null Beeld

Het buurmeisje van James Worthy: “Corona heeft ze compleet uit elkaar gedreven”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. 

Het buurmeisje zit met een koptelefoon op in de tuin. Donderwolken cirkelen als aasgieren boven haar hoofd. Met haar flexibelste duim schaatst ze over het scherm van haar telefoon. Ze kijkt op Instagram naar foto’s van bekende mensen. Ze wilde al die mensen zo graag leren kennen, totdat ze die mensen leerde kennen. Interesse mondt bijna altijd uit in desinteresse. Alle sterren zijn hetzelfde. Ze hebben hondjes en kledinglijnen en kledinglijnen voor hondjes.

“Wat luister je?” vraag ik.

“Je kent deze muziek toch niet, buurman.”

“Omdat ik oud ben? Ik ken alle muziek. Serieus. Ik ben een soort Leo Blokhuis.”

“Die ken ik niet, maar heb je het grote nieuws al gehoord? Mijn ouders gaan scheiden. Corona heeft ze compleet uit elkaar gedreven. Corona heeft Waddeneilanden van mijn ouders gemaakt. Ik moet een veerboot pakken als ik mijn vader wil zien.”

“Maar ze zagen er nog zo gelukkig uit.”

“Dat was niet altijd echt, hoor. De allerbeste acteurs zijn mensen die gelukkig willen zijn. De moeder van mijn beste vriendin is parttime life coach en die zegt dit ook. Mensen die willen uitstralen dat ze gelukkig zijn, zijn nooit gelukkig. Want als je echt gelukkig bent, hoef je niets uit te stralen.”

“Maar waar is het misgegaan dan? Ik heb je vader en moeder nooit tegen elkaar horen schreeuwen of zo.”

Een explosie, een nieuw begin

“Misschien is dat juist wel het probleem. Niets is zo saai als vrede. Soms heeft een relatie gewoon een bommenwerper nodig, weet je wel. Een explosie. Een nieuw begin.”

“Jij bent echt wijs.”

“Gast, ik ben zeventien en ik lees gewoon veel.”

“Welke boeken lees je dan, want je bent echt wijs.”

“Die boeken ken je vast niet.”

“Omdat ik oud ben?”

“Dus dat. Maar ik heb mijn vader en moeder nog nooit ruzie zien maken. Ook nu niet. Ik haat het. Hoe ze aan iedereen vertellen dat ze als vrienden uit elkaar gaan. Als vrienden? Dit wil dus ook gewoon zeggen dat ik geen liefdeskind ben. Ik ben niet verwerkt in liefde, maar in kameraadschap.”

“Dat is onzin, ze waren vroeger vast wel veel meer dan vrienden. Ik heb dat ook vaak meegemaakt, schat. In het begin zijn er vlammen en vonken en na een tijdje smeulen geliefden langzaam richting het einde. En dan laat je elkaar in de steek, vlam.”

“Haha, je bent zo’n sukkel, buurman.”

“En oud ook. Vooral heel oud.”

Liefde na oorlog

“Maar ik wil dus niet dat ze als vrienden uit elkaar gaan. Ik wil oorlog, man. Ik wil kunnen onderduiken bij mijn moeder. Ik wil een mijnenveld in onze huiskamer. Ik wil dat mijn vader en moeder allebei op een mijn gaan staan en dat ik ze weer in elkaar moet naaien. En dat ik dan sommige ledematen van mijn moeder aan mijn vader vastnaai. Dat ze nooit meer van elkaar af kunnen komen. Dat is het enige wat ik wil. Ik wil liefde na oorlog, geen vriendschap na vrede.”

“Ik hoop het voor je, nee, ik gun het je. Maar eerlijk is eerlijk, corona is de ultieme relatietest gebleken. De helft van mijn vriendengroep is weer single. Het is lastig liefhebben als sardientjes in een blik. Het hart heeft ruimte nodig om te pompen. Een tuin. Een zolder. Iets. Een hart in het nauw maakt rare spongen.”

“Mijn vader heeft al een ander huis gevonden. Ik ga morgen voor het eerst bij hem slapen. Ik hoop zo dat mijn moeder me niet als spion gaat gebruiken. Zo van, hoe was het bij je vader? En dat ze dan haar best moet doen om niet te glimlachen als ik zeg dat het slecht met hem gaat.”

“Dat gaat niet gebeuren. Ze gaan als vrienden uit elkaar, toch? Ik ga nu heel oud klinken, maar staat je muziek niet te hard?”

“Ongetwijfeld, maar sommige muziek moet je hard luisteren, buurman. Er bestaan nummers die zo wonderschoon zijn, dat je ze alleen maar heel hard kunt luisteren. Dat je het in je botten wilt voelen. En natuurlijk weet ik dat het slecht is, dat het verkeerd met mijn oren af kan lopen, maar gelukkig leven we in een wereld waarin de schoonheid het af en toe nog van de gevolgen kan winnen.”

Ik kijk naar mijn buurmeisje en kan eigenlijk alleen maar in mijn handen klappen. Ze heeft een hondenjasje voor mijn hart gemaakt.

“Nog een fijne dag, buurman.”

“Het ga je goed, liefdeskind,” zeg ik, voordat ik onze keukendeur open.

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden