null Beeld

Hermien – Vijf jaar zonder ouders

hermienstok

Zo vaak praat ik er niet over. Het is immers alweer vijf jaar geleden, maar toch gaat er geen dag voorbij dat ik niet even aan ze denk. De tranen zijn gedroogd en er zijn goede herinneringen voor in de plaats gekomen.

Om me heen zie ik steeds meer leeftijdgenoten hun ouders verliezen. Hun verhalen hoor ik aan en ik probeer in mijn reacties niet te persoonlijk te worden. Begrijp me niet verkeerd, ik doe dat niet omdat ik dat niet kan, maar omdat ik heb gemerkt dat als er mensen bij zijn, die niet weten dat mijn ouders in een tijdsbestek van ruim twee uur het leven lieten, de aandacht naar mij wordt verplaatst. Men is dan toch nieuwsgierig naar alle details over hun overlijden en ik vind het niet terecht dat het verhaal van degene die net een ouder heeft verloren, hierdoor ondersneeuwt. Iedereen heeft op zo’n moment recht op aandacht en verdient een luisterend oor. Bovendien is het vreselijk om juist op zo’n moment mensen om je heen te hebben die alles wat jij nu meemaakt, in overtreffende trap hebben meegemaakt en dat ook nog eens luid en duidelijk verkondigen. Alsof het verlies van jouw ouder daardoor minder erg wordt. Ik heb daar zelf een hekel aan en wil andermans verdriet niet bagatelliseren door iedere keer mijn verhaal te vertellen. Een ouder verliezen is als een onzichtbare band doorknippen en komt vrijwel voor iedereen hard aan.

Maar ieder jaar op de sterfdag van mijn ouders passeren alle gebeurtenissen van die dag opnieuw de revue. De eerste jaren waren het hevigst. Na een paar jaar ging het beter en wist ik dat de sterke emotie na het middaguur vanzelf wegebt. Ze zijn immers in de ochtenduren overleden. Dit jaar was ik op hun sterfdag niet in Nederland, maar zouden we die dag de thuisreis aanvangen. Maar de avond ervoor stak de onrust al de kop op. Het is niet iets dat je tegen kunt houden, het overkomt je. Op de ochtend voor ons vertrek heb ik bij het kleine kapelletje op de hoek van de straat een rouwkaarsje voor mijn ouders aangestoken. Ik ben niet katholiek, zij waren dat ook niet, maar soms telt alleen het gebaar en ik denk niet dat degene voor wie dit gedenkkapelletje gebouwd werd, er bezwaar tegen heeft dat ik het voor deze reden gebruik. Het is gewoon even mijn momentje… helemaal alleen, want zoals ik dit voel, kan niemand dit voelen. Ik was immers hun dochter. John weet dat hij me die dag een beetje mijn gang moet laten gaan.

Op weg naar huis probeer ik in de auto te lezen. Dat lukt redelijk, totdat tegen het middaguur, uit al die nummers die op de usb stick staan, ‘Stairway to heaven’ uit de speakers van de autoradio knalt. De tranen springen in mijn ogen. Die zonnige dag in mei 2008, een eerste Pinksterdag en Moederdag zal voor mij altijd een bijzondere betekenis hebben, want vergeten… nee, dat kan niet!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden