null Beeld

“Ik keek hem aan en hij wist het meteen”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Redactie

IK MIS JE

Vandaag is ze jarig, maar ze is er niet meer. De uitvaart was druk, de kerk was te klein. Het doet goed om te weten dat ze zo geliefd was. Achteraf zeiden mensen: “Je mag dankbaar zijn dat ze zo lang bij jullie heeft mogen blijven, ze had een gezegende leeftijd.” Ze bedoelen dat goed, maar zo voelt het niet. Haar niet meer kunnen bellen of even bijkletsen over kleine dingen. Haar nummer staat nog in mijn telefoon, het lukt me niet om het te wissen. Op een verdrietig moment liep ik door de tuin en zag ik de lelietjes-van-dalen die zij me had gegeven. Het was net of ze me groette. Ik plukte er een paar en zette die in een vaasje bij haar foto. Regelmatig vragen mensen hoe het met me gaat. Bij goede vrienden krijg ik een luisterend oor, maar vaak zeg ik: “Prima, ze had een gezegende leeftijd.” Lieve mama, wat mis ik je. Anja

De badjuf

Eind jaren zestig namen mijn ouders een gezinsabonnement op het nabijgelegen natuurbad. Het kleine instructiebad is gevuld met helder chloorwater. Ik ken geen angst, want ik kan overal staan en spelenderwijs leer ik de beginselen van zwemdiploma A. Als het tijd is voor het diepe, gluur ik angstig naar het donkere natuurbad. Voordat ik er erg in heb, geeft de badjuf me een duw en verdwijn ik in het water. Als ik proestend bovenkom, ben ik in paniek. “Zwemmen!” brult de juf. Ze regeert met ijzeren zwemhaak. Ik krijs het hele zwembad bij elkaar. Maar ik zwem, ik moet wel. Diezelfde zomer mag ik afzwemmen, samen met honderd andere kinderen. In de regionale krant krijgt de badjuf veel lof voor de uitstekende manier van opleiden. Dat kan wel zijn, maar ik gruwel nog steeds van haar. Marry Kramer

null Beeld

GROENE VINGERS?

We gingen verhuizen en ik zou de trotse eigenares worden van een tuin. Oké, niet overdrijven, een ‘tuintje’. Mijn man en ik hadden een deal: hij zou binnen klussen en ik zou buiten aan de slag gaan. Ik schafte wat tuinboeken aan. Verbazingwekkend hoe snel je informatie kunt opslurpen als iets je werkelijk interesseert. Na wekenlang blokken in mijn twee tuinboeken sprak ik overtuigend tuinjargon, nog voordat ik ooit één spade in de grond had gestoken. Mijn tuin zou een paradijs worden, zo veel stond vast. Mensen zouden langslopen en in opperste verrukking stilstaan. Maar genoeg gedroomd. Ik moest maar eens aan de slag gaan. Afra Kroon

Lieve mam,

Libelle is ons communicatiemiddel geworden. Je plakt gekleurde labeltjes of krast een groot kruis bij de artikelen die je raken of die ik echt moet lezen. Vaak vertel je me niets over wat je aankruist. Als het over emoties gaat, ben je een vrouw van weinig woorden. Op deze manier neem je mij een beetje mee in jouw wereld en laat je me zien dat je aan me denkt terwijl je jouw favoriete blad leest. De laatste jaren maak je de puzzels, want ‘dat houdt je hersenen in beweging’. Dat raakt me, wetende dat het een schrikbeeld voor je is om net als je moeder en oma dementie te krijgen. Wat mooi dat een tijdschrift zo veel verbinding kan geven. Esther van Apeldoorn

null Beeld

SPECIALE GETUIGE

Oma, al jaren leest u trouw de Libelle. Nadat u een stapeltje heeft opgespaard, komen ze altijd bij mij terecht. Vorig jaar zou ik gaan trouwen met de liefste man op aarde, maar helaas gooiden de coronaregels roet in het eten en de bruiloft werd een jaar uitgesteld. Het was spannend of u er nog wel bij zou kunnen zijn, want u had gezondheidsproblemen. Daar-bovenop kreeg u ook nog eens corona en verbleef u vier weken in een verzorgingshuis. Het was een zenuwslopende periode. Gelukkig bent u hersteld, hoewel u nog steeds niet helemaal de oude bent. Nu is het dan eindelijk zover: wij gaan trouwen en u, mijn negentigjarige oma, bent mijn speciale getuige! Ik hou ontzettend veel van u. Dikke knuffel, Laura

Net zo mooi

Elk jaar ga ik samen met mijn man een week naar La Palma, het meest noordwestelijke eiland van de Canarische Eilanden. Daar maken we dan prachtige wandelingen door het vulkanische landschap. Helaas konden wij door corona afgelopen jaar niet op reis. Als alternatief hadden we een natuurhuisje geboekt in het Zuid-Limburgse Heijenrath. We waanden ons daar in het buitenland, het was net zo prachtig wandelen als op La Palma. Wat een ongelooflijk mooi stukje Nederland! Marjan

Paniek!

Ik ben 84 jaar en nog steeds gek op zwemmen. Ik ging naar het water achter de dijk, haalde mijn gehoorapparaatjes eruit en legde die boven op mijn tas. Even later zat ik weer op de fiets op weg naar mijn zus voor een kop koffie. O jee, waar heb ik nou mijn gehoorapparaatjes gelaten? Paniek! Samen met mijn zus ging ik terug naar de dijk. Helaas, ze lagen er niet. Totdat ik ze vijf stappen verder zag liggen in het zand. Mijn dag was weer goed. Petronella

null Beeld

TOCH ZWANGER!

Ik voelde me al een week niet zo lekker, moe en lusteloos. Wat was er toch aan de hand? Zou de overgang al begonnen zijn? Zes jaar eerder kregen wij te horen dat zwanger worden er niet in zat, dus gingen we ons leven anders inrichten. We deden leuke dingen samen, genoten van neefjes en nichtjes. En opeens die zaterdagochtend dacht ik: laat ik toch een test doen. En ja hoor, positief. Ik liep in shock naar beneden naar mijn man. Ik keek hem aan en hij wist het meteen. Ik ben zó blij dat er een lot uit de loterij in mijn buik groeit, en dat op mijn veertigste. De eerste echo staat gepland. Truus

Meer aandacht

Vier jaar geleden zat ik samen met mijn dochter naar een documentaire te kijken over seksueel misbruik. Dat was een trigger, ik kon niet langer zwijgen. Op 57-jarige leeftijd vertelde ik mijn man en dochter over het misbruik dat mij op jonge leeftijd is overkomen. Wat zou het goed zijn als er op scholen, in het Jeugdjournaal of op welke manier dan ook meer aandacht komt voor de schade die dit aanricht. Daders, jullie hebben geen idee. Ik heb lang een masker op gehad, uiteindelijk ging de beerput open. Dat voelt als opluchting, ook al zijn de familiebanden nu verscheurd. Het gaat al veel beter met mij. Maar de littekens verdwijnen nooit. G.B.

Schoggi

De liefde voor chocolade is mij in mijn geboorteland Zwitserland met de paplepel ingegoten. Het woord Schoggi (Zwitsers voor chocolade) stond in mijn top 5 van eerste woordjes. Ik herinner mij de tearoom van mijn tante en oom in Zürich. Als je door de artnouveau-deur binnenkwam, werd je bedwelmd door de geur van chocola, koffie, warme noten en karamel. Een etage lager was de schatkamer: de chocolaterie! Het team met witte schorten en mutsen kende mij. Ik mocht roeren in de ketel en aan de giettafel staan. Vandaag spotte ik een XL-chocolade-eend van 1,8 kilo in een etalage. Ter plekke stuurde ik de foto naar mijn kleindochter van vijf. Zij reageerde: “Dankjewel oma, dit is wat ik wil en ik beloof dat ik het zal delen met mijn broers!” Heb ik dan toch de liefde voor chocolade doorgegeven? Isabella

  • Productie: Laura van der Meer
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden