Koen Beeld Libelle
KoenBeeld Libelle

Ik hoop dat Maud zich nu gaat richten op een leven zonder mij

Na het gezellige onderonsje met Loretta in het verpleeghuis, treft Koen zijn (bijna) ex-vrouw Maud. Het is ongemakkelijk, maar toch ook wel prettig voor Koen dat Maud het nu weet.

Dagboek #26

Natuurlijk hadden Loretta en ik onze relatie nog wat langer geheim willen houden. Maar ik moet zeggen, nu het eruit is ben ik behoorlijk opgelucht. Ik hou er niet van om spastisch te doen, te liegen, me in bochten te wringen. Open en eerlijk duurt al eeuwen het langst. Ik hoop maar dat Maud zich nu gaat richten op een leven zonder mij, en niet de hele tijd blijft flirten met het idee dat we weer bij elkaar zouden kunnen komen. Dat gaat niet meer gebeuren. Nooit meer.

Kinderen

Ik zit er nu over te denken om Loretta aan de kinderen voor te stellen, maar volgens haar kan ik daar beter mee wachten. Kinderen hebben vaak meer tijd nodig. Daarbij vinden kinderen het minder erg – volgens haar – om door te krijgen dat er misschien iets speelt, zonder dat nou heel hard te zeggen. Anders dan bij exen die er totaal op gebrand zijn te willen weten wat er speelt. Geen idee waar Loretta die wijsheid vandaan haalt, maar het klinkt logisch.

Helaas hebben Loretta en ik dit weekend geen tijd voor elkaar. Ik moet weer gaan zeilen met een groep. Het is een gemengd gezelschap van mannen en vrouwen van rond de dertig. Als ze met hun bagage aan boord komen, probeer ik in te schatten wat de gelegenheid is. Meestal zeggen de mensen het erbij als ze boeken: het is reünie, een verjaardag, een jubileum, of een werkuitje. Dit keer stond er niks bij en ik heb geen idee wat deze gemêleerde groep te vieren heeft.

Iele man

Als ik iedereen geïnstrueerd heb en we kunnen vertrekken, zijn het twee mannen die het meeste initiatief nemen, waarbij ze een derde, een wat iele man, meeslepen. We babbelen een beetje, zoals dat gaat, waar ze vandaan komen en hoe ze elkaar kennen. “We zijn gewoon allemaal vrienden, alleen zij zijn broers”, zegt de langste van de drie. “En jullie dachten: we gaan er gezellig een weekendje tussenuit”, zeg ik voor de neus weg. “Ja”, is het afgemeten antwoorden van ze alle drie.

Als we uit de haven varen vraag ik of ze kunnen helpen de zeilen aan te halen. Een werkje waar kracht bij komt kijken. Terwijl we bezig zijn zie ik ineens die dunste man een wegtrekker krijgen, waarbij hij zowat van boord kukelt. Gelukkig heeft zijn broer het in de gaten en hij neemt hem mee de kajuit in. “Nu al zeeziek?” zeg ik lachend. “Hij is terminaal”, zegt de lange. “Dit wordt zijn laatste weekend. Moet ik nog wat mensen halen om te helpen?” vraag hij in één adem door.

“Graag”, zeg ik overdonderd.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden