PREMIUMdie ene lieve juf of meester

“Ik maakte die toets, terwijl zij met mijn baby ging wandelen”

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Omdat ze zo lief was, omdat je altijd je verhaal kwijt kon, of omdat je je écht gezien voelde. Zeven vrouwen over die ene juf of meester die nog altijd in hun hart zit.

Krista IzelaarGetty Images
null Beeld

Aynur (46):

“Met mijn eigen leerkracht in groep acht had ik totaal geen klik, hij had duidelijk geen hoge pet van mij op. Waar ik tot groep zeven uitstekende cijfers haalde, kreeg ik in groep acht ineens zesjes, terwijl ik volgens mij hetzelfde presteerde. Ik kreeg mavo-advies. Twee anderen in mijn klas met een niet-Nederlandse achtergrond kregen het advies voor de praktijkschool. Ik weet nog goed dat ik op het schoolplein een praatje maakte met het schoolhoofd, meester Geurtsen, een ontzettend leuke, joviale man die in groep zeven onze klas had lesgegeven. ‘Jij mavo?’ zei hij verbaasd. ‘Volgens mij kun je makkelijk naar het vwo!’ Vervolgens heeft hij daadwerkelijk moeite voor mij gedaan. Hij is gaan praten met mijn eigen leerkracht en zelfs met mijn ouders en uiteindelijk kon ik naar een havo/vwo-school. Daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Terugkijkend weet ik zeker dat ik niet op mijn plek had gezeten op de mavo. Ik haalde mijn vwo-diploma, ben psychologie gaan studeren en heb nu een prachtige baan waar ik veel energie uit haal. Er is absoluut niets mis met vmbo of mavo, maar het is wel belangrijk dat kinderen op het juiste niveau les krijgen en uitgedaagd worden. Ik denk dat veel jonge mensen verkeerd schooladvies krijgen, simpelweg vanwege vooroordelen. Ik had de mazzel dat die geweldige meester Geurtsen voor mij opkwam.”

null Beeld

Janna (43): “Het allermooiste dat een leraar kan doen, is een vuurtje bij je aanwakkeren. Een licht ontsteken in je binnenste waarvan je niet wist dat het er zat. Dat gebeurde bij mij toen mevrouw B. onze vier-mavoklas meenam naar het theater. In onze familie maakten we geen culturele uitstapjes, dus ik was nog nooit in een theater geweest. Ik was op slag verliefd. Op de sfeer, de intimiteit, het verdwijnen van de tijd tijdens de voorstelling. Waar mijn klasgenoten het maar saai vonden, was ik totaal verkocht. Ik bestookte mevrouw B. met vragen over theater-opleidingen en voorstellingen die zij interessant vond. Zij vond het geweldig dat een leerling zo veel interesse toonde en stopte me allerlei flyers toe en tipte me bijvoorbeeld de CJP-pas, waarmee ik als jongere goedkoop naar voorstellingen kon. Na het weekend bespraken we wat we hadden gezien en wat ons had geraakt. Zij stimuleerde me mijn hart te volgen en een theateropleiding te gaan doen. Destijds wilde ik acteur worden, inmiddels werk ik achter de schermen, een rol die me beter past. Theater is nog steeds mijn grootste passie en hobby, die ik zonder mevrouw B. misschien wel nooit had ontdekt.”

null Beeld

Barbara (55):

“Vincent was een jonge docent op mijn hbo-opleiding Economie met wie ik het vanaf het begin heel goed kon vinden. Hij was ontzettend bevlogen en tijdens colleges hing ik aan zijn lippen. Soms belandden we met een groepje na schooltijd in de kroeg, en dan ging Vincent vaak gewoon mee. Ik vond hem ontzettend knap, kon erg met hem lachen, maar ja, hij was mijn docent. Op weer een van die kroegavonden bleven we samen over en de avond eindigde in zijn bed. Ik werd smoorverliefd, en hij ook op mij. Uiteraard moest onze relatie geheim blijven, Vincent zou ontslagen kunnen worden. Het was ontzettend spannend om naar college te gaan en stiekem af te spreken in de gebedsruimte van de hogeschool. Tijdens mijn afstudeerjaar strandde onze relatie en met heel veel pijn en moeite – ik ging kapot van liefdesverdriet – ben ik afgestudeerd. Vincent brak mijn hart, maar ik heb wel veel van hem geleerd, zowel over mijn vakgebied als over ehm… minder professionele zaken.”

null Beeld

Froukje (49):

“De middelbare school was voor mij niet altijd een fijne tijd. Ik voelde me vaak verloren binnen die grote school met groepjes populaire of minder populaire kinderen waartussen ik mijn plek moest zien te vinden. De enige les waar ik altijd enorm naar uitkeek was handvaardigheid. Daar waren we met een klein groepje, allemaal een beetje outsiders, en een flamboyante leraar. Hij had lang haar tot op zijn schouders, maar was bovenop kaal. Vaak raakten we geen klei of kwast aan, maar ontaardden zijn lessen in politieke discussies of gesprekken over het leven. Op warme dagen gingen we buiten in het park zitten om ‘inspiratie op te doen’. Onze leraar zat intussen tevreden sjekkies te rollen op een bankje en ik zou zweren dat ik hem ook een keer een joint heb zien roken. Deze leraar zág ons echt, dat gekke groepje scholieren dat verder nergens bij hoorde. Onze knutselwerkjes besprak hij alsof we professionele kunstenaars waren. Ik zie hem nog staan: het hoofd scheef, een hand onder zijn kin, peinzend over mijn kunstwerk dat in feite een kluwen gekleurde elektriciteitsdraden was. In de vijfde klas gingen we met dat gekke groepje op werkweek naar Duitsland. Het was fantastisch. De hele dag waren we in de natuur, op zoek naar een boom waarmee je verbinding voelde of om iets kunstzinnigs te maken van stenen en takken. Onze leraar was verwonderd over alles wat we deden. We sliepen buiten onder de sterrenhemel en zwommen in de rivier. ‘Ik hou van jullie allemaal’, zei hij ontroerd de laatste dag aan het ontbijt. Dat vonden wij, pubers, natuurlijk vooral een beetje gênant. Maar vanaf die week voelde ik me een stuk minder alleen op school en hoorde ik ook bij een groepje. Allemaal dankzij die bijzondere handvaardigheidsleraar.”

null Beeld

Caro (48): “Ik raakte zwanger op mijn vijftiende, net voor ik mijn eindexamenjaar in ging. Een enorme shock. Ik moest erg wennen aan het idee, maar besloot toch dat ik dit kind zelf ging opvoeden – de vader wilde er niets van weten. Natuurlijk wilde ik dolgraag mijn havodiploma halen, maar hoe? Schoorvoetend vertelde ik mijn mentor Gerda dat ik in verwachting was. Stellig zei ze: ‘We gaan er alles aan doen dat jij je diploma kunt halen.’ Ik beviel van Yenthe en mijn ouders hielpen waar ze konden. Maar ik wilde per se borstvoeding geven en daarom was ze toch vooral bij mij. Mijn mentor regelde dat ik tussen de lessen door naar huis mocht om haar te voeden en op dagen dat mijn beide ouders moesten werken, mocht ik Yenthe zelfs mee naar school nemen. Klasgenoten vonden het geweldig als ik haar meenam, ik was de attractie van de school met mijn baby. Ook mijn mentor was helemaal verliefd op haar. Toen ik eens een toets moest maken en Yenthe moest huilen, ging zij met haar in de draagzak een rondje lopen. Toen ik eindexamen deed, was zij mijn grootste supporter. Wat was ik blij toen ik slaagde! Ik weet niet of dat zonder haar vertrouwen was gelukt. Toen Yenthe naar de kleuterschool ging, ben ik alsnog een vervolgopleiding gaan doen. Met Gerda heb ik altijd contact gehouden. We sturen elkaar kerstkaarten en appen af en toe. Ze heeft een speciaal plekje in mijn hart.”

null Beeld

Esther (52):

“Ik was een ‘sleutelkind’ in een tijd waarin het nog niet normaal was om na school alleen in een stil huis te komen. Ik had geen broers of zussen en mijn ouders waren middenstanders die hard werkten in hun eigen slagerij. Vanaf een jaar of zeven lieten ze me al alleen ’s middags na school. Klagen daarover deed ik nooit, ik keek wel uit, maar op een dag vertelde ik mijn onderwijzeres dat ik me thuis alleen voelde. Ik was jaloers op de andere kinderen wier moeders wel klaar zaten met een kopje thee. ‘Dan kom je toch bij mij theedrinken?’ zei ze spontaan. Voortaan liep ik bijna elke dag met juffrouw van Lingen mee naar haar huis, om de hoek van de school. Trots huppelde ik naast haar. De juf gaf me thee en een mariakaakje, en dan speelden we een potje kaart of Scrabble. Soms mocht ik haar helpen met tuinieren of met eten koken. Ik genoot van haar aandacht en mijn ouders vonden het al lang best. Op een gegeven moment kreeg mijn juf last met de bezoekjes, ze werd op het matje geroepen door het schoolhoofd. Het zou niet eerlijk zijn tegenover de andere kinderen. Met pijn in haar hart vertelde ze me dat ik niet meer bij haar thuis kon komen na school. Ik was verschrikkelijk verdrietig. ‘Maar ik kan best een half uurtje langer op school blijven’, zei ze vlug. We zetten onze gesprekjes voortaan in het klaslokaal voort. De thee werd vervangen door water, maar de mariakaakjes bleven; die viste ze uit haar tas. Voor de andere kinderen was het wel duidelijk dat ik het lievelingetje was. Soms kreeg ik er opmerkingen over, maar daar trok ik me niks van aan. Zelfs toen ze niet meer mijn leerkracht was, ging ik zodra de schoolbel klonk naar haar lokaal. Toch werden de bezoekjes langzaam schaarser en tegen de tijd dat ik in klas zes zat, sprak ik na schooltijd af met vriendinnen. Ik ben mijn oude juf altijd dankbaar gebleven voor het luisterend oor en al haar lieve woorden. Door haar heb ik me een stuk minder eenzaam gevoeld.”

null Beeld

Imane (61):

“Ik kon goed leren, maar mijn ouders wilden dat ik zo vroeg mogelijk met school zou stoppen zodat ik mee kon helpen met geld verdienen voor de familie. Mijn oudere broers mochten wel verder studeren, maar als meisje zou ik toch gaan trouwen en voor de kinderen zorgen. Ik vond het jammer, maar was gewend om mijn ouders te gehoorzamen. Voor mijn gevoel had ik geen keus. Ik was zestien toen ik aan mijn decaan vertelde dat ik geen vervolgopleiding zou gaan doen. Ik kon merken dat het haar raakte, ze zag veel potentie in mij. Onverwacht stond ze op een avond bij ons voor de deur, ze wilde met mijn ouders praten. Ik schaamde me kapot, wat zouden mijn vader en moeder wel niet denken? Dat ik over hen had geklaagd op school? Maar mijn decaan wist mijn ouders er met haar charme zowaar van te overtuigen – ik fungeerde als tolk – dat ik een parttime studie naast een betaalde baan kon gaan doen. Ik ging in een fabriek productiewerk doen en in de avonduren leerde ik voor administratief medewerker. Een jaar of vijf later heb ik mijn decaan nog eens opgezocht met een grote bos bloemen, dat was ontzettend leuk. Toen heb ik haar pas kunnen vertellen hoeveel ze voor me heeft betekend.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden