PREMIUM10 gênante kerstverhalen

“Ik dacht dat ze echt wilde weten wat ik van haar tiramisu vond...”

null Beeld

Een gezellig samenzijn met blije gezichten en vrede op aarde? In films misschien, de werkelijkheid is vaak een stuk gênanter. En grappiger.

Joan Makenbach
null Beeld

Vrede op aarde? Echt niet!

Anouk (37): “Het was overduidelijk: mijn twee zwagers, een koppel, hadden fikse ruzie. Ik zag het meteen aan hun chagrijnige gezichten toen ze vorig jaar kerst bij ons kwamen vieren. Demonstratief gingen ze zo ver mogelijk uit elkaar zitten, niet van plan zich over die ruzie heen te zetten.

Ik had nog zo mijn best gedaan: de kerstboom was mooi versierd, overal brandende kaarsjes, de open haard knetterde, kerstmuziek aan en de tafel stond vol hapjes. Maar de heren bleven boos. Tegen ons deden ze normaal, tegen elkaar passief-agressief. De kamer vulde zich met een enorme spanning. Na twee uur riep ik mijn man met een smoes naar de keuken. Ik hield die akelige sfeer echt niet meer vol. Mijn man heeft toen zijn broer en echtgenoot tot de orde geroepen: of ze deden nu normaal of ze mochten weer vertrekken.”

null Beeld

Eerlijk of niet?

Elena (35): “Kerstmis 2009, mijn vuurdoop bij de familie van mijn (inmiddels) echtgenoot Frank. We hadden gegourmet en zaten allemaal klaar voor het dessert: tiramisu. Schijnbaar iets wat mijn schoonmoeder elk jaar maakte en waar iedereen haar om roemde. Nadat ik een hap had genomen, keek de hele familie me verwachtingsvol aan. En? Ik begreep niet goed wat ze van me verlangden, ik kende hen net een paar maanden. Maar dit brouwsel was géén tiramisu. Ik dacht dat ik dat wel eerlijk kon zeggen, Nederlanders staan immers bekend om hun directheid. Als iemand weet hoe het hoort te smaken, ben ik het. Ik ben tenslotte geboren en getogen Italiaanse.

null Beeld

Thuis maken we tiramisu met verse eidooiers, mascarpone, marsala en biscotti savoiardi. Niet met Bastogne-koeken, roomkaas uit een pakje en wat druppels amandelaroma. Mijn opmerking viel volledig verkeerd. Met een ruk trok mijn schoonmoeder mijn schaaltje van tafel en zette het met klap voor zichzelf neer. Het is gelukkig goed gekomen, maar ze heeft me nooit meer haar tiramisu gegeven. Met kerst krijg ik als enige wat bonbons als dessert.”

null Beeld

Kerst met een kater

Sandra (45): “Tot dan toe was tweede kerstdag 2020 vlekkeloos verlopen. Na het kerstdiner van negen gangen voor drie volwassenen en twee kinderen, waste ik alles af en ruimde ik de keuken op. De laatste handeling was het opbergen van mijn zilveren bestek, dat ik boven in de kast bewaar voor speciale gelegenheden. De cassette met drie lades was loodzwaar, ruim dertig kilo. Ik klom op een stoel om bij de bovenste plank te komen, welke stoel het was wist ik niet meer. En omdat de cassette mij het zicht benam, kon ik het ook niet zien. Achteraf stom, want ik had prima kunnen weten dat er wieltjes onder zaten.

null Beeld

Het leek in slowmotion te gaan: het moment dat ik begon te rijden tot het besef dat ik echt ging vallen. Daarna was het met een enorme klap gebeurd. Met cassette en al vloog ik over de rugleuning van de stoel. De kist was kapot, maar ik ook. Mijn lijf leek het nog te doen, maar mijn schouder was helaas gebroken. Ik moest onmiddellijk naar de eerste hulp. Maar omdat ik bang was dat mijn mooie jurk kapot geknipt zou worden, verkleedde ik me met behulp van mijn man en schoonmoeder nog snel. In het ziekenhuis kreeg ik een mitella. Het zou verder met veel rust conservatief moeten genezen, zonder operaties. Ik heb daarna weken niet kunnen bewegen en rechtop in bed geslapen, zwaar onder de pijnmedicatie. Gelukkig is het goed gekomen. Eigenlijk moet ik nog steeds lachen als ik denk aan de blik van de verpleegkundige bij het zien van mijn ‘feestkleding’: een vest met olievlekjes, daaronder alleen nog een beha, een slobberige joggingbroek, dikke wollen sokken en blauwe badslippers…”

null Beeld

Alles gratis?

Bregje (32): “Als post- en pakketbezorger is december mijn drukste maand. Zo vlak voor de kerstdagen willen we dat iedereen zijn kaartjes en cadeaus op tijd binnenkrijgt, dus het is flink bikkelen. We maken lange dagen en ik ben meestal goed uitgeput na zo’n werkdag.

null Beeld

Mede daardoor stond ik vorig jaar kerstavond pas om vijf uur in de supermarkt voor mijn feestboodschappen. Daar leek het wel alsof alles die dag gratis was geweest. Alle schappen léég. Er was werkelijk geen stukje kip meer te krijgen, noch iets anders waarmee ik als single voor mezelf een feestmaal kon verzinnen. Tweede kerstdag zou ik bij mijn zus vieren, maar de andere avonden zat en at ik alleen. Gelukkig werden er nog wel pizza’s bezorgd.”

null Beeld

Plastic velletjes

Paula (41): “Toen ik vier jaar geleden nieuw was in de familie van mijn vriend Paul, viel ik met mijn neus in de boter. Ik was uitgenodigd bij zijn zus met kerst, maar ik moest wel iets lekkers meebrengen. Iets culinairs welteverstaan. Schijnbaar maakte iedereen altijd een onderdeel voor een koud en warm buffet. Ik ben zelf meer van de soep-in-zak en kant-en-klare pannenkoeken, maar daar durfde ik niet mee aan te komen.

null Beeld

Bij de plaatselijke traiteur bestelde ik gevulde tomaten met zeevruchten en huisgemaakte rollade met cranberrypaté. Zag er zeer gelikt uit. Ik schepte alles keurig in gouden schalen en blufte me zo de familie in. Helaas was ik één ding vergeten te verwijderen: de plastic inlegvelletjes die de slager keurig tussen de plakjes rollade had gelegd.”

null Beeld

Gevuld soepje

Eugenie (32): “Het was mijn beurt voor het traditionele zevengangendiner in de vriendenkring, maar ik ben verre van een culinair wonder. Ik heb wel een paar klassiekers die het altijd goed doen als ik mensen te eten krijg, zoals mijn befaamde linzensoep. Als ik die zou combineren met een makkelijk kaasplankje (van de kaasboer), grand dessert (met ijs uit de supermarkt) en een garnalencocktail, kwam ik een heel eind, zo bedacht ik.

null Beeld

Ik stond de hele dag in de keuken en was supertrots op mijn allereerste topdiner. We begonnen met de soep, waar ik uitgebakken spekjes in had gedaan voor de feestelijkheid. Maar die was daardoor zo voedzaam en vullend, dat we alle zes propvol zaten. Ik hoopte dat de spoom met prosecco en citroenijs de boel nog een beetje zou laten zakken. Alleen bij gang drie had niemand nog trek en zijn we overgegaan op de koffie. Uiteindelijk hebben we nog drie dagen gegeten van het kerstdiner.”

null Beeld

Dubbel fout

Alice (45): “Voor kerst trekken we met de hele familie lootjes en kopen dan een cadeau van ongeveer € 25,-. Dat doen we op de verjaardag van mijn jongste dochter in november, als we toch allemaal bij elkaar zijn. Meestal schrijf ik de namen op en ga dan rond met een slabak waarin alle dichtgevouwen papiertjes zitten. Nu is het tot mijn grote schrik al twee keer gebeurd dat ik mijn zwager heb overgeslagen.

null Beeld

De eerste keer had ik per ongeluk de naam van mijn moeder dubbel genoteerd, vorig jaar kreeg mijn zoon een extra cadeau. Beide keren kreeg mijn zwager dus niets. Ik heb hem toen maar snel een boek gegeven dat ik nog had liggen, maar ik vrees dat hij denkt dat ik een bloedhekel aan hem heb. Eén keer is al erg, maar als het je twee keer overkomt en ook nog bij dezelfde, dan kan het niet anders dan dat je dat ‘expres doet’.”

null Beeld

Gênante kerstverhalen: vleugje rood

Ellen (45): “Op de uitnodiging voor het grote kerstfeest van mijn werk stond ‘een vleugje goud’ als dresscode. Nu had ik nog een chic wit ‘mannenpak’ waar ik een gouden topje onder kon dragen en gouden pumps. Eenmaal op het feest stonden overal kraampjes waar je iets kon eten en drinken.

null Beeld

Ik begon met een glas glühwein, maar net toen ik een slok wilde nemen, stootte een collega me aan. De wijn ging over mijn pak heen, precies in mijn kruis. Ik zag iedereen naar me kijken, maar toen ik op het toilet probeerde de vlek weg te poetsen, maakte ik het alleen maar erger. Kortom: binnen een uur was ik weer thuis. Ik heb mijn pyjama aangetrokken en ben niet meer van de bank gekomen.”

null Beeld

Stuiterende kalkoen

Millanie (49): “Traditiegetrouw bereidde mijn moeder met kerst kalkoen in de oven. Om het lekker mals te houden, overgoot ze de kalkoen af en toe met braadvocht. Deur open, slee met het gevogelte iets naar voren trekken en dan bedruipen met jus. Zo ook die keer dat wij, haar drie dochters, bij haar aten. Ze trok alleen de la net iets te ver naar voren, waardoor de kalkoen uit de oven schoot en zo een rondje over de keukenvloer maakte.

null Beeld

We hebben gegierd van het lachen, maar hem ook weer gevangen en terug in de oven gestopt. Later hebben we hem heerlijk opgegeten. Een paar jaar later overleed mijn moeder. Het verhaal van de stuiterende kalkoen vertellen we nog steeds elk jaar. Het werd ook mijn drijfveer om de traditie in ere te houden. Nu maak ik elk jaar met kerst een kalkoen klaar en denk ik aan haar.”

null Beeld

Stoofperen met een tic

Naomi (37): “Met de hele familie plus aanhang aten we op kerstavond bij mijn ouders. Mijn moeder had haar uiterste best gedaan voor een feestelijk en kindvriendelijk menu. Met zowel spruitjes en gevulde varkenshaas, als appelmoes, stoofpeertjes, aardappelrondjes en vissticks. De kinderen waren superblij. Misschien wel iets te, want ze leken met de minuut vrolijker te worden tijdens en na het eten.

null Beeld

Toen ze ook nog draaierig liepen, vroeg mijn schoonzus aan mijn moeder wat er in de stoofpeertjes zat. Ze sloeg haar handen voor haar ogen en riep: ‘O nee!’ Ze was vergeten dat niet alle alcohol verdampt tijdens het koken en dat het ook niet slim was vlak voor het opdienen een flinke scheut port bij de peren te doen. De (klein)kinderen sliepen als roosjes die nacht. Dat dan weer wel.”

Illustratie: Shutterstock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden