Het spoor dat je achterlaat..

Het leven is niet altijd makkelijk, er blijven altijd moeilijke dingen komen. Ik houdt van mijn werk, ookal is het niet altijd even gemakkelijk en leuk. Ik houdt ervan dat niet elke dag hetzelfde is en dat ik altijd uitdaging vind in welke situatie dan ook. De grootste reden dat ik van mijn werk houdt, komt door de mensen, en alles wat zij mij leren.

Door mijn werk kom ik bij zoveel verschillende mensen. Jong-oud, klein-groot, arm-rijk, beschaafd-of juist het tegenovergestelde, dik-dun noem maar op. Meestal hebben ze één ding gemeen, ze zijn ziek en hebben hulp nodig van een verpleegkundige.

Steeds vaker blijkt dat kanker, ookwel ca genoemd, veel levens neemt. Mensen ontdekken iets, vaak al erg laat, aangezien ca een ziekte is die tot op een bepaald moment geen pijn doet of rare symptomen heeft, en gaan naar de huisarts. Daar aangekomen gaan ze de medische molen in. Niet alleen onderzoeken vinden plaats waar ze niet aan gewend zijn maar ook emoties waarvan ze niet eens wisten dat ze die hadden komen vrij.

Er zijn modules, technieken en stadiums die aantonen hoe er vaak met deze gevoelens wordt omgegaan. Het ontkennen, vluchten, boos worden, vechten, bij neer leggen ec. Vaak kloppen deze modules ook wel zoals bij vele ziekteprocessen, maar zoiets van binnen meemaken, ken ik gelukkig alleen nog maar van de zijlijn. Ik kan mij niet indenken hoe moeilijk het kan zijn om te bedenken dat je mogelijk ziek bent, dat de wereld misschien wel gewoon door gaat met draaien zonder jou..

Het enigste wat ik kan doen, is misschien wel te weinig in het grote geheel, ik kan er alleen voor deze mensen zijn in kleine dingentjes. Een bed regelen, de verzorging overnemen zodat de energie naar echt belangrijke dingen kan gaan, de mantelzorg ontlasten, de contacten met de huisarts of een specialist goed laten verlopen, de medicatie controleren en de pijnpleisters nagaan. etc.

Mijn bijdrage is misschien klein maar maakt altijd indruk. Net als dat deze mensen altijd indruk op mij maken. Wat bestaan er sterke, lieve en hoopvolle mensen! Hoe vaak heb ik mogen meemaken dat clienten andere mensen troosten, dat ze lachen en kunnen genieten van al die kleine beetjes vrolijkheid. Nog altijd denk ik terug aan de mensen die zo ziek waren, als de positiefste mensen die ik ooit kende. Niet zeuren, ondanks dat het wel mocht, niet piekeren, ondanks dat iedereen dat zou doen, en vooral niet ophouden met hoop houden, ondanks dat er geen hoop was. Ik heb zoveel van deze mensen mogen leren. Ze hebben allemaal iets aan mij achtergelaten waar ik de rest van mijn leven nog veel aan zal hebben.

Ik heb op jonge leeftijd al redelijk goed door wat er belangrijk is:

Niet alleen de weg die je gaat, maar het spoor dat je achterlaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden