julies dochter overleed na een cosmetische ingreep

“Het enige wat Sharida wilde, was mooier worden”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Als Sharida (39) besluit om in Turkije een buikwandcorrectie te laten uitvoeren, gaat haar moeder Julie Hari (58) mee. Een paar dagen na de operatie gaat het gruwelijk mis en sterft haar dochter in Julies armen. “Ik lig nog elke dag wakker.”

“‘Mama, ik hou van u. Zorgt u voor mijn kinderen?’ Het is het laatste wat mijn dochter Sharida tegen me zei. Ik kon niets anders dan haar knuffelen en in mijn armen nemen. Daarna voelde ik het leven uit haar wegglijden. Ik raakte in shock, rende de gang op en gilde om hulp. Een paar uur eerder hadden we nog samen door de gang geschuifeld van het Turkse ziekenhuis waarin ze was geopereerd. Ze knapte maar niet op. Terug op haar kamer stopte ik haar snel in bed. Ze voelde heel warm en klam. Haar kleur veranderde, ze werd grauw. Ik depte haar gezicht met een doekje en praatte geruststellend tegen haar: ‘Rustig maar liefje. Mama is bij je.’ Daarna ging het opeens heel snel. Sharida werd benauwd en raakte in paniek. Ik riep een verpleegkundige, maar die zei wat we al drie dagen te horen kregen: ‘It’s okay. It’s normal. Don’t worry.’ Ik deed zelf hartmassage bij Sharida. Nadat ze was weggezakt en ik hysterisch ‘Help! Help us!’ schreeuwde, trokken ze opeens wél van alles uit de kast. Terwijl de artsen en verpleegkundigen met haar bezig waren, voelde ik me ijskoud vanbinnen. Ik wist allang dat het kansloos was. Mijn meisje was kort daarvoor in mijn armen overleden. Later die avond zag ik haar terug in de koelcel in het mortuarium, een wit laken over haar geteisterde lichaam. Mijn lieve, lieve Sharida. Het was alsof ik in een aflevering van de serie CSI zat. Wat was er toch gebeurd? Het enige wat mijn dochter wilde, was mooier worden. En nu was ze dood.”

Regenboog

“Sharida was een prachtige meid. Ze was vrolijk, hield van muziek en droeg altijd felle kleuren. Als zij een kamer in stapte, kwam er een regenboog binnen. Ze was de oudste van mijn twee kinderen, mijn enige dochter. We hadden een heel sterke band, maar konden ook flink ruziemaken zoals moeders en dochters dat doen. Ik steunde haar toen ze over een buikwandcorrectie begon. Ze had drie kinderen gebaard en was niet meer zo strak. Ik vond zo’n correctie niet nodig, maar als zij dat graag wilde, wie was ik dan om haar tegen te houden? Zo’n operatie is heel duur en Sharida had er geen geld voor. Sterker nog, als slachtoffer van de toeslagenaffaire was ze in de schulden terechtgekomen. Ze was een van de mensen die onterecht werd verdacht van fraude met kinderopvangtoeslag. Duizenden euro’s moest ze terugbetalen, een drama was het. Toen duidelijk werd dat het allemaal niet klopte en ze van de overheid geld kreeg, besloot ze zich te laten opereren. Ze wilde het al zo lang en nu kon het. Een beloning voor zichzelf, als hardwerkende moeder van drie kinderen. Het geld voor de operatie had ze geleend, maar zou ze snel kunnen terugbetalen. Ik schrok toen Sharida vertelde dat ze ervoor naar Turkije ging. Waarom daar? Waarom niet wat meer uitgeven, maar dan wel zeker weten dat je in een Nederlandse kliniek met goede zorg terechtkomt? Sharida wilde er niets van weten. De Turkse arts had prima recensies op internet, het leek haar veilig en goed. Ze was op geen enkele manier om te praten. Dus besloot ik met haar mee te gaan. Ik wilde bij haar zijn als ze wakker werd uit de narcose.”

null Beeld

Haar keuze

“Ik heb veel gereisd, maar ben nog nooit in zo’n mooi hotel geweest als dat in Istanbul. Ik vond het veelbelovend. Als er nu al zo goed voor ons werd gezorgd, dan kwam dat in het ziekenhuis vast ook goed. Niets was minder waar. Sharida’s ziekenhuiskamer was vies en stoffig, er stond water in de douche en de verpleging deed ongeïnteresseerd. Gelukkig had ik pakjes desinfecterende doekjes bij me waarmee ik de boel kon schoonmaken. In eerste instantie werd de operatie uitgesteld. Op de longfoto die werd gemaakt, werden namelijk vlekjes gezien. Men dacht aan corona, maar dat was het niet. Een dag later mocht de operatie toch doorgaan. Ik had er helemaal geen goed gevoel over. Behalve een buikwandcorrectie kreeg Sharida ook een Brazilian butt lift, waardoor je vollere billen krijgt met eigen vet. En ze zou liposuctie krijgen in benen, buik, kin, weet ik veel waar. Het leek me allemaal veel te veel. Sharida en ik kregen er een beetje ruzie over. Ze vond dat ik me er niet mee moest bemoeien. Dat ik anders maar terug naar Nederland moest gaan. Ik besloot niets meer te zeggen. Ze was een volwassen vrouw van negenendertig jaar, het was háár keuze.”

null Beeld

Niemand greep in

“Na een operatie van zeven uur bleek de nazorg heel slecht. Ik verschoonde zelf Sharida’s bed en leegde haar urinezak, anders gebeurde het niet. Sharida zat ingesnoerd in een heel strak pak, dat ik na twee dagen een stukje openmaakte om haar wat op te frissen. Ik schrok. De wonden zagen er ontstoken uit. Het is heel naar om te zeggen, maar het rook ook helemaal niet goed. Talloze keren vroegen Sharida en ik om hulp. Elke keer kregen we hetzelfde ‘It’s normal’ te horen. Het ging slecht met mijn dochter, maar er werd niet ingegrepen. Ik heb geen moment gedacht om naar een ander ziekenhuis te gaan. Het is daar zo’n andere wereld, ik had geen idee of het ergens anders beter was. Bovendien spraken ze slecht Engels en kon ik me moeilijk verstaanbaar maken. Nadat ze was overleden, zei haar arts dat ze een longembolie had gehad. Een zeldzame complicatie van de operatie, waar zij in het ziekenhuis niets aan konden doen. Ik geloof er niets van. Was er iets met haar longen, hadden die vlekjes op de foto voor de operatie toch iets te betekenen? Ik weet het niet, het is verder niet onderzocht. Ik heb niet om een autopsie gevraagd, ik wilde weg. Naar huis. Op dat moment dacht ik niet helder. Sharida had al zo veel meegemaakt, ik wilde dat haar lichaam rust kreeg. Sharida werd aan haar lot overgelaten, ik ben bang dat ze een bloedvergiftiging kreeg. Daarom wil ik een onderzoek om te weten wat er is gebeurd. Helaas is er geen advocaat die zich hieraan waagt. Turkije is geen lid van de EU en er is geen autopsie geweest. Dat maakt het ingewikkeld. Ik heb foto’s en filmpjes genoeg. Álles heb ik vastgelegd. Dat kan toch ook dienen als bewijs? Ik kan dit niet laten rusten. Dit mag nooit meer gebeuren.”

Zorg voor de kleinkinderen

“Drie dagen na Sharida’s dood vlogen we terug naar huis. Mijn hart was vol verdriet. Ik kon niet huilen, ik was verdoofd. Het was verschrikkelijk. Sharida en ik hadden naast elkaar moeten zitten en nu lag zij in een kist beneden in het ruim. Zo koud en kil. In Nederland ben ik meteen naar haar kinderen gegaan, tien, dertien en vijftien zijn ze. Hun vader had ze al verteld dat mama dood was. Drie kinderen die helemaal kapot zijn, het was hartverscheurend. Wat kon ik doen? Knuffelen, troosten, mijn armen om ze heen, ik voelde me zó machteloos. Het was gewoon niet te bevatten. Zo jong en dan al hun moeder kwijt. Het is ontzettend onrechtvaardig.”

“Ik deed wat ik Sharida voor haar dood beloofde: ik zorg voor mijn kleinkinderen. Ik ben in haar huis gaan wonen, geef haar kinderen liefde en troost ze. Het gaat redelijk met hen. Ze gaan naar school en zien hun vrienden. Het leven is doorgegaan, maar zonder hun moeder. Dat vind ik heel erg. Er is hen een onbezorgde jeugd afgenomen. De twee oudsten gingen altijd met de bus naar school, maar ze willen liever dat ik ze breng. Dat vind ik ook veel fijner. Ik wil ze eigenlijk geen moment uit het oog verliezen. Ik verloor mijn dochter en moet er niet aan denken dat er ook iets met haar kinderen gebeurt.”

null Beeld

Schuldgevoel

“Afgelopen nacht sliep ik weer eens slecht. Sinds Sharida op 27 februari overleed, lig ik elke nacht wakker. Soms speelt die hele film uit het Turkse ziekenhuis zich weer af op mijn netvlies. En dan voel ik me weer net zo verscheurd, kapot van verdriet en eenzaam als toen. Ook voel ik me schuldig. Ik ben haar moeder, ik had beter voor haar moeten zorgen. Haar beschermen. Dat gevoel blijft maar aan me knagen, al weet ik ook niet goed wat ik anders had moeten doen. Of ik pieker over mijn relatie. Mijn man begrijpt dat ik bij mijn kleinkinderen wil zijn, maar vindt het ook lastig. Zijn kinderen zijn al groot, hij wil niet opnieuw een gezin vormen. En dan is er nog de vader van Sharida’s kinderen, die hen bij zich wil, maar de kinderen willen liever bij mij wonen. Ik hoop dat we eruit komen.
Hoe dan ook zal ik mijn kleindochter meegeven dat ze goed genoeg is. Dat ze nooit iets hoeft te laten doen aan haar lichaam. Ze is prachtig, gewoon om wie is ze. Sharida was dat ook. Ik vrees dat modellen op social media haar onzeker maakten, waardoor ze deze operaties wilde laten doen. Áls je ervoor gaat, zoek dan een goede arts. Dit leek een goedkoop alternatief, maar Sharida’s leven is onbetaalbaar.” ■

PS

Van november 2020 tot en met januari 2021 zijn 49 patiënten in Nederland behandeld voor ernstige complicaties na een behandeling elders. Dat bleek uit een landelijke enquête onder plastisch chirurgen van de Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie (NVPC). Deze vrouwen laten zich in het buitenland opereren vanwege onder andere de lagere kosten voor een ingreep. Ook kan het zijn dat iemand in Nederland is afgewezen door de plastisch chirurg, bijvoorbeeld vanwege een te hoog BMI met daarmee een grotere kans op complicaties. De meeste patiënten worden in Turkije of de Dominicaanse Republiek geopereerd, maar ook Thailand, Brazilië en Colombia zijn in trek. Het gaat daarbij om ingrepen als buikwandcorrecties, liposucties, borstvergroting of -verkleining en lipofilling van de billen.

  • Styling: Gwendolyn Nicole.
    Haar en make-up: Astrid Timmer
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden