null Beeld getty images, shutterstock
Beeld getty images, shutterstock

PREMIUM

“Ik leefde in een nachtmerrie, ik had niets fout gedaan”

Ze werd in juli 2017 onterecht beschuldigd van dopinggebruik. En drie jaar later overleed haar schaatsvriendin Lara. Toch won shorttracker Yara van Kerkhof (31) daarna weer medailles.

Redactiegetty images, shutterstock
null Beeld

“Mijn coach Jeroen belde: de Internationale Schaatsunie beschuldigde me van dopinggebruik. Hoewel er geen verboden middelen waren gevonden, had ik afwijkende bloedwaarden. Er zou een tuchtzaak komen, een schorsing dreigde. Zelfs al mijn prijzen van de voorafgaande jaren konden worden afgenomen. Ik was verbijsterd, verdrietig en bang. Hoe kon dat nu? Ik had niets fout gedaan. Ze zeiden: ‘Bewijs je onschuld maar.’ Na jaren blessureleed was ik door keihard trainen eindelijk terug op mijn oude niveau, en dan dit. Zó onrechtvaardig. Ik leefde in een nachtmerrie, dit kon het einde van mijn carrière betekenen. Terwijl ik huilend langs de ijsbaan zat, zei Jeroen: ‘Hier heb je niets aan, je kunt niet eens meer schaatsen. Zet je eroverheen.’ Ik werd boos. ‘Hoe kun je dit zeggen? Je weet toch welk nieuws ik heb gehad?’ Ik belde mijn oudere zus Sanne, ook shorttrackster. Ze is een voorbeeld voor me, we zaten samen in het nationale team. Thuis in de keuken hielden we op een deur onze snelste rondetijden bij, ‘de familierecords’. Toen ik mezelf tegen Sanne opnieuw dat zielige dopingverhaal hoorde vertellen, besefte ik: Jeroen heeft gelijk. Hier heb ik niets aan. Zolang de tuchtzaak niet is voorgekomen, zal ik ze eens laten zien wie ik ben en wat ik kan. Iedere wedstrijd kon mijn laatste zijn, ik reed mijn beste seizoen ooit. Ondertussen werd onderzocht waar die afwijkende bloedwaarden vandaan kwamen. Omdat ik als peuter altijd moe was en niet goed groeide, was na onderzoek een gaatje in mijn hart geconstateerd. Op mijn zevende onderging ik een openhartoperatie, een pijnlijke ingreep. Daarna had ik weer energie en kon ik normaal kind zijn. Het was mijn eerste, belangrijke levensles: pijn hoort bij presteren. Door die hartafwijking was de doorbloeding van mijn longen anders en dat was waarschijnlijk de oorzaak van de afwijkende bloedwaarden.”

null Beeld

Zilver en brons

“Na een uren durende, slopende hoorzitting, won ik de rechtszaak. Opluchting. Ik kon deelnemen aan de Spelen. Ik dacht: deze pijn, dit onrecht, zal wel nodig zijn geweest om nu een olympische medaille te winnen. Mijn eerste finale was de individuele 500 meter. Ik stond die ochtend voor de spiegel en zei tegen mezelf: ‘Vandaag win ik een medaille.’ Dat lukte, het werd zilver. Later die week won ik ook nog brons met het aflossingsteam, de relay. Mijn teamgenoten waren Lara van Ruijven, Jorien ter Mors, Rianne de Vries en Suzanne Schulting. We waren zo blij, hier hadden we jaren voor getraind – ik vond deze medaille nog mooier dan mijn zilveren. De jaren erna boekten we succes op succes. Eén titel ontbrak: wereldkampioen. Dat werd onze droom. Maar toen we in juli 2020 op trainingskamp in Frankrijk zaten, werd Lara opeens ernstig ziek. Ze belandde op de ic. Via Facetime hielden we contact, ze bleef positief. Toen raakte ze in coma. Ik ben twee keer bij haar op bezoek geweest, had hoop dat het goed zou komen. Op een ochtend moest iedereen in het hotel bijeenkomen: Lara was overleden, 27 jaar oud pas… Ze had een stoornis aan haar immuunsysteem en er waren complicaties opgetreden.”

null Beeld

Panterhartjes

“Ik was er kapot van. Lara en ik deelden alles, waren de enigen die ernaast studeerden en dachten over veel hetzelfde; vriendjes, schaatsen. Ze was de eerste naar wie ik ging als er iets was. Ik had moeite om me daarna weer te motiveren, had geen energie meer. Wat een pijn. Uit die tuchtzaak had ik kracht gehaald. Maar hoe haal je kracht uit de dood van een hartsvriendin? Vanwege het rouwproces reed ik een slecht seizoen. Ik werd gepasseerd voor het Europees kampioenschap begin 2021, in plaats daarvan ging ik op trainingskamp in Tenerife. De zon en afzondering deden me goed en ik werd weer geselecteerd. Vanaf dat moment werkten we met het relay-team toe naar het wereldkampioenschap. In maart 2021 kwam onze droom uit: we pakten de wereldtitel. Die werd door ons opgedragen aan Lara. Op het podium droegen we allemaal een panterhartje, want Lara had altijd een helm met panterprint. Maar ja, je haalt haar er niet mee terug. Ik heb de afgelopen jaren geleerd dat je veel meer aankunt dan je denkt. Zolang je er maar écht in gelooft. En door Lara’s dood heb ik geleerd dat je moet genieten van alle kleine dingen. Het kan van de ene op de andere dag voorbij zijn.” Yara is ambassadeur van de Stichting Hartekind die zich inzet voor kinderen met een hartafwijking. hartekind.nl

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden