar in Ziggo Dome en op Pinkpop, maar ik wrijf ze de omvang van toen niet onder de neus. Daar komen ze zelf wel achter, of niet.”

Je wilde een tijdlang niet praten over je periode met 'Doe Maar', waarom?

“Het waren maar 4 of 5 jaar. Daarvoor was ik al muzikant, daarna ook. In de periode na het afscheid wilde ik er niet steeds opnieuw aan herinnerd worden, maar nu ben ik er heel erg trots op. Het heeft me álles gegeven. Waar ik ben, wat ik voor werk doe als componist, de optredens met nieuwe en oude vrienden, ik heb er een rijk leven aan overgehouden. Dat gaat niet over geld, wél over ervaringen en mensen.” Later: “Toen we besloten uit elkaar te gaan, zei Ernst dat hij voor het eerst in jaren de vogels weer hoorde fluiten, en ik wist precies wat hij bedoelde. Ineens was de druk weg. Het was een gekte geweest, álles moest steeds in die tijd. Dan las ik een artikel in Privé: 'De vrouwen van Henny Vrienten’. Nou, dat waren mijn moeder, mijn zus, de werkster én een vriendin. Het grootste deel van de tijd waren we allemaal brave huisvaders, we hadden kinderen. Het was gekte, kranten vroegen zich af wanneer de eerste doden gingen vallen tijdens een concert van ons. De opluchting na ons stoppen was groot.”

Dat alles is alweer ruim 30 jaar geleden, maar ‘oud’ is tegenwoordig wel iets anders dan vroeger, vindt hij. “Mijn vader werd 78, en die heeft vanaf zijn pensioen in een stoel voor het raam gezeten. Ik denk dat ik op mijn 78e nog werk. Misschien ga ik wat minder tegelijk doen. Maar voorlopig lukt dat me nog niet, omdat ik het allemaal zo leuk vind. En in mijn vrije tijd ontspan ik. Dan ben ik in de tuin. Vogels kijken of flesjes wijn opentrekken.”

Ben je bang voor ouderdom?

“Mijn moeder werd heel goed oud. Ze was zo’n echte Brabantse moeke en ik belde haar elke avond. Dat was niet uit plichtsbesef, ik vond dat léuk. Die gesprekken gingen ongeveer zo: ‘Hoe is het ma?’ ‘Ja, stillekes hè, hier gebeurt niet veel.’ ‘Ook geen stevige orgie?’ ‘Nee... gij gekkie.’ Met mijn moeder ging het ook altijd goed. Ze zag slecht op het laatst en zat in een verzorgingshuis. Als ik daar was, wist ik niet hoe snel ik weer weg moest komen. Maar zij was totaal tevreden. ‘Ze zijn hier zo aardig en het eten is zo lekker.’ Dat eten was niet te vréten maar zij was een tevreden, opgeruimd mens. Ze kreeg een klein AOW’tje maar had altijd geld, want ze hád alles al en gaf niets om uiterlijk vertoon. Ik vind haar een voorbeeld.”

Mis je haar?

“Ja. Vooral de eerste 2 jaar na haar overlijden, elke dag na het eten, wilde ik haar bellen. Maar dat dagelijkse gemis slijt. Ze is uiteindelijk heel rustig uit het leven weggeslopen.”

Later: “Ik heb een paar motieven in mijn leven. Ik hou van mijn vrouw en kinderen, en van muziek en poëzie. Dat is me overkomen, en daar heb ik nooit controle over gehad, ook straks niet. Reizen hoeft niet zo van mij, dan moet ik mijn gitaren en boeken achterlaten. Eigenlijk reis ik liever lezend in mijn stoel. Ik ga straks echt niet golfen of bridgen, dat interesseert me geen bal.”

‘Inzoomen’, zo noemt hij het. Waarmee hij bedoelt dat hoe ouder je wordt, hoe meer je leert loslaten. “Het draait om de essentie vinden, en daar heb je uiteindelijk niet veel voor nodig. Niet dat ik er dagelijks mee bezig ben, maar ik stel me zo voor dat ik ooit keuzes ga maken. Dat ik een boekenkastje van 100 boeken maak, en de rest wegdoe. En hoeveel gitaren heb ik nou eigenlijk écht nodig?”

Maar je kijkt toch weleens terug?

“Het is aangetoond dat je meer in het verleden leeft vanaf je 60e, maar ik wil niet te veel aan oudemannengezeik doen. Ik kan zó 40 dingen opnoemen waarvan ik het jammer vind dat ze zijn verdwenen. Dat je niet meer bij een bank naar binnen kunt lopen, áls er al een filiaal te vinden is. Dat je niet één schroefje meer kunt kopen in een schroefjeswinkel, maar naar zo’n wanstaltige bouwmarkt moet. Dat brievenbussen oranje zijn geworden. Dat er geen wij-gevoel meer is. Dát soort gezeik dus, en dat wil ik niet. Er ligt nog zo veel voor me, ik vind het leuker om vooruit te kijken. We zijn hier maar zo kort, het leven is als een flits tussen 2 ademtochten. En als het licht uitgaat, is het afgelopen. Daar hoeven we niet opgeblazen over te doen, ik noem het liever realistisch.”

Meer Henny

Je leest het hele interview met Henny in Libelle 48, nu in de winkel.

Ps. In 1984 stal Danny de Munk onze harten als het straatschoffie Ciske. Na de gelijknamige musical in 2007 komt nu een volledig nieuwe productie van de musical waarin De Munk de volwassen Ciske speelt. Henny Vrienten componeerde de muziek van de voorstelling die dit seizoen in de grote Nederlandse theaters te zien is. Meer info, klik hier.

LEES OOK:

VIDEO: Spiritueel vlogger Manon legt uit waarom je iedere dag even moet glimlachen.

Interview: Liesbeth Smit. Beeld: Robert Alexander

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden