Finale van het AVROTROS-programma Wie Is De Mol?  bij VondelCS, Amsterdam

Op de foto:  Robert van Beckhoven Beeld Brunopress/Patrick van Emst
Finale van het AVROTROS-programma Wie Is De Mol? bij VondelCS, AmsterdamOp de foto: Robert van BeckhovenBeeld Brunopress/Patrick van Emst

Column

HHB-blog #5: “Mijn cakejes zijn niet moeders mooiste, maar dat ben ik ook niet”

Libelle’s Milou strikt elke week iemand om zijn of haar zaterdagavond op te offeren, zodat ze gezamenlijk de nieuwe aflevering van Heel Holland Bakt kunnen kijken. Deze keer: brokkerig kattenvoer, rookpluimen en een pislucht.

Milou WindhorstBrunopress/Patrick van Emst

Deze week geen A. aan mijn zijde. Althans, niet op zaterdagavond. Reden daarvoor is vrijdagavond, toen ze samen met mijn vriendje R., zijn goede vriend A. en mijzelf van het Rotterdamse nachtleven (anderhalve fles rosé en een niet nader te noemen hoeveelheid tequilashots, maar dat terzijde) proefde en luttele uren na thuiskomst alweer op haar werk in Den Haag moest verschijnen. Voor deze keer mocht ze daarom een joker inzetten. Bovendien had ik een ander slachtoffer in mijn vizier: R. – al moest die nadat hij ‘s avonds van de voetbalclub terugkwam wel eerst even een kleine driekwartier in de oplader. Ik kan het hem niet kwalijk nemen; hij is ook (al een week) geen 29 meer.

Brokkerig kattenvoer

Nadat ik hem een driedubbele gembershot heb gegeven, komt R. weer een beetje bij zijn positieven. Hij zit relatief rechtop en heeft zijn ogen open. Ik vind het een mooie score, dus ik druk op play. Geheel in strijd met het thema van vanavond – Engeland – schijnt op landgoed Maarsbergen, waar Heel Holland Bakt wordt gefilmd, de zon. André en de bakkers kirren wat Britse kreten en zijn zichtbaar enthousiast terwijl ze naar de tent rijden. Ronde één bestaat uit een English pie. Marieke maakt een hartige met stoofvlees, knolselderij, wortel en port. “Niet te droog, niet te nat”, is volgens haar de truc voor een goede vulling. Er volgt een schunnige opmerking van R., die voorzichtig weer wat grapjes begint te maken. Het vlees-groentemengsel van Marieke doet me op het eerste gezicht aan kattenvoer denken. Robèrt verwoordt het iets anders, maar is met me eens dat ‘ie wat brokkerig oogt. Enzo gaat voor een koninklijke creatie met een zegel als decoratie en een beetje wodka voor de smaak. Zijn recept doet me denken aan dat van mij, op die noodlottige vrijdagavond waar ik hierboven over schrijf. In een poging het eindresultaat te redden, snijdt Inge zowat haar taart aan bonken. Toch kan haar ‘steambock pie’, samen met de ‘dadel mince pie’ van Zeinab en de ‘schaapsherder’ van Tom, tijdens de beoordeling op lovende kritieken rekenen.

Niet moeders mooiste

Na vijf afleveringen Heel Holland Bakt is me iets duidelijk geworden: de technische ronde zorgt bijna altijd voor paniek. Zo ook de pineapple upside-down cake die de bakkers in sneltreinvaart – ze krijgen een uur – uit hun oven moeten toveren. “I have to make some haast”, mompelt Zeinab, die al snel in tijdnood komt. Er bestaat discussie over de gewenste structuur van de vanillesaus die bij de cake dient te worden geserveerd. Als het waterige goedje van Zeinab wordt afgekeurd, kan Enzo – team dik – een zelfgenoegzaam glimlachje niet onderdrukken. De jury maakt er nog geen tien seconden later korte metten mee: “Deze saus is voor mijn gevoel wel heel dik. Die is niet goed.” Janny trekt een zuur gezicht bij haar oordeel. Hoewel Juliaan niet geheel tevreden is over zijn baksels, kan hij de boel goed relativeren. “Ze zijn niet moeders mooiste, maar dat ben ik ook niet”, grapt hij. Zijn omgekeerde ananassen winnen, dus zo blijkt maar weer: uiterlijk straalt, innerlijk bepaalt.

Dappere lijmpoging

Het spektakelstuk lijkt mij minstens zo ingewikkeld als de ronde die eraan voorafging: van de bakkers wordt verwacht dat ze iets (goed herkenbaar) Brits fabriceren van gingerbread. Inge wordt bovengemiddeld blij van deeg kneden. “Als je een dip hebt, moet je dit doen”, zegt ze met twinkelende ogen. Het zou later deze dag best nog eens van pas kunnen komen, want ik heb – helaas – het gevoel dat ze straks naar huis wordt gestuurd. Als ik naar Inge kijk, is het alsof ik mezelf in de keuken bezig zie: er komen rookpluimen (en verbrande stukken peperkoek) uit de oven. Toch blijft ze onverminderd vrolijk. “Het is by far niet mijn mooiste baksel, maar wel het leukste wat ik tot nu toe heb gedaan.” Ik voel zijn pijn als één wand van Toms rode telefooncel tegen het einde van de deadline in stukken breekt. Hij doet een dappere lijmpoging, maar kan Robèrt niet voor de gek houden. “Vandalen hebben de ruiten gemold”, meent die laatste te zien. “Hangt er ook een pislucht in?” wil André weten. Zelf ben ik het meest gecharmeerd van Mariekes extreem snoezige ‘mijn cottage’, een peperkoekhuisje inclusief schoorsteen en lantaarn, maar het is Enzo’s ‘downtown abbey’ die de hoogste ogen gooit. Het levert hem zelfs zijn tweede bakkersspeldje op. Ook Inge zag aankomen dat ze – inderdaad – de bakkerstent moet verlaten, maar doet dat uiteraard met een lach.

Ik vraag R. of hij het had geloofd als iemand hem een half jaar geleden had verteld dat ‘ie op zaterdagavond Heel Holland Bakt zou liggen te kijken. Hij beantwoordt mijn retorische vraag ontkennend en vult aan dat hij de broekzak van diegene op verdovende middelen zou hebben gecontroleerd, maar dat ‘ie het eigenlijk best leuk vond. Gelukkig maar, want hij realiseert het zich nog niet als ik zondagmiddag naar huis ga, maar volgende week is ‘ie weer aan de beurt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden