null Beeld

“Ik bewonderde je vertrouwen in een goede afloop”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Op naar herstel

Onze oudejaarsdag zal sinds 2020 nooit meer hetzelfde zijn. Met kerst vertelde ik je dat ik een bultje in mijn borst voelde en dat mijn tepel er anders uitzag. Je zei dat het vast een cyste zou zijn, maar dat ik wel even naar de huisarts moest. Achteraf voelde jij als moeder al aan dat het niet goed was. De huisarts stuurde mij door naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik te horen dat ik borstkanker heb. Vanaf dag één zijn pa en jij er voor Lennart en mij. Ik hoef maar naar je te kijken en je weet hoe ik me voel. Nu zit ik midden in de chemokuren en wat kijken we uit naar de laatste. Op die dag drinken we een goed glas wijn om te vieren dat we deze zware hobbel hebben genomen. Hierna volgt een pittige operatie met een dubbelzijdige amputatie, maar ook dan weet ik dat je voor de volle 100 procent voor ons klaarstaat. Langs deze weg wil ik jou en pa nog eens extra bedanken voor jullie steun en onvoorwaardelijke liefde in deze zware periode. Bedankt dat jullie de liefste en meest zorgzame ouders zijn die ik mij kan wensen. Ik hou van jullie.
Liefs en een dikke kus,
Astrid van Houwelingen-den Boer

Blij met wie ik ben

In Libelle las ik een interview over fatshaming. Ook ik ben, door omstandigheden die met mijn gezondheid te maken hebben, dik en word daar nog wel eens op aangesproken. Helaas voor deze personen heb ik altijd mijn antwoord klaar. Koop ik gebakjes en men zegt er iets van dan is mijn antwoord altijd: “Ik heb mazzel, want ik word er niet dik van!” Nee, want ik ben het al. Men zegt ook wel eens: “Zo jij bent ook aardig aan de maat.” Mijn antwoord is dan: “Dat zie je verkeerd. Mijn gewicht klopt wel, maar mijn lengte niet. Ja, daar kan ik niets aan doen. Foutje van de natuur.” Ter verduidelijking: mijn kledingmaat is 50. Inmiddels ben ik 71 jaar en geniet als ik andere mensen kan helpen en ik geniet van de kleine dingen in het leven. Ik ben wie ik ben en ben er tevreden mee. Laat ieder in zijn eigen waarde en oordeel niet! Corrie

null Beeld

Mijn sterke schoonzus

Vanmiddag namen we afscheid van je. Een prachtig door jouzelf georganiseerd afscheid. De zeldzame vorm van kanker was terug en was zich in je hart aan het nestelen. Een tweede zeer zware operatie aan je hart was echt niet meer haalbaar. Wat een lijdensweg heb je afgelegd. Wat een sterk mens was je. “Je wilt toch leven hè?”, zei je toen ik je vroeg hoe je het in godsnaam volhield. Je was inmiddels na die eerste hartoperatie alweer twee keer aan je hoofd geholpen. Ook dáár groeiden de tumoren. Je was zo dapper. We hadden geen diepe band, maar altijd was er wederzijds respect. Ik bewonderde je moed en vertrouwen in een goede afloop. Rust zacht, schoonzus, je hebt de rust nu wel verdiend. M.B.

Door weer en wind

Mijn buurvrouw Fransien is longpatiënt, dus de coronapandemie was een zware, spannende, bange, onzekere tijd voor haar. Nu ze is gevaccineerd, heeft ze letterlijk meer lucht! Het begon met: “San, ik moet echt iets aan mijn conditie doen, dan heb ik meer weerstand.” En zo gebeurde het: wij gingen samen lopen. Eerst waren het maar 300 meter en was ze ó zo blij dat we weer thuis waren. We bouwden het op en liepen samen door weer en wind en steeds een stukje verder. Zelfs toen ik in quarantaine zat, zag ik haar lopen! Nu lopen we ruim vier kilometer en kletst ze zonder ademnood. Ik geniet van onze wandelingen en ben ontzettend trots op haar. Sanne

null Beeld

Waardevol

Ik werk met veel plezier in een verzorgingshuis. Wat me opvalt, is dat zowel de persoon die bij ons komt wonen als ook de familie denkt dat alles van het ‘gewone’ leven stopt. Hoe wonderlijk is dat? Waarom zou je niet meer naar een zangkoor kunnen, naar een bridge- of biljartavond? Of, wat ik nu lees, een abonnement opzeggen van dit blad? Betekent het dat als je in een verzorgingshuis terecht komt, het leven stopt? Ik hoop dat iedereen ziet dat het een waardevolle aanvulling kan zijn op het leven. Dat wij als zorg kunnen aanbieden waar dingen zelf doen niet zo makkelijk meer gaat. Familie kan vervoer regelen naar de activiteit, die zo vele jaren een onderdeel van het leven is. Er zijn zo veel mogelijkheden. Zo wordt het een zinvolle oude dag en die gun ik iedereen. Rita van Dijk (verzorgende zorg en welzijn)

Omi’s kleine duikelaar

Er stond een fascinerende foto in mijn baby-album: het plaatje van uw moeder met mij op schoot, haar achterkleinkind. Zo bijzonder om dat moment in beeld gevangen te zien. Wat een rijkdom als wij dat toch samen zouden kunnen ervaren oma, heb ik altijd stilletjes gedacht. Vele prachtige herinneringen heb ik aan u. Met opa was u voor ons de liefste oppas. Tijdens mijn studietijd aan de andere kant van het land speelden we Wordfeud en bezochten we met veel plezier de musicals in Utrecht. Onze voorliefde voor lezen delen we ook. Tijdens mijn zwangerschapsverlof stond er een hele krat Libelles klaar om rustig door te bladeren in de warme zomer. In mijn groeiende buik voelde u de kleine schopjes geven, u noemde hem een kleine duikelaar en breide heerlijke sokken en dekentjes. De weken verstreken en hij deed zijn naam eer aan. Ik stuurde u de filmpjes van mijn golvende buik! Nu ligt er een nieuwe foto klaar voor in een prachtige lijst. Mijn allerliefste oma heeft onze zoon op schoot, haar achterkleinkind. Omi’s kleine duikelaar. Corella

Ik beken

Vroeger las ik de Libelle bij mijn moeder, maar vond het altijd wel een beetje een tuttig blad. Dat zou ik later écht niet lezen. Hoe grappig dat ik nu op 47-jarige leeftijd elke week uitkijk naar de donderdag wanneer de Libelle weer op de mat valt én dat mijn mega-hippe buurvrouw laatst bekende dat ze het stiekem zo leuk vindt om van mij de Libelle te ontvangen. Inmiddels kom ik er gewoon ronduit voor uit: ik vind Libelle een superleuk blad! Anette van Sandwijk

null Beeld

Knap van haar

Onlangs zag ik een tv-programma waarin mensen met een dwangstoornis met exposuretherapie aan de slag gingen. Ik moest hierbij terugdenken aan een gebeurtenis van jaren geleden. We hadden een logé met geleidehond. We waren vergeten dat een blinde kennis die extreem bang is voor honden, óók zou komen. Wat nu? Ik voelde er niks voor om de hond in een slaapkamer op te sluiten. We legden onze kennis uit dat de hond heel rustig was. Gedurende de middag maakte ze stapje voor stapje kennis met de viervoeter. Ze ging zelfs op haar knieën zitten om de hond te knuffelen. Ik kreeg een brok in mijn keel, want ik wist hoe bang ze was voor honden. Ze gloeide van trots. Ik ook. Riet Brusselaars

In mijn gedachten

Ongeveer 28 jaar geleden schreef ik een stukje in de Libelle. Hierop reageerde Anita uit Koog aan de Zaan. Wij, allebei moeder van twee zoons, hebben een paar keer koffie met elkaar gedronken. Zelfs lief en leed gedeeld toen ze me vertelde te gaan scheiden en naar Wognum te verhuizen. Daar zou namelijk een tante van haar wonen. Zo eindigde onze vriendschap net zo snel als dat hij ontstond. Ik rijd tegenwoordig vaak langs Wognum en moet altijd aan haar denken. Hoe gaat het met je? Wat zou ik het leuk vinden je ooit nog eens te ontmoeten en bij te praten hoe onze levens verlopen zijn en hoe het met onze jongens gaat. Misschien lees jij dit of herkent iemand dit verhaal uit jouw kring. Ik spreek graag nog een keer met je af. Mariëlle uit Zaandam

  • Productie: Laura van der Meer
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden