Ik voel me een tut in mijn jurkje, met handtas en rood gestifte lippen

null Beeld

Tessel (51) is 11 jaar gescheiden en heeft 2 volwassen dochters, Julie en Doris. Hoewel ze de afgelopen jaren een paar relaties heeft gehad, is ze nooit meer aan iemand blijven hangen. Waar is die grote liefde voor de rest van haar leven?

Ik heb weer beet op Tinder. Ene Jolle. Hij bouwt theaterdecors en runt in zijn vrije tijd een stadstuin, waar hipsters en buurtbewoners groente kunnen kopen. Heel wat anders dan de bankier uit Manhattan. Jolle lijkt me zachtaardig en poëtisch. We spreken af in zijn tuin. Ik schrik als ik hem zie. Op de foto’s had hij nog iets van een bohemien, hier zie ik een man met scheve tanden, een verweerd gezicht, een vuil T-shirt en een woeste grijsblonde haardos. Maar zijn lach is lief en op een verlegen manier is hij verheugd me te zien. Hij zet thee voor me en ik krijg een boterham met kaas en tomaat. Hij troont me langs lange bakken vol sla, courgettes en worteltjes. Naast hem voel ik me een tut in mijn jurkje, met handtas en rood gestifte lippen. We passen voor geen meter bij elkaar, dat weet ik vanaf het eerste moment, en ik zou hem nooit willen kussen. Toch vind ik het fijn om hier naast hem te zitten en een beetje met hem te kletsen. Opeens voel ik hoe gejaagd mijn leven is. Altijd werken, altijd vrienden, kinderen, sporten, altijd hollen naar een volgende afspraak. En nu ook nog daten... Jolle straalt uit: ik heb geen haast. Of hij nu klanten helpt, over het balkonnetje van zijn pipowagen leunt of in zijn keukentje rondscharrelt.
“Zien we elkaar weer?” vraagt hij als we afscheid nemen. “Worden we vrienden?” Ik kijk hem in zijn grijze smekende ogen, pluk een stukje tomaat van zijn shirt en knik. Op de fiets naar huis ben ik een beetje down. Waarom kan ik niet op een man als Jolle vallen? Een man die goed in zijn vel zit, geen haast of stress kent, die twee rechterhanden heeft en ontzettend lief is? Waarom is dat niet genoeg voor mij?
Wat Tinder me ook gaat op­leveren, bedenk ik, het zorgt er in elk geval voor dat ik mezelf beter leer kennen. Al die mannen nopen tot zelfreflectie. Wie ben ik? Wat wil ik? En waarom?
Thuis aangekomen heb ik het koud. Toch is het twintig graden buiten. Ik trek een trui aan en rillend maak ik thee. Ik word maar niet warm. Ik maak een kruik en ga met thee en kruik naar bed, ook al is het pas acht uur. Ik kruip diep onder mijn dekbed. Ik blijf zo hard klappertanden dat mijn kiezen pijn doen. Waar is de thermometer? Ik moet mijn temperatuur checken, denk ik vaag. Dan val ik in een onrustige slaap.

Meer van Tessels Tinder-avonturen vind je hier

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden