null Beeld

PREMIUM

“Ik functioneerde nauwelijks meer , ik kreeg black-outs en kwam mijn huis niet meer uit ”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Redactie

Afgekickt

Vanwege chronische pijnklachten schreef mijn huisarts mij tien jaar geleden de pijnstiller oxycodon voor. Ik wilde zó graag blijven werken, ondanks de fysieke uitdagingen. Als ik toen had geweten dat dat spul me uiteindelijk mijn baan zou kosten, maar ook mijn gevoelsleven, concentratievermogen en sociale leven. Dat ik zou veranderen in een nauwelijks functionerende vrouw… De maat was vol toen zelfs de simpelste karweitjes niet meer lukten, ik black-outs kreeg en bijna mijn huis niet meer uit kwam. Na het lezen van een artikel over iemand die verslaafd was aan oxycodon, viel het kwartje en zocht ik hulp. Ik kwam terecht in een verslavingskliniek. Ik weet niet waar ik méér last van had: dat ze me niet vertrouwden en geregeld mijn spullen doorzochten of dat de tassen van mijn familie werden doorzocht als ze mij kwamen opzoeken. Ik heb een geweldig vangnet en kom hier zéker bovenop. Wel wil ik mensen waarschuwen voor oxycodon. Als ik maar iemand kan helpen met mijn verhaal, dan is deze periode ondanks alle narigheid tóch een goede geweest.
Marja

Zo vertrouwd

Mijn vader werkte vroeger bij een drukkerij. Werknemers konden daar een abonnement nemen op een paar tijdschriften. Zo kregen wij de Libelle. Ook toen mijn vader met de VUT ging, bleef de Libelle komen en zelfs na zijn overlijden in 2000 liep het abonnement door. Maar de tijden veranderden en die extraatjes stopten. Mama nam nu zelf een abonnement. Als ik op visite kwam, las ik altijd haar tijdschriften. Of er lag een stapeltje voor me klaar. Het was jarenlang heel vertrouwd. “Zal ik het opzeggen?” vroeg mama weleens. Maar ze kon haar blad toch niet missen, ook al las ze er zelf nog maar amper in. Nu heb ik de laatste Libelle uit haar brievenbus gehaald. Het abonnement is opgezegd, de sleutels van haar appartement zijn ingeleverd. Als ik de stapel uit heb, neem ik zelf een abonnement, misschien wel samen met mijn dochter.
Terry Alblas

null Beeld

Teleurgesteld

In Libelle las ik de brief van een vrouw wier oogarts haar ooglidcorrectie slecht had uitgevoerd. Wat erg voor haar. Zelf heb ik jaren geleden een ooglidcorrectie laten doen bij een bekende plastisch chirurg. Hij had een wachtlijst van zes maanden, maar ik was bereid te wachten. Het werd ook vergoed door de verzekering omdat het nodig was. Nou, deze chirurg heeft de operatie zo slecht uitgevoerd dat de ingreep over moest. Daarna volgde een derde operatie. Ik begrijp achteraf gezien niet dat ik hem dit heb toegestaan. Lang verhaal kort: ik zit nu met twee grote ‘muggenbulten’ in de binnenkant van mijn ogen. Ik ben zo teleurgesteld! Een nieuwe ingreep door een andere arts wordt niet meer vergoed.
Anoniem

null Beeld

Zondagmiddag

Buiten is het miezerig en ik zit te bedenken wat ik zal gaan doen. Het is echt weer om even bij mijn ouders op bezoek te gaan. Ik werk allang niet meer, de kinderen zijn het huis uit en ik heb meer vrije tijd. Het was vroeger altijd haasten en op de klok letten. Ik denk aan mijn ouders en ruik al de vers gezette koffie. Als ik voorbij hun huis kom, moet ik altijd even kijken. Er hangen nu vreemde gordijnen en ze zitten niet voor het raam. Lieve pa en ma, wat mis ik jullie!
R. Visser

Mijn draakje

Met 33 weken werd mijn kleine jongen geboren. Hij was veel te vroeg en veel te klein. De eerste maanden van zijn leven leek alles in orde. Hij groeide goed, maar toch was er iets waar we de vinger niet op konden leggen. Met acht maanden kregen we te horen dat hij het syndroom van West heeft door een herseninfarct. Ik voelde me machteloos, boos en tegelijkertijd heel bang. Hoe zou zijn toekomst eruitzien? We zijn nu acht jaar verder en hij heeft autisme, epilepsie en een verstandelijke beperking. Maar hij is zo bijdehand en laat ons met zijn doorzettingsvermogen en kracht telkens versteld staan. Hij zingt de hele dag, loopt zelfstandig en is zo’n klein draakje! Ik voel geluk op de dagen dat het goed gaat en pijn op de dagen dat het minder gaat. Maar wat ik elke dag van hem leer is: wees jezelf en trek je niks aan van wat een ander vindt. Ik ben trots op mijn kleine aap.
Maaike Naber Nieman

Dag lieve vriendin

Opeens was je in mijn leven, een vriendin waar ik zo veel raakvlakken mee had. Uren kletsen, de slappe lach, lekker eten, shoppen, naar de bios, zeuren over ons lichaam want van al dat lekkere eten werden we weer te zwaar. Ruim tien jaar liepen wij in de avond het laatste rondje met de hondjes. Even samen de dag doornemen. Daar kwam een einde aan toen jij ons mooie dorpje verliet en in Amsterdam ging wonen. Het laatste jaar ging het niet lekker met je gezondheid. Je ging ziekenhuis in, ziekenhuis uit. De laatste keer dat je werd opgenomen zei je tegen mij: “Ik ga niet eerder naar huis voordat ze de oorzaak hebben gevonden.” Helaas kwam jij nooit meer thuis. Ik zou zaterdag bij je op bezoek gaan, maar kreeg de dag ervoor een appje: ‘Kom maar niet, er is corona op de afdeling, ik ben net getest’. Jij kreeg ook corona. Wat heb je gevochten, maar je kon het niet winnen van dit stomme virus. Lieve Kiek, ik zal je nooit vergeten.
Alice

Erelid

Laatst was ik met de moeder van mijn vriend aan het fietsen in de omgeving van Epe. Ze vertelde dat zij al veertig jaar abonnee is van Libelle. Wat bijzonder dat iemand zó lang loyaal kan zijn aan een blad. Ik vind dat zij daarvoor wel een plaatsje verdient in Libelle. Hierbij wil ik Aly van der Wal uit Zuidland feliciteren als erelid én als lieve moeder van mijn vriend. Ik wens haar nog veel blije momenten met haar favoriete tijdschrift.
Heel veel liefs, Dilek

Unieke band

Wat zijn wij toch een mooi groepje vriendinnen, realiseerde ik mij toen we laatst eindelijk weer een dag bij elkaar waren. Iedereen uniek en toch samen één. We zijn al 48 jaar bevriend, in het begin als goede buren, later als vriendinnen. Ook toen ik verhuisde naar een plaats zo’n 120 kilometer verderop, bleef de band bestaan. Niet meer even op de koffie, maar twee keer per jaar een gezellige dag. Ook steunen we elkaar bij het verlies van dierbaren. Wat zou ik iedereen zo’n hechte vriendinnengroep gunnen en vooral tegen de jongeren willen zeggen: lieve mensen, sta even stil, heb oog voor die ander en maak tijd voor elkaar.
Adri Eggermont-van der Oest

null Beeld

Onmenselijk

In maart 2020 werd mijn 92-jarige dementerende moeder behoorlijk ziek. Ze kreeg geen lucht meer en had weinig eetlust. Voor de zekerheid werd ze doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar troffen we een aardige arts die haar een stevige anti- bioticakuur meegaf. Na drie weken in bed knapte mijn moeder gelukkig weer op. Totdat het woord corona viel en alle ouderen werden opgesloten in hun kamer om het virus tegen te gaan. Mijn moeder raakte in de war omdat ik niet meer binnenkwam en zat zeker drie maanden alleen op haar kamer. Ook tijdens de tweede lockdown werd de afdeling weer afgesloten. Laten we eerlijk zijn: onze ouderen zitten toch niet in een zorgcentrum om opgesloten te worden? Het is de laatste fase van hun leven, waarin elke dag een cadeautje zou moeten zijn!
Pauline Pieters

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden