null Beeld

PREMIUM

“Ik kijk terug op een prachtig leven met hem”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Redactie

Brief aan Sarah

Vijftig jaar ben je nu. Na twintig jaar je eigen schoonheidssalon te hebben gerund, vraagt je zoon of je hem wilt helpen in zijn pas geopende eetcafé. Je ziet het als een nieuwe kans, want koken is je grootste hobby. Je pensioen heb je samen met je man opgebouwd door onroerend goed te kopen. Jouw man, je eerste vriendje, met wie je al bijna dertig jaar getrouwd bent. Je leeft je leven met twee fantastische kinderen, fijne families, echte vrienden, een groot sociaal netwerk en een onbezorgd financieel bestaan. Maar dan krijg je baarmoederkanker. Vervolgens wordt je man verliefd op een ander en kiest uiteindelijk voor haar. In die periode krijg je borstkanker én word je voor de eerste keer oma. Wat een feest, maar je zult het alleen moeten doen. Drie maanden na de geboorte van je kleinzoon en midden in de nabehandelingen van je borstkanker komt er een officieel einde aan je huwelijk. Onbezorgdheid heeft plaatsgemaakt voor verdriet, onbegrip en boosheid. Je vindt je weg wel weer met hulp van alle lieve mensen om je heen. Eenzaam word je niet, maar alleen zijn is niet altijd leuk.
Je 67-jarige ik

null Beeld

Op afstand

In 2019 waren mijn man en ik bij het huwelijk van mijn dochter op Hawaii. Mijn dochter en ik hadden elkaar al jaren niet gezien, het was fantastisch elkaar op die speciale dag te kunnen zien. Een paar maanden later bleek ze zwanger van een tweeling. Net toen we een trip naar Amerika wilden plannen, kwam corona. Inmiddels is de tweeling, een jongen en een meisje, bijna vijftien maanden. Gelukkig zien we elkaar via het computerscherm, maar dat is toch anders dan elkaar vasthouden. Dat bijzondere eerste babyjaar hebben we alleen op verre afstand kunnen meemaken. Dat dat verdrietig en moeilijk is, behoeft verder geen uitleg, alhoewel ik mij er ten volle bewust van ben dat corona voor veel families veel tragischer gevolgen heeft gehad. Wij hebben nog steeds geen idee wanneer we naar Amerika kunnen, maar we verlangen er ontzettend naar eindelijk onze kleinkinderen in de armen te mogen sluiten.
Margreet Harvey-Bekkering

null Beeld

Als twee druppels water

Voor een bijzondere fotoserie in Libelle zijn we op zoek naar moeders en dochters die sprekend op elkaar lijken. Vinden jullie het leuk om in Libelle over jullie gelijkenissen en band te vertellen én kunnen jullie op zaterdag 19 februari op de foto in Wormerveer? Stuur dan een mail met jullie verhaal en foto’s naar redactie@libelle.nl o.v.v. ‘Moeder en dochter’.

Zieke partner

In Libelle las ik het verhaal van Marcha, die haar zieke man verliet. Ik kan me zo goed voorstellen dat het heel moeilijk was haar echtgenoot na zijn hersen-infarct te zien veranderen. Maar ik vind dat de belofte ‘in voor- en tegenspoed’ wel heel gemakkelijk wordt gedaan. Ze houdt zichzelf voor de gek als ze zegt dat ze hem een groot cadeau heeft gedaan door weg te gaan. Het was haar keus, niet de zijne. Ik kreeg op mijn 47e de ziekte van Parkinson. Ook mijn man had er moeite mee en begon een affaire. Ik heb geprobeerd ons huwelijk te redden, maar je moet er allebei in geloven. Bij het krijgen van een diagnose, zoals parkinson, wordt vaak aan de relatie tussen partners voorbijgegaan. Beide partners moeten dingen durven zeggen die misschien niet leuk zijn en ook durven horen dat de ander dingen niet fijn vindt. Open, constructieve communicatie is essentieel, maar zo moeilijk. Charlotte à Campo

null Beeld

Je laatste wens

We stelden je laatste wens steeds uit. Je zei altijd: “Ik hoop dat er in de groene weide ook motoren zijn.” Je wilde ook altijd graag kunnen vliegen over de wijde wereld, net als een vogel, zo vrij. Daar waar je altijd ging wandelen, en dan een pauze nam en op het hek ging zitten mijmeren, starend naar het water. Dáár wilde je heen. Vandaag zijn we zo ver. Wij laten je gaan. Op de vleugels van de wind vlieg je uit over de wereld. Vrij wilde je altijd zijn en nu ben je voorgoed vrij. En wij, wij laten je gaan met een lach en een traan. We dragen een stukje van je mee. Vergeten doen we je nooit, maar het is goed zo. Vrij ben je.
Fetsje

Het tuinpad

Als ik in Libelle de brief over het tuinpad van mijn vader lees, moet ik direct denken aan het tuinpad van míjn vader. Samen met mijn broer en zus ben ik opgegroeid op het platteland. In mijn hoofd loop ik weer over het hofpad, zoals wij dat noemden. Mijn vader was boswachter en als hij thuiskwam, mocht ik op het zadel van zijn bromfiets zitten tot het schuurtje. Aan het einde van dat pad stond een wit hekje, dat in mijn herinnering altijd openstond. De grote moestuin moest elke zaterdag worden geharkt, vaak het klusje voor mij. Vreselijk vond ik het. Maar als ik mijn ouders op zondag door de tuin zag lopen, was ik toch blij dat alles er zo netjes uitzag. Inmiddels zijn mijn ouders overleden. In gedachten zie ik mijn vader weer lopen door de tuin, zijn handen op zijn rug, genietend van wat groeide en bloeide. Wat kunnen herinneringen veel mooier zijn dan het moment waarop het gebeurde.
Bertha van Renselaar

null Beeld

Verborgen verdriet

Heb jij kinderen? Een vaak gestelde, ogenschijnlijk onschuldige vraag. Daar dacht ik vroeger ook nooit over na. Tot ik zelf een miskraam, prematuur verlies en een stilgeboorte meemaakte. Die intieme vraag voel ik nu, twaalf jaar later, nog steeds binnenkomen. Ongewenste kinderloosheid komt meer voor dan ik dacht. In de praktijk herken ik lotgenoten. Die ontwijken op sierlijke wijze het stellen van deze vraag, vertonen ander gedrag. Ik wil mensen die deze vraag stellen niet belerend toespreken, maar meer een oproep doen. Weet dat zoiets kan spelen, tast af en snap dat soms de gewoonste dingen al heel intiem kunnen overkomen.
Norma van der Hak

Dit gaat over jou!

Mijn man en ik zijn allebei tachtigers, zijn 58 jaar getrouwd en hebben samen veel ups en downs gehad. Nu wil ik hem graag in het zonnetje zetten. Ik hoef hem nooit iets te vragen, voor huishoudelijk werk draait hij zijn hand niet om. Zijn moeder had een winkel en als oudste in het gezin moest hij helpen als er iets gedaan moest worden, misschien dat dat ook meespeelt. Ik lees vaak over mannen die niets doen. Het is goed dat mannen in de running blijven, dat is goed voor hun lichaam en geest. Ik wilde dit toch even kwijt. Misschien dat mijn man het leest.
Anneke van Katwijk

null Beeld

Mijn engel

Mijn man had de ziekte ALS. Tien jaar heb ik hem met liefde verzorgd. De beslissing om definitief afscheid te nemen van het leven heeft hij nog heel lang uitgesteld. Ondanks zijn ziekte genoot hij nog van alles. Hij wilde zo lang mogelijk bij mij blijven. Toen de tijd daar was, was de beslissing heel zwaar en het afscheid vreselijk moeilijk. Toch ben ik erg dankbaar dat hij – en ook wij – het hebben aangedurfd. Ik kijk nu terug op een prachtig en intensief leven met hem, ondanks de tien verdrietige jaren. ALS is een verschrikkelijke, onomkeerbare ziekte, die het lichaam sloopt. Ik mis het mooie leven met mijn man, maar hij kijkt als een engel op mijn schouder toe en kan trots op mij zijn.
Herma Beaudoux

null Beeld

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden