null Beeld Bart Brussee
Beeld Bart Brussee

“Ik kan me geen huis zonder kinderen voorstellen”

Hijltje Vink (60) is ruim dertig jaar pleegmoeder. Ze heeft twee biologische en twee geadopteerde kinderen, negen pleegkinderen voor wie ze een moederrol vervult en een heel stel kinderen dat tijdelijk bij haar was.

Deborah LigtenbergBart Brussee

“Iedereen die een kind krijgt, wil dat het gelukkig opgroeit. Toch lukt dat soms niet, vaak door problemen die van generatie op generatie voortduren en waar steeds opnieuw een kind de dupe van wordt. Zoals het jongetje dat door zijn moeder voor de deur van een kindertehuis was gedropt en daarna bij mij kwam. Of het meisje dat ik midden in de nacht moest ophalen omdat haar moeder haar oudere zusje zo had mishandeld dat ze overleed. Het kost me dan moeite om te bedenken dat ook die moeder van haar dochter heeft gehouden. Dat probeer ik altijd voor ogen te houden, vooral voor de kinderen. Het zijn en blijven de ouders, ook als een kind in een pleeggezin terechtkomt. Die nare kanten zijn gelukkig maar een fractie van mijn werk. Of werk… het is een manier van leven. Ik kan me geen huis zonder kinderen voorstellen. Er gebeuren veel mooie dingen. Het jongetje dat bij het kindertehuis werd achtergelaten, kon uiteindelijk terug naar zijn moeder. Ze was door een moeilijke tijd gegaan en had aan zichzelf gewerkt. Of het meisje dat op haar twaalfde bij ons kwam en zó beschadigd was dat ze steeds op haar kamer bleef. Toen ik op een gegeven moment dacht dat ons huis misschien wat te groot werd en over verhuizen begon, zei ze: ‘Alsjeblieft niet, dit is mijn thuis.’ Dat ontroerde me. Het is fijn om iets te betekenen in het leven van een kind dat het moeilijk heeft.”

Afscheid nemen went nooit

“Ik heb twee biologische kinderen en twee geadopteerde. Negen pleegkinderen bleven permanent, anderen woonden hier tijdelijk. Soms kortdurend als crisisopvang, soms voor langer. Het begon eenendertig jaar geleden met een baby. Mijn ex-man en ik hadden vier kinderen, een heerlijk ruim huis en best plek voor een kind dat hulp nodig had. Dat werd het pasgeboren kindje van een moeder die er afstand van wilde doen. Zo’n moeder krijgt drie maanden bedenktijd en in die tijd gaat het kind naar een pleeggezin. Ik had er geen rekening mee gehouden dat zo’n hummeltje onder je huid gaat zitten. Het afscheid vond ik heftig. Daar ging ze, naar een adoptiegezin, die kleine schat. Het gemis bezorgde me vijf kilo gewichtsverlies. De pijn van het afscheid went nooit, maar ik ga er nu beter mee om. Ik wil er niet te veel drama van maken. Het betekent voor het kind dat het tijd is om verder te gaan, vaak terug naar de ouders. Dat is alleen maar goed.”

null Beeld

Pannenkoeken

“Sinds twaalf jaar ben ik alleenstaand. Natuurlijk mis ik soms iemand die me helpt, maar het loopt allemaal goed. Als een kind in ons gezin geplaatst wordt, is dat voor iedereen spannend. Het meest voor het kind, want dat komt in een onbekende situatie terecht, vaak tegen zijn zin. Dus de fiets die hier klaarstaat wil hij niet. De pannenkoeken die ik bak hoeft hij niet – zijn moeder bakt ze veel lekkerder. Tas uitpakken? Mooi niet, hij gaat straks weer naar huis. Ik heb dit soort voorbeelden zo vaak meegemaakt. Zeker de eerste tijd leeft een pleegkind tussen droom en werkelijkheid. Het kost tijd, geduld en veel liefde om een kind te laten settelen.

Voor mijn vier eigen kinderen was het denk ik niet altijd gemakkelijk, hoewel ze er goed mee om zijn gegaan. Ze moesten toch de aandacht delen. Door alle onverwachte dingen in ons gezin staan ze relaxed in het leven en voelen ze zich verantwoordelijk voor de mensen om hen heen en de buurt waarin ze leven. Wij zijn door pleegzorg in zo veel werelden gestapt. Het heeft ons leven prachtig gekleurd, letterlijk en figuurlijk. Ik voel me gezegend dat ik dit mag doen.”

“Hijltje voelt echt als mijn moeder”

Marllisa (13): “Mijn moeder zat in de gevangenis toen ik werd geboren. Ik ben er niet verdrietig over dat ik één dag oud was toen ik bij haar weg moest en naar Hijltje ging. Mijn moeder heeft zelf gezegd dat ze niet voor me kon zorgen. Inmiddels heb ik geen contact meer met haar. Hijltje voelt echt als mijn moeder. Soms is ze een beetje streng, maar bijna altijd is ze heel aardig en behulpzaam. Als kind heb je een fijne plek nodig, anders gaat het niet goed met je. Ik ga pas weg bij Hijltje als ik volwassen ben.” Ook op de foto: Grace (6).

  • Styling: Ronald Huisinga. Haar en make-up: Wilma Scholte, Astrid Timmer. M.M.V.: Dr. Martens (boots), Groots! (ceintuur), H&M (lichtblauwe jurk), Hema (groene jurk), Mango (paars jurkje, grijsgroene jurk), Nelson (boots Grace), Nolten (witte pumps), Vero Moda (lila jurk), Refill (T-shirt), Raizzed (hoody), Urban Classics (broek), Venice (sneakers), Zara (beige laarsjes)
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden